การเดินทางกลับจากค่ายอาสาบนดอยใช้เวลาเกือบสิบชั่วโมง สภาพของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์แต่ละคนตอนที่ก้าวลงจากรถบัสหน้ามหาวิทยาลัยนั้นไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ที่เพิ่งฟื้นจากหลุมศพ ทุกคนแยกย้ายกันกลับที่พักด้วยความอ่อนล้า
กราฟลากกระเป๋าเป้ใบยักษ์เดินนำหน้าต้นและปอนด์กลับมาถึงหน้าหอพัก เขาอยากจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ แล้วหลับยาวเป็นตายสักยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ดูเหมือนบรรยากาศรอบตัวมันจะอึมครึมผิดปกติ ต้นเดินตามหลังมาเงียบๆ ไม่บ่นเรื่องปวดหลังหรือหิวข้าวเหมือนทุกที ส่วนปอนด์ก็เอาแต่ลอบมองหน้าเขาแล้วหันไปสบตากับต้นเป็นระยะ
กราฟไขกุญแจเปิดประตูห้อง 401 พอเดินเข้ามาถึงกลางห้อง เขาก็ทิ้งกระเป๋าลงพื้นและเตรียมจะพุ่งตัวไปที่เตียง แต่คอเสื้อช็อปกลับถูกดึงรั้งไว้จากด้านหลัง
“เดี๋ยว… มึงยังนอนไม่ได้ไอ้กราฟ” เสียงของต้นกดต่ำและจริงจังจนน่าขนลุก
กราฟหันกลับมา ขมวดคิ้วยุ่ง “อะไรของมึงเนี่ยต้น กูง่วง กูเหนื่อย กูอยากนอน พรุ่งนี้ค่อยคุยเรื่องโปรเจกต์ไม่ได้หรือไง”
ต้นไม่ตอบ แต่เดินไปกดล็อกกลอนประตูห้องอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมากอดอกจ้องหน้าเพื่อนสนิท ปอนด์เองก็เดินมาสมทบ ยืนขนาบข้างต้นเหมือนตำรวจที่กำลังเตรียมสอบสวนผู้ต้องหา
“กูไม่ได้จะคุยเรื่องโปรเจกต์… กูจะคุยเรื่อง ‘ระบบ’ ของมึงที่มันกำลังมีช่องโหว่ขนาดใหญ่ต่างหาก” ต้นเริ่มต้นเปิดประเด็น นัยน์ตาของเพื่อนสนิทจ้องทะลุเลนส์แว่นของกราฟราวกับจะสแกนหาไวรัสในฮาร์ดดิสก์
กราฟกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สัญชาตญาณร้องเตือนว่ากำแพงไฟวอลล์ที่เขาสร้างไว้กำลังจะถูกทะลวง “ช่องโหว่อะไรของมึง กู… กูรันโค้ดเช็กหมดแล้ว ไม่มีบั๊กแน่นอน”
“อย่ามาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องเรียน! กูไม่ได้โง่นะเว้ยกราฟ!” ต้นเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ตลอดเวลาที่ผ่านมา กูพยายามมองข้ามเรื่องแปลกๆ รอบตัวมึงแล้วนะ แต่วันนี้กูขอเคลียร์ให้จบ… ข้อหนึ่ง ดาราระดับประเทศที่มีคอนโดหรูๆ อยู่ใจกลางเมือง ทำไมถึงลดตัวมาย้ายเข้าหอพักนักศึกษาเก่าๆ ผนังบางๆ แบบนี้”
“ก็… เขาอาจจะอยากปลีกวิเวก…” กราฟเถียงเสียงอ้อมแอ้ม
“ข้อสอง!” ต้นแทรกขึ้นมาทันที ไม่เปิดโอกาสให้แถ “ทำไมเขาต้องบังเอิญไปโผล่ที่ลานเกียร์ตอนที่มึงกำลังซ่อมคอมฯ แถมยังสายตาที่เขามองมึงวันนั้นอีก… ข้อสาม วันที่มึงใส่คอเต่ามาเรียนแล้วเขาโผล่มาแจกกาแฟ มึงลากเขาไปหลังตึกทำไมตั้งนานสองนาน”
เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมของหนุ่มเนิร์ด กราฟก้าวถอยหลังไปจนน่องชนกับขอบเตียง
“และข้อสุดท้าย… ข้อที่ทำให้กูมั่นใจที่สุด” ปอนด์เป็นคนพูดขึ้นมาบ้าง “รอยแดงที่คอของมึงตอนอยู่บนดอย… บวกกับคำพูดของเขาที่บอกว่า ‘ระวังยุงดอยกัดซ้ำรอยเดิม’ แถมสายตาที่เขามองคอมึงตอนพูด มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนบ้านที่ห่วงใยกันเว้ย มันคือสายตาของ ‘เจ้าของ’ ต่างหาก!”
บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่เพิ่งเริ่มทำงาน กราฟรู้สึกเหมือนระบบประมวลผลของตัวเองเกิดภาวะ Overload ข้อมูลหลักฐานที่เพื่อนงัดออกมามันแน่นหนาจนไม่สามารถหาลอจิก (Logic) ไหนมาหักล้างได้เลย
“ไอ้กราฟ… มึงเห็นพวกกูเป็นเพื่อนไหม” น้ำเสียงของต้นอ่อนลง แต่เจือไปด้วยความน้อยใจ “พวกกูรู้ว่ามึงเป็นคนโลกส่วนตัวสูง แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ มึงกะจะปิดพวกกูไปจนถึงเมื่อไหร่วะ มึงรู้ไหมว่าพวกกูเป็นห่วง ถ้าเกิดข่าวหลุดไป มึงจะรับมือยังไง”
คำว่า ‘เป็นห่วง’ จากปากเพื่อนสนิททำเอากำแพงความลับที่กราฟพยายามค้ำยันมาตลอดพังครืนลงมาอย่างราบคาบ ความกดดันที่ต้องแบกรับไว้คนเดียวตลอดหลายสัปดาห์ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก กราฟถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง ยอมยกธงขาวให้กับการถูกเจาะระบบในครั้งนี้
“เออ… กูยอมแพ้แล้ว” กราฟก้มหน้า ถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดอย่างลวกๆ “สิ่งที่พวกมึงสงสัย… มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมดแหละ”
“เชี่ย…” ปอนด์อุทาน เอามือทาบอก
“กู… กูคบกับพี่ไทเกอร์อยู่” เสียงของกราฟแผ่วเบา แต่ดังก้องกังวานในความเงียบ
“เฮ้ยยยย!” ต้นและปอนด์ประสานเสียงกันลั่นห้องจนกราฟต้องรีบยกมือขึ้นจุ๊ปาก
“เบาๆ สิวะ! เดี๋ยวห้องข้างๆ ก็ได้ยินหรอก!”
“ห้องข้างๆ ก็แฟนตัวดีของมึงไม่ใช่หรือไง!” ต้นถลึงตาใส่ เดินเข้ามาเขย่าไหล่กราฟอย่างรุนแรง “มึงไปคบกันตอนไหน! ทำไมดาราระดับนั้นถึงมาคบกับเด็กเนิร์ดวันๆ เอาแต่สิงอยู่หน้าคอมฯ อย่างมึงได้วะ! แล้วมึง… มึงเสร็จเขาไปแล้วใช่ไหม! รอยที่คอนั่นน่ะ!”
กราฟหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู รีบปัดมือเพื่อนออก “เออ! จะซักรายละเอียดทำไมเนี่ย! รู้แค่ว่าคบกันก็พอแล้วไหมล่ะ!”
