รุ่งเช้าของวันงานวัด… ตลาดสดเทศบาลตำบลหนองหมาว้อคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะผักสดหรือหมูราคาถูก แต่เพราะ “อาหารสมอง” ที่กำลังถูกเสิร์ฟร้อนๆ ในวงสภากาแฟและแผงขายหมูปิ้ง
แหล่งข่าวต้นตอไม่ใช่ใครที่ไหน “ส้มจี๊ด” ในชุดนอนลายคิตตี้ (ที่ยังไม่ได้อาบน้ำแต่หน้าเต็ม) กำลังยืนจีบปากจีบคอเล่าเรื่องราวสุดระทึกให้ป้าๆ น้าๆ ฟังอย่างออกรส
“ป้าเชื่อม… ป้าไม่รู้อะไร! ที่นังพี่เจนนี่มันซมซานกลับมาเนี่ย ไม่ใช่เพราะมาพักร้อนหรอกนะ!” ส้มจี๊ดลดเสียงลงกระซิบ แต่ดังพอให้ได้ยินไปถึงแผงขายปลาเค็ม “หนูได้ยินวงในเขาบอกมา… ว่านางไปโกงเงินแชร์ลูกโซ่ระดับชาติ! พันล้าน! แล้วหนีคดีมาหลบที่นี่! ดีไม่ดีนะ… ตำรวจกองปราบอาจจะบุกบ้านผู้ใหญ่สมหมายวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้!”
“ว้าย! จริงรึนังหนู!” ป้าขายหมูปิ้งตาโต “มิน่าล่ะ… ข้าเห็นมันแต่งตัวแปลกๆ ใส่แว่นดำตลอดเวลา ที่แท้ก็พรางตัวหนีตำรวจ!”
“แถมนะป้า…” ส้มจี๊ดใส่ไฟต่อ “เห็นเขาว่าไปติดหนี้มาเฟียฮ่องกงด้วยนะ ขู่จะตัดนิ้วทำไส้กรอกถ้าไม่จ่าย! น่ากลัวมากกกก เราต้องระวังตัวไว้นะป้า อย่าไปยุ่งกับนางมาก เดี๋ยวโดนลูกหลง!”
ข่าวลือแพร่สะพัดไปเร็วกว่าไวรัสคอมพิวเตอร์ จาก “โกงแชร์” กลายเป็น “ค้ายาข้ามชาติ” และสุดท้ายลามไปถึง “เป็นเมียน้อยเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ที่ขโมยตราประทับแก๊งมา”
…
ณ หลังเวทีงานวัด (ช่วงบ่าย)
เจนนี่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเช็กคิวการแสดง แต่วันนี้บรรยากาศมันแปลกๆ สายตาชาวบ้านที่มองมาดูหวาดระแวง บางคนซุบซิบแล้วเดินหนีเมื่อเธอเดินผ่าน
“พี่เจนนี่…” น้องจีจี้ (หัวหน้าแก๊งกะเทยน้อย) วิ่งหน้าตื่นเข้ามากระซิบ “แย่แล้วเจ้! ชาวบ้านเขาลือกันว่าเจ้เป็นสายลับรัสเซียที่หนีองค์กรมา!”
“ฮะ!?” เจนนี่ร้องเสียงหลง จนต่างหูขนนกแทบหลุด “รัสเซียพ่อง! หน้าฉันออกไปทางกาฬสินธุ์ขนาดนี้ จะเอารัสเซียมาจากไหน!”
“ก็ยัยพี่ส้มจี๊ดน่ะสิเจ้ ไปปล่อยข่าวในตลาดเมื่อเช้า ตอนนี้คนเขากลัวเจ้กันหมดแล้ว หาว่าเจ้จะนำภัยมาสู่หมู่บ้าน!”
เจนนี่กำหมัดแน