ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง 402 อยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหัวใจของกราฟที่เต้นรัวเป็นจังหวะกลองเพล ไทเกอร์ยังคงไม่ยอมปล่อยร่างของหนุ่มเนิร์ดลงพื้น แถมยังจงใจขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดริมฝีปากของกราฟ
“วะ… วิธีระบายความร้อนตามหลักวิศวกรรม คือการเพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัสเพื่อถ่ายเทประจุครับ” กราฟโพล่งทฤษฎีออกมาแก้เก้อ แต่พอพูดจบเขาก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย เพราะการ ‘เพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัส’ ในสถานการณ์นี้มันช่างล่อแหลมเหลือเกิน
“หึ… ทฤษฎีของคุณน่าสนใจดีนะ” ไทเกอร์กระตุกยิ้ม “งั้นเรามาลอง ‘ถ่ายเทประจุ’ กันดูไหม?”
นายแบบหนุ่มค่อยๆ วางกราฟลงบนเคาน์เตอร์ครัวที่อยู่ใกล้ที่สุดแทนที่จะเป็นพื้นห้อง กราฟตัวสั่นเทา แผ่นหลังสัมผัสกับหินอ่อนเย็นเฉียบแต่ข้างหน้ากลับถูกความร้อนจากร่างกายกำยำของไทเกอร์กดทับเข้ามาจนไร้ทางหนี
มือหนาของไทเกอร์เชยคางหนุ่มแว่นขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหลังเลนส์หนา “คุณกราฟ… รู้ไหมว่าเวลาคุณทำตัวลนลาน มันน่าแกล้งแค่ไหน?”
“ผม… ผมไม่ได้ทำตัวน่าแกล้ง ผมแค่… อื้อ!”
คำพูดทัดทานถูกกลืนหายไปเมื่อไทเกอร์ฉกฉวยริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวลเหมือนในหนังรัก แต่มันคือการรุกรานที่เต็มไปด้วยชั้นเชิง ลิ้นร้อนๆ แทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานในโพรงปากของหนุ่มวิศวะอย่างถือดี กราฟเบิกตาโพลง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือที่เคยพยายามผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นขยำเสื้อกล้าม (ที่เจ้าตัวไม่ได้ใส่) จนกลายเป็นขยำลงบนมัดกล้ามเนื้อแขนของไทเกอร์แทน
“อืม…” เสียงครางเครือในลำคอของไทเกอร์ยิ่งปลุกปั่นอารมณ์ที่กราฟเคยเก็บกดไว้เพียงในฝันให้ปะทุออกมา
จูบนั้นเนิ่นนานจนกราฟเริ่มหายใจติดขัด ไทเกอร์จึงค่อยๆ ผละออกช้าๆ เส้นด้ายใสเชื่อมรอยจูบนั้นทำเอาหนุ่มเนิร์ดอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ไทเกอร์ไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาเลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาว กดจูบย้ำๆ จนเกิดรอยจางๆ
“ระ… รุ่นพี่ไทเกอร์ พอ… พอแล้วครับ” กราฟเรียกอีกฝ่ายด้วยสรรพนามที่เผลอใช้เรียกในใจบ่อยๆ
ไทเกอร์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มล้อเลียน “เรียก ‘รุ่นพี่’ เลยเหรอ? หึ… งั้นรุ่นพี่จะสอนบทเรียนบทใหม่ให้ดีไหม?”
มือซนของนายแบบหนุ่มเริ่มลูบไล้เข้าไปใต้ชายเสื้อยืดของกราฟ สัมผัสกับหน้าท้องที่แม้จะไม่เป็นลอนชัดเท่าเขาแต่ก็เนียนนุ่มมือ กราฟสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง นี่มันแรงกว่ากระแสไฟฟ้าลัดวงจรเมื่อกี้หลายเท่านัก
“คุณรู้ไหมกราฟ… ผมเห็นรูปผมในห้องคุณนะ” ไทเกอร์กระซิบชิดใบหู “ถ้าชอบขนาดนั้น ทำไมไม่ลองของจริงให้ครบทุก ‘ฟังก์ชัน’ เลยล่ะ?”
กราฟหน้าแดงแป๊ดจนถึงใบหู เขาถูกจับได้ไล่ทันจนหมดเปลือก ความลับที่ซ่อนไว้ในฮาร์ดดิสก์ดูเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับสัมผัสรุ่มร้อนที่ได้รับอยู่ตอนนี้
“ผม… ผมต้องไปส่งงานอาจารย์!” กราฟรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักอกไทเกอร์ออก แล้วกระโดดลงจากเคาน์เตอร์ครัว
“งานอาจารย์ หรือจะหนีไปจัดการตัวเองเพราะ ‘อารมณ์ค้าง’ กันแน่ครับ?” ไทเกอร์ตะโกนไล่หลังอย่างอารมณ์ดี ขณะที่มองดูหนุ่มเนิร์ดวิ่งหน้าตั้งออกไปจากห้อง 402 ราวกับติดเทอร์โบ
กราฟโถมตัวเข้าห้องตัวเองแล้วล็อคประตูแน่นหนา เขาทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอยู่ที่พื้นห้อง แตะริมฝีปากที่ยังคงร้อนผ่าวของตัวเองเบาๆ
“ไอ้กราฟ… มึงตายแน่ๆ อัลกอริทึมชีวิตมึงพังพินาศหมดแล้ว!”
เขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ไฟกลับมาสว่างแล้ว รูปไทเกอร์บนหน้าจอดูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าสัมผัสของคนในรูปนั้น… มันรุนแรงและอันตรายต่อหัวใจขนาดไหน
