ความเงียบภายในห้องพักของกราฟถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง แสงไฟสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังรันโค้ดค้างไว้สะท้อนให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ไทเกอร์ไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงานนานนัก เขาถอนจูบออกมาเพียงนิดเพื่อมองใบหน้าของหนุ่มวิศวะที่ตอนนี้แว่นสายตาเอียงกะเท่โร่และดวงตาปรือปรอยด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง
“ในห้องคุณ… อุณหภูมิมันสูงไปนะกราฟ” ไทเกอร์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่
“ผม… ผมลืมเปิดแอร์” กราฟตอบเสียงแผ่ว สมองของเขาตอนนี้เหมือนฮาร์ดดิสก์ที่กำลังโดนฟอร์แมต ข้อมูลทุกอย่างหายเกลี้ยงเหลือเพียงสัมผัสรุ่มร้อนจากมือหนาที่กำลังลูบไล้จากเอวขึ้นมาถึงแผ่นหลัง
ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะช้อนตัวอุ้มกราฟขึ้นในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายไม่ใช่เพื่อช่วยซ่อมไฟ แต่เป็นเตียงนอนขนาดห้าฟุตที่เต็มไปด้วยกองหนังสือและตุ๊กตาโมเดล กราฟถูกวางลงบนฟูกอย่างเบามือ ไทเกอร์ไม่รอช้าที่จะตามลงมาทาบทับ ร่างกายกำยำของนายแบบหนุ่มกดเบียดจนกราฟรู้สึกถึงทุกมัดกล้ามเนื้อ
“ขอผมดูให้ชัดๆ หน่อย… โดยที่ไม่มีไอ้กระจกกั้นนี่”
มือหนาบรรจงถอดแว่นสายตาของกราฟออกแล้ววางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ทัศนียภาพของกราฟพร่ามัวลงทันที แต่สัมผัสทางกายกลับเฉียบคมขึ้นเป็นเท่าตัว เขาเห็นเพียงโครงหน้าหล่อเหลาของไทเกอร์ที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ มือของไทเกอร์เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกสีน้ำผึ้งที่กราฟเคยเห็นผ่านหน้าจอมานับพันครั้ง
แต่นี่ไม่ใช่พิกเซลบนหน้าจอ… แต่มันคือผิวหนังที่มีอุณหภูมิ มีกลิ่นหอม และมีจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่แพ้กัน
“กราฟ… สัมผัสมันสิ” ไทเกอร์จับมือของกราฟไปวางบนลอนหน้าท้องที่แข็งเกร็ง “ลองคำนวณดูไหมว่าความร้อนจากตัวผม มันสูงพอจะละลายกำแพงในใจคุณได้หรือยัง?”
กราฟกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ปลายนิ้วสั่นเทาของเขาลากผ่านมัดกล้ามเนื้อเหล่านั้นอย่างลืมตัว ความรู้สึกเหมือนกำลังสัมผัสงานประติมากรรมที่มีชีวิต ไทเกอร์ครางออกมาเบาๆ เมื่อนิ้วของหนุ่มเนิร์ดสะกิดผ่านจุดอ่อนไหว เขาโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอขาวของกราฟอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงและโหยหากว่าเดิม
เสื้อยืดตัวบางของกราฟถูกเลิกขึ้นและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ผิวขาวจัดของหนุ่มวิศวะตัดกับผิวสีน้ำผึ้งของนายแบบหนุ่มอย่างงดงาม ไทเกอร์ใช้ริมฝีปากและลำคอสร้างรอยตีตราจางๆ ไปทั่วแผ่นอกขาวเนียน ราวกับต้องการลงรหัสผ่านเพื่อเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว
“รุ่นพี่… อ๊ะ… เบาหน่อย” กราฟพยายามประคองสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง
“เรียกชื่อผม… เรียกไทเกอร์”
“ไทเกอร์… อือ… มะ… มันเสียว”
คำพูดซื่อๆ แบบฉบับหนุ่มเนิร์ดกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี ไทเกอร์จัดการถอดอาภรณ์ชิ้นที่เหลือของทั้งคู่ออกจนร่างกายเปลือยเปล่าสัมผัสกันโดยไม่มีอะไรกั้นกลาง แรงเสียดทานจากการบดเบียดร่างกายเข้าหากันสร้างความกระสันซ่านจนกราฟต้องแอ่นอกรับสัมผัส มือของไทเกอร์เริ่มทำงานอย่างสอดประสานกับจังหวะรักที่กำลังจะเริ่มต้น
บทเรียนบทนี้ไม่มีในตำราวิศวกรรมศาสตร์ ไม่มีสูตรคำนวณที่ตายตัว มีเพียงสัญชาตญาณและการตอบสนองของร่างกายที่สอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ กราฟปล่อยใจให้ไหลไปตามกระแสน้ำวนที่ไทเกอร์เป็นคนสร้างขึ้น ยอมรับความเร่าร้อนที่พุ่งเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งถึงจุดพีคที่กระแสไฟฟ้าในร่างกายพุ่งพะยับจนมองเห็นแสงสีขาวโพลนไปทั่วสมอง
ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่เริ่มทำงานส่งไอเย็นออกมา ร่างของคนสองคนกลับยังคงกอดก่ายกันแน่นด้วยความร้อนที่ยังไม่มอดดับ ไทเกอร์จูบซับเหงื่อที่หน้าผากของกราฟอย่างรักใคร่
“นี่คือการระบายความร้อนที่สมบูรณ์แบบที่สุด… ใช่ไหมครับคุณวิศวกร?”
กราฟซุกหน้าลงกับอกอุ่นของอีกฝ่าย พยักหน้าเบาๆ อย่างหมดแรง “ระบบ… พังยับเยินเลยครับ”
เขารู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเขาจะไม่ได้มีแค่คลิปในคอมพิวเตอร์อีกต่อไป เพราะตัวจริงที่ฮอตกว่าในหน้าจอหลายเท่า กำลังนอนกอดเขาอยู่ตรงนี้ และดูเหมือนว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เขาไปไหนง่ายๆ เสียด้วย
