ในโลกของวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เมื่อเราส่งชุดข้อมูลหรือ Request ไปยังเซิร์ฟเวอร์ปลายทาง สิ่งที่เราคาดหวังคือการตอบกลับ (Response) กลับมา ไม่ว่าจะเป็นรหัส 200 OK ที่แปลว่าสำเร็จ หรือ 404 Not Found ที่แปลว่าเกิดข้อผิดพลาด อย่างน้อยระบบก็จะบอกให้เรารู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป
แต่สำหรับ “กราฟ” ในตอนนี้ เขาตั้งหน้าตั้งตารอการตอบสนองจากเซิร์ฟเวอร์ที่ชื่อว่า “ไทเกอร์” มาแล้วถึงสามวันเต็มๆ… และสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและสถานะ “อ่านแล้ว” มุมขวาล่างของแชทไลน์
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบอยู่ในห้องที่มืดมิด กราฟนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาจดจ่ออยู่กับหน้าต่างโปรแกรมที่รันโค้ดค้างไว้ แต่ในหัวกลับว่างเปล่า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะกระวนกระวาย สลับกับการหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอครั้งที่ร้อยของวัน
[Graph_G]: วันนี้ผมเรียนหนักมาก โค้ดพังไปสามรอบ ร้อนจนอยากกินบิงซู [Graph_G]: พี่ถ่ายงานเหนื่อยไหม? (อ่านแล้ว)
ข้อความล่าสุดถูกส่งไปเมื่อสองวันก่อน และสถานะ “อ่านแล้ว” ก็ปรากฏขึ้นแทบจะในทันที แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์สักตัวส่งกลับมา
กราฟพยายามใช้เหตุผลและตรรกะมาอธิบายสถานการณ์นี้ “เขาเป็นดาราดังนะเว้ยไอ้กราฟ คิวงานเขาอาจจะแน่นจนไม่มีเวลาจับมือถือก็ได้ หรือไม่ก็ไปถ่ายละครบนเขาที่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต”
เขาพยายามหลอกตัวเอง แม้ความจริงจะสวนทาง เพราะในอินสตาแกรมของ @Tiger_Official เพิ่งอัปเดตสตอรี่เมื่อชั่วโมงที่แล้ว เป็นภาพแก้วกาแฟในสตูดิโอหรู… เขามีเวลาอัปรูปลงโซเชียล แต่ไม่มีเวลาตอบแชทคนที่เพิ่งนอนกอดกันทั้งคืนเนี่ยนะ?
ความรู้สึกเย็นเยียบเริ่มกัดกินหัวใจของหนุ่มเนิร์ดผู้ไม่เคยมีประสบการณ์ความรัก สัมผัสอุ่นร้อนริมฝีปากและอ้อมกอดที่รัดแน่นจนแทบหลอมรวมกันเมื่อคืนนั้น มันคืออะไร? บททดสอบทางกายภาพ? หรือแค่กิจกรรมยามว่างของคนดังที่อยากลองของแปลกอย่างเด็กวิศวะห้องข้างๆ?
ยิ่งคิดกราฟก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้โง่ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ พยายามข่มตาหลับเพื่อหนีความฟุ้งซ่าน แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของไทเกอร์ที่ยังคงติดอยู่ที่ปลอกหมอนก็คอยตอกย้ำความทรงจำจนเขาน้ำตาซึม
…
เย็นวันศุกร์ กราฟแบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือเรียนและชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์เดินกลับมาที่คอนโด ร่างกายอ่อนล้าจากการอดนอนและสอบควิซมหาโหด แต่พอเขาเดินมาถึงหน้าประตูกระจกของล็อบบี้ ฝีเท้าที่หนักอึ้งก็หยุดชะงัก
รถตู้คันใหญ่ฟิล์มดำมืดแบบ VIP ที่กราฟจำได้แม่นว่าเป็นรถประจำตำแหน่งของไทเกอร์จอดเทียบอยู่หน้าประตู
หัวใจที่แห้งเหี่ยวมาหลายวันจู่ๆ ก็สูบฉีดเลือดอย่างบ้าคลั่ง กราฟรีบจัดเสื้อช็อปที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ ยกมือขึ้นขยับแว่นสายตาให้ตรง เขาเผลอยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นประตูรถตู้เลื่อนเปิดออก
ร่างสูงโปร่งของไทเกอร์ก้าวลงมาจากรถ ดาราหนุ่มอยู่ในชุดสูทลำลองสีกรมท่าที่ขับให้ผิวสีน้ำผึ้งดูโดดเด่น ใบหน้าหล่อเหลานั้นถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดสีดำสนิท มีผู้จัดการส่วนตัวร่างท้วมเดินขนาบข้าง พร้อมกับชายชุดดำอีกสองคนที่คอยกันคนรอบข้างออกไป
“พี่ไทเกอร์…” กราฟพึมพำเสียงเบา ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าไปหาโดยสัตชาตญาณ เขาอยากจะทักทาย อยากจะถามว่าหายไปไหนมา ทำไมไม่ตอบแชท