จากนั้น กราฟก็จำใจต้องเล่าย้อนกลับไปตั้งแต่จุดเริ่มต้นอย่างย่อๆ (โดยข้ามฉากเรต R ไปทั้งหมด) ตั้งแต่เรื่องที่เขาเป็นแฟนคลับลับๆ เรื่องที่ไทเกอร์บังเอิญย้ายมาอยู่ข้างห้องเพื่อตามจีบเขา เรื่องเข้าใจผิดที่ทำให้ต้องห่างกัน จนถึงวันที่ปรับความเข้าใจกันและตกลงคบกันแบบลับๆ
ต้นและปอนด์นั่งฟังด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนจากตกใจ เป็นทึ่ง และจบลงด้วยความเห็นใจ
“มึงนี่มัน… ชีวิตยิ่งกว่านิยายแจ่มใสอีกนะเนี่ย” ปอนด์ส่ายหัว “แต่กูเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมมึงถึงต้องปิดบัง แฟนคลับพี่เขาดุยิ่งกว่าร็อตไวเลอร์ ขืนรู้ว่าดาราในดวงใจมาคบกับผู้ชายธรรมดาๆ มึงโดนขุดประวัติยับแน่”
“นั่นแหละคือเหตุผลที่กูไม่อยากบอกใคร” กราฟถอนหายใจ “กูกลัวว่าถ้าพวกมึงรู้ พวกมึงอาจจะทำตัวไม่ถูก หรือเผลอหลุดปาก กูกลัวว่าชีวิตสงบๆ ของกูกับพวกมึงจะพัง…”
“โธ่ไอ้เวร!” ต้นตบหัวกราฟไปหนึ่งทีแต่ไม่ได้แรงนัก “มึงเห็นพวกกูเป็นคนปากเปราะขนาดนั้นเลยหรือไง พวกกูเป็นวิศวะนะเว้ย เรื่องเก็บความลับนี่คืองานถนัดอยู่แล้ว มึงไม่ต้องห่วง ในฐานะเพื่อน… พวกกูจะช่วยมึงรันระบบปฏิบัติการลับนี่เอง มีพวกกูเป็นไฟวอลล์คุ้มกันให้ มึงสบายใจได้เลย”
กราฟเงยหน้ามองเพื่อนสนิททั้งสองคน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยตึงเครียด ความรู้สึกโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วอก “ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ย”
“แต่กูขอเตือนไว้อย่างนะกราฟ…” ต้นทำหน้าจริงจังอีกครั้ง “เล่นกับไฟระดับนี้ มึงต้องเตรียมใจรับแรงกระแทกไว้ให้ดีๆ ถ้าวันไหนความลับแตก มึงต้องมีสติให้มากๆ นะเว้ย”
“กูรู้… กูกำลังเตรียมใจอยู่ทุกวันแหละ” กราฟพยักหน้ารับ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
ยังไม่ทันที่บรรยากาศซึ้งๆ จะจบลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น กราฟสะดุ้งสุดตัว ต้นกับปอนด์ก็พลอยเกร็งไปด้วย
“ใครวะ ป้าเจ้าของหอเหรอ?” ปอนด์กระซิบ
กราฟเดินไปส่องดูที่ตาแมว ก่อนจะหันมาทำหน้าปั้นยากใส่เพื่อนๆ “ไม่ใช่ป้าศรี… แต่เป็น ‘ตัวปัญหา’ ของพวกเราต่างหาก”
กราฟถอนหายใจแล้วเปิดประตูออก ร่างสูงของไทเกอร์ยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง ในมือถือถุงอาหารหอมกรุ่น ดาราหนุ่มอยู่ในชุดอยู่บ้านสบายๆ แต่ยังคงดูดีทะลุปรอท
“เซอร์ไพรส์! กลับมาเหนื่อยๆ พี่ซื้ออาหารญี่ปุ่นเจ้าโปรดมาฝาก… อ้าว มีแขกอยู่ด้วยเหรอครับ” ไทเกอร์ชะงักไปนิดเมื่อเห็นต้นกับปอนด์ยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่กลางห้อง
กราฟหันไปมองเพื่อนสองคนที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกไวรัสกิน เขาถอนหายใจอีกรอบก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป
“ไม่ต้องเก๊กแล้วพี่ไทเกอร์… พวกมันรู้หมดแล้ว”
ไทเกอร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างที่ดูผ่อนคลายและจริงใจที่สุดเท่าที่ต้นกับปอนด์เคยเห็นมา ดาราหนุ่มเดินแทรกตัวเข้ามาในห้อง วางถุงอาหารลงบนโต๊ะ แล้วหันมาพยักหน้าให้เพื่อนสนิทของแฟนตัวเอง
“งั้นก็ดีเลยครับ จะได้ไม่ต้องแอบซ่อนเวลาไปไหนมาไหนด้วยกันอีก… ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ ‘แก๊งเพื่อนเมีย’ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย ถ้าไอ้เด็กรั้นนี่ดื้อเมื่อไหร่ ฟ้องพี่ได้เลยนะ”
คำว่า ‘แก๊งเพื่อนเมีย’ ทำเอากราฟหน้าแดงแปร๊ดจนอยากจะกระโดดเตะก้านคอดาราดัง ส่วนต้นกับปอนด์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ กำแพงความอึดอัดพังทลายลงในพริบตา ดูเหมือนว่าการอัปเดตระบบปฏิบัติการครั้งนี้ แม้จะมีบั๊กเข้ามาป่วนบ้าง แต่มันก็ทำให้โครงสร้างหัวใจของวิศวกรหนุ่มแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวทีเดียว
