หลังจากหนีตายออกมาจากห้อง 402 กราฟก็นอนเอาหน้าซุกหมอนอยู่เกือบชั่วโมง ความร้อนบนใบหน้ายังไม่จางหายไปง่ายๆ เขารู้สึกเหมือนระบบประมวลผลถูกไวรัสที่ชื่อว่า ‘ไทเกอร์’ โจมตีจนทำงานผิดปกติไปหมด แต่ในฐานะนักศึกษาปีสุดท้าย สิ่งเดียวที่สำคัญกว่าหัวใจคือ “โปรเจกต์จบ”
กราฟฝืนตัวลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เขาตัดสินใจเปิดโปรแกรมจัดการไฟล์เพื่อเคลียร์พื้นที่ฮาร์ดดิสก์ เตรียมรันโค้ดจำลองชุดใหญ่ มือหนาคลิกไปที่โฟลเดอร์ที่ซ่อนไว้ลึกที่สุดซึ่งมีชื่อว่า System_Root_DoNotOpen
ภายในนั้นคือคลังสมบัติ… วิดีโอเกือบทุกชิ้นที่ไทเกอร์เคยถ่าย ทั้งงานเดินแบบ โฆษณา และคลิปหลุดเบื้องหลังที่หาดูยาก
“แค่ดูให้หายเครียดเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น” กราฟปลอบใจตัวเองพลางคลิกเปิดคลิปหนึ่งเพื่อเช็กความเรียบร้อย
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง กราฟสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาพยายามจะคลิกปิดหน้าจอ แต่ด้วยความลนลาน นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดคีย์ลัด ‘Alt+Tab’ สลับไปหน้าโปรแกรมถ่ายทอดสดหน้าจอที่เขาเผลอเปิดทิ้งไว้เพื่อเทสระบบส่งข้อมูล
และที่เลวร้ายกว่านั้น… กราฟดันกดเปิด ‘ลำโพงเสียงบลูทูธ’ ที่เขาเพิ่งซื้อมาใหม่ ซึ่งเชื่อมต่ออยู่กับลำโพงตัวใหญ่ที่วางอยู่หน้าห้องพอดี!
“อืมม… ซี้ด… ตรงนั้นแหละครับ” เสียงทุ้มต่ำของไทเกอร์ในคลิปวิดีโอ (ซึ่งเป็นคลิปเบื้องหลังนวดน้ำมัน) ดังกระหึ่มออกไปถึงทางเดินหน้าห้อง
“เชี่ยแล้ว!” กราฟตะโกนลั่น พยายามกดปิดเสียง แต่คอมพิวเตอร์ดันเกิดอาการค้าง (Freeze) หน้าจอสีฟ้าแห่งความตายแสดงผลขึ้นมาทันที แต่มันไม่ได้ปิดเสียงที่กำลังดังอยู่ออกไป
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก! คุณกราฟครับ เปิดประตูหน่อย ผมเอาไขควงมาคืนจริงจังแล้ว… แล้วนั่นเสียงผมเหรอ?” เสียงตัวจริงของไทเกอร์ดังลอดประตูเข้ามา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจและแฝงความขี้เล่น
กราฟอยากจะหายตัวไปจากโลกนี้ด้วยการใช้คำสั่ง Delete เขาจำใจเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าที่ขาวซีดสลับแดงเข้ม ไทเกอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือไขควงอันเดิม แต่ที่เพิ่มมาคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กว้างกว่าเดิมหลายเท่า
“ผมไม่ยักษ์กะรู้นะว่าคุณจะ ‘คิดถึง’ ผมขนาดเอาคลิปไปเปิดเสียงดังลั่นหอพักแบบนี้” ไทเกอร์เดินแทรกตัวเข้ามาในห้องทันที สายตามองไปที่ลำโพงที่ยังส่งเสียงครางเบาๆ ของตัวเองออกมา “แถมยังเป็นคลิปที่ผมถ่ายเฉพาะกิจให้สมาชิก VIP ด้วยนะ… คุณไปเอามาจากไหนครับคุณวิศวกร?”
“มัน… มันเป็นความผิดพลาดทางเทคนิคครับ! ผมแค่กำลังสแกนหาไวรัส!” กราฟพยายามเดินไปดึงสายปลั๊กลำโพงออกจนหน้าคะมำ
ไทเกอร์คว้าเอวกราฟไว้ได้อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ปล่อยให้หลุดมือเหมือนรอบที่แล้ว เขาฉวยโอกาสดันร่างหนุ่มเนิร์ดไปจนแผ่นหลังติดกับโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งยันโต๊ะไว้ อีกข้างหนึ่งเชยคางกราฟขึ้นมาสบตา
“ไวรัสตัวนี้ชื่อไทเกอร์หรือเปล่าครับ? ดูเหมือนมันจะเข้าไปป่วนในเครื่องคุณ… แล้วก็ใน ‘ใจ’ คุณด้วยนะ”
ไทเกอร์ก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ค้างอยู่ แม้มันจะขึ้นหน้าจอสีฟ้า แต่ชื่อไฟล์ที่เขียนว่า Tiger_Private_Collection ยังเด่นหราอยู่บนแถบด้านบน
“สะสมไว้เยอะขนาดนี้เชียว… อยากเห็น ‘ของจริง’ ที่ไม่มีเซ็นเซอร์ไหมครับ?” ไทเกอร์กระซิบชิดริมฝีปาก เลื่อนมือลงมาลูบไล้อยู่ที่หน้าขาของกราฟอย่างช้าๆ “ในวิดีโอคุณทำได้แค่ดู… แต่ถ้าเป็นตัวจริง คุณจะทำ ‘มากกว่านั้น’ ก็ได้นะ”
กราฟรู้สึกเหมือนแบตเตอรี่ในร่างกายกำลังจะหมดลงเพราะความตื่นเต้นที่เกินพิกัด หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุอกไทเกอร์ที่แนบชิดอยู่
“คุณ… คุณมันดาราเจ้าเล่ห์” กราฟกัดฟันพูด
“และดาราคนนี้ก็กำลังสนใจ ‘ติ่ง’ สายเนิร์ดคนนี้มากซะด้วยสิ” ไทเกอร์พูดจบก็ประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันหนักหน่วงและโหยหากว่าเดิม เหมือนเป็นการยืนยันว่าข้อมูลที่รั่วไหลไปเมื่อครู่ จะต้องถูกชดใช้ด้วยบทเรียนที่เร่าร้อนกว่าเดิมร้อยเท่า
