admin

บรรยากาศในซอยเปลี่ยวเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ร่างของชายหัวหน้าแก๊งลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เท้าลอยเหนือพื้นเกือบเมตร ดิ้นพราดๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สองมือตะเกียกตะกายจับที่ลำคอตัวเอง พยายามแกะมือที่มองไม่เห็นออก ดวงตาของมันเบิกโพลงจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก แดงก่ำด้วยความขาดอากาศหายใจและ... ความกลัว “เฮ้ย! ลูกพี่! ม...มึงเป็นอะไร!?” ลูกน้องอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก พวกมันมองไม่เห็น "มือ" ที่บีบคอหัวหน้า เห็นเพียงแค่หัวหน้าของพวกมันกำลังถูกยกขึ้นโดยอากาศธาตุ “ย...ยิงมัน! ยิงไอ้เด็กเวรนั่น!” หัวหน้าแก๊งเค้นเสียงสั่งออกมาอย่างยากลำบาก ชี้นิ้วที่สั่นระริกมาทางริว ลูกน้องคนหนึ่งตั้งสติได้ คว้าปืนพกไทยประดิษฐ์ออกมาจากเอว เล็งกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมมาที่กลางหน้าผากของริว “ตายซะมึง!” ปัง! เสียงปืนดังสนั่นซอย ริวหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง......

รุ่งเช้าของวันงานวัด... ตลาดสดเทศบาลตำบลหนองหมาว้อคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะผักสดหรือหมูราคาถูก แต่เพราะ "อาหารสมอง" ที่กำลังถูกเสิร์ฟร้อนๆ ในวงสภากาแฟและแผงขายหมูปิ้ง แหล่งข่าวต้นตอไม่ใช่ใครที่ไหน "ส้มจี๊ด" ในชุดนอนลายคิตตี้ (ที่ยังไม่ได้อาบน้ำแต่หน้าเต็ม) กำลังยืนจีบปากจีบคอเล่าเรื่องราวสุดระทึกให้ป้าๆ น้าๆ ฟังอย่างออกรส "ป้าเชื่อม... ป้าไม่รู้อะไร! ที่นังพี่เจนนี่มันซมซานกลับมาเนี่ย ไม่ใช่เพราะมาพักร้อนหรอกนะ!" ส้มจี๊ดลดเสียงลงกระซิบ แต่ดังพอให้ได้ยินไปถึงแผงขายปลาเค็ม "หนูได้ยินวงในเขาบอกมา... ว่านางไปโกงเงินแชร์ลูกโซ่ระดับชาติ! พันล้าน! แล้วหนีคดีมาหลบที่นี่! ดีไม่ดีนะ... ตำรวจกองปราบอาจจะบุกบ้านผู้ใหญ่สมหมายวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้!" "ว้าย!...

ผมนั่งอยู่ในห้องสมุดประชาชนประจำเขตที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่งๆ และเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ รอบตัว บนโต๊ะตรงหน้าผมคือกองหนังสือพิมพ์เก่าปี 2563 ที่ผมไปขอเบิกจากเจ้าหน้าที่บรรณารักษ์มาด้วยข้ออ้างว่า "ทำวิจัยประวัติศาสตร์ชุมชน" หลังจากที่ได้คำใบ้ 'ระวังวันที่ 13 กุมภา' จากศิลาเมื่อเช้า ผมก็ตัดสินใจลางานครึ่งวันบ่ายทันที ความอยากรู้อยากเห็นมันรุนแรงจนผมไม่มีสมาธิจะลงบัญชีงบดุลบริษัทอีกต่อไป ผมเริ่มไล่เปิดหนังสือพิมพ์ฉบับวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 เป็นต้นมา... ข่าวการเมือง... ข่าวเศรษฐกิจ... ข้าวดาราเลิกกัน... ทุกอย่างดูเป็นเรื่องปกติของโลกใบนี้ แต่ไม่ใช่สำหรับโลกของผม นิ้วผมไล่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงฉบับวันที่ 14...

"ไม่-มี-ทาง! ฉันเป็นนักกีฬา ไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถ!" เสียงคำรามของ คิริน ดังลั่นห้องชมรมจนนกที่เกาะขอบหน้าต่างบินหนีไปเป็นแถว ในมือของเขาคือชุดอัศวินสีเงินวาววับที่มีผ้าคลุมสีแดงยาวเฟื้อย ส่วนข้างๆ กันนั้น ธันวา กำลังหมุนตัวหน้ากระจกในชุดจอมโจรสูทสีขาวมีหน้ากากสีเงินปิดตาข้างหนึ่ง ดูหล่อวัวตายควายล้มสุดๆ “โธ่... คิริน ดูสิ ชุดอัศวินนี่ส่งเสริมกล้ามแขนนายจะตายไป แฟนคลับเห็นคงได้โดเนทจนชมรมเราสร้างยิมใหม่เป็นทองคำแน่ๆ” ธันวาแกล้งเดินเข้าไปจัดปกเสื้อให้รูมเมท พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มผ่านหน้ากาก “ไอ้ธันวา! นายสนุกอยู่คนเดียวล่ะสิ! ดูชุดพี่ภูผาสิ รายนั้นเป็นหมีป่าไปแล้ว!” คิรินชี้ไปที่กัปตันทีม ภูผา ที่ตอนนี้นั่งนิ่งหน้าตายอยู่ในชุดมาสคอตหมีบราวน์ยักษ์ (ที่มีพลัง Absolute...