ไทเกอร์เดินตรงเข้ามาในล็อบบี้ จังหวะที่เดินสวนกันที่หน้าประตูลิฟต์ กราฟหยุดยืนอยู่ห่างจากร่างสูงเพียงแค่เอื้อมมือ เขาส่งยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เตรียมจะเอ่ยปากเรียกชื่ออีกฝ่าย
แต่ทว่า… ไทเกอร์กลับหยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองกราฟผ่านเลนส์แว่นสีดำสนิท ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท ไม่มีสายตาหยอกล้อเหมือนเคย มีเพียงความเรียบเฉย เย็นชา และว่างเปล่าราวกับกำลังมองดูกระถางต้นไม้ประดับล็อบบี้
ดาราหนุ่มหันหน้ากลับไปทางเดิมแล้วก้าวเข้าลิฟต์ไปทันที โดยไม่พูดอะไรสักคำ ไม่แม้แต่จะพยักหน้าทักทาย ประตูลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนปิดลง ตัดขาดภาพของไทเกอร์ออกไปจากสายตา ทิ้งให้กราฟยืนอ้าปากค้าง มือที่กำลังจะยกขึ้นทักทายตกลงข้างตัวอย่างหมดแรง
ชา… มันชาไปทั้งหน้าและหัวใจ
“น้องคะ ถอยหน่อยค่ะ ขวางทางคนอื่นเขา” เสียงบ่นของลูกบ้านคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ทำให้กราฟสะดุ้งสุดตัว เขารีบก้มหัวขอโทษแล้วเดินเลี่ยงออกมา ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่
จังหวะที่เดินผ่านประตูกระจกออกไป กราฟไม่ทันสังเกตเห็นแสงแฟลชวูบหนึ่งที่สว่างขึ้นจากรถเก๋งคันเก่าๆ ที่จอดซุ่มอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เขารู้เพียงแค่ว่าตอนนี้โลกของเขามันพังทลายลงมาแล้ว
…
เมื่อกลับขึ้นมาถึงห้องพัก 401 กราฟโยนกระเป๋าเป้ลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เขายืนมองห้องสี่เหลี่ยมของตัวเองที่เคยรู้สึกว่ามันอบอุ่น แต่วันนี้มันกลับกว้างขวางและหนาวเหน็บจนน่าใจหาย
เตียงนอนที่เคยมีร่างของใครอีกคนกอดรัดเขาไว้ ตอนนี้มันว่างเปล่า
กราฟเดินไปนั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ มือที่สั่นเทาเลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิดโฟลเดอร์ System_Root_DoNotOpen คลังสมบัติลับที่เขาใช้เก็บสะสมรูปภาพและคลิปวิดีโอของไทเกอร์มาตลอดหลายปี วิดีโอนับร้อยไฟล์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ รอยยิ้มของไทเกอร์ในคลิปเหล่านั้นมันช่างสดใสและดูเข้าถึงง่าย ต่างจากสายตาเย็นชาที่เขามองมาเมื่อสิบนาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง
“ไอ้กราฟ… มึงมันโง่ โง่แบบไม่น่าสอบติดวิศวะได้เลย” กราฟแค่นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง แต่น้ำตากลับหยดแหมะลงบนหลังมือ
ตรรกะทุกอย่างสว่างวาบขึ้นมาในหัว ตอนนี้ระบบประมวลผลของเขาเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งแล้ว ไทเกอร์ก็แค่ดาราที่อยากหาอะไรสนุกๆ ทำฆ่าเวลา พอได้ลิ้มลองจนพอใจ เขาก็แค่เดินจากไป กลับไปอยู่ในโลกสปอตไลต์ของเขา ทิ้งให้ติ่งหน้าโง่ๆ คนนี้จมอยู่กับความฝันลมๆ แล้งๆ
กราฟกดปุ่ม Ctrl + A เพื่อเลือกไฟล์ทั้งหมดในโฟลเดอร์ นิ้วชี้สั่นระริกวางอยู่เหนือปุ่ม Delete
“พอกันที ไม่เอาแล้วความรู้สึกบ้าๆ แบบนี้”
กราฟกัดริมฝีปากจนห้อเลือด กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา ก่อนจะกดลบไฟล์ทั้งหมด พร้อมกับกดยืนยันการลบถาวรออกจากถังขยะ (Recycle Bin) ลบทุกร่องรอยของการมีอยู่ของผู้ชายที่ชื่อไทเกอร์ออกไปจากฮาร์ดดิสก์… และตั้งใจจะลบออกไปจากหัวใจด้วย
คืนนั้น… ในห้อง 401 มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาของหนุ่มวิศวะที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม โดยไม่รู้เลยว่าที่ผนังอีกฝั่งของห้อง 402 ใครบางคนก็กำลังนั่งพิงกำแพงด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเจ็บปวดไม่แพ้กัน