ห้องเก็บสูตรตั้งอยู่ชั้นล่างสุดของเรือนใหญ่ ประตูไม้หนาหนักทำหน้าที่ตัดขาดโลกภายนอก แสงไฟด้านในสลัวราง อากาศเย็นเยียบจนความรู้สึกเหมือนมวลอากาศจับตัวแข็งและเคลื่อนไหวช้า... ราวกับความลับที่ถูกขังอยู่ในนี้ไม่ต้องการเล็ดลอดออกไป ร่างของอารัญนอนนิ่งอยู่กลางห้อง ล้มตะแคง มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อแน่น ส่วนอีกข้างยังกำอะไรบางอย่างไว้ไม่คลาย ไร้เสียงกรีดร้อง ไร้ร่องรอยการต่อสู้ สภาพของเขาเหมือนคนที่กำลังเดินอยู่ดี ๆ แล้ว “ตัดสินใจหยุดหายใจ” ไปเฉย ๆ ซึ่งในโลกแห่งความจริง... ไม่มีใครตัดสินใจแบบนั้นได้ง่ายดาย เรนคุกเข่าลงข้างร่างไร้ชีวิต เขาไม่แตะต้องตัวศพ แต่ปล่อยให้จมูกทำหน้าที่รับคำสารภาพก่อนสมองจะประมวลผล ✨ Top note: กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกที่เพิ่งระเหยตัว 🌸 Heart note:...

คฤหาสน์วารีไม่เคยตื่นสาย เพราะที่นี่ไม่ยอมปล่อยให้ “เวลา” หลุดลอยไปจากมือแม้แต่วินาทีเดียว แม้แต่เสียงเดินของนาฬิกาก็ยังขยับเคลื่อนอย่างสุภาพนุ่มนวล เรนตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นฝนอีกครั้ง ไม่ใช่ฝนจากฟากฟ้า แต่เป็นละอองน้ำจากระบบพ่นหมอกในสวนที่ทำงานตามเวลา เพื่อให้บ้านทั้งหลังชุ่มฉ่ำอยู่เสมอ ราวกับต้องการชำระล้าง “อะไรบางอย่าง” ออกไปทุกค่ำคืน เขาตรงไปยังจุดแรกที่วางกับดักไว้... มุมโถงด้านข้าง ผ้าสีขาวผืนน้อยที่วางทิ้งไว้เมื่อคืนยังคงอยู่ที่เดิม มันถูกแตะต้องแล้ว... ไม่จำเป็นต้องหารอยนิ้วมือ เรนรู้ได้จากกลิ่น เพราะกลิ่นของ “ผิวหนัง” มักทิ้งเงาจาง ๆ ไว้ในอากาศ เปรียบเสมือนเสียงที่ยังดังก้องอยู่ในหูแม้คนพูดจะเดินจากไปแล้ว เขาใช้ถุงมือหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาสูดดมเบา ๆ กลิ่นสบู่เด็ก ผสมแป้งฝุ่นบางเบา และโทนส้มสะอาดสะอ้าน มันคล้ายคลึงกับกลิ่นที่เขาเจอในเรือนกระจก...

บรรยากาศภายในโถงคณะสถาปัตย์ฯ วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ป้ายไวนิลขนาดใหญ่เขียนว่า "Open House: เปิดบ้านสถาปัตย์ฯ สานสัมพันธ์ครอบครัว" เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และรอยยิ้มของเหล่าผู้ปกครองที่มาดูผลงานของบุตรหลาน อบอวลไปทั่วบริเวณ ข้ายืนพิงเสาต้นใหญ่ในมุมมืด (มุมโปรดประจำตัว) มองดูภาพความสุขเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย สำหรับยมทูต... 'ครอบครัว' คือบ่วงพันธนาการที่เหนียวแน่นที่สุด และตัดขาดได้ยากที่สุดในวาระสุดท้าย ข้ากวาดสายตามองหาเจ้าตัวแสบ... วินยืนอยู่หน้าบอร์ดจัดแสดงผลงานของตัวเอง (โมเดลบ้านที่ทำจากไม้ไอติม ซึ่งดูบี้ยวๆ บูดๆ เหมือนคนทำ) เขาสวมเสื้อนักศึกษาเรียบร้อยผิดหูผิดตา ผมเซตมาอย่างดี...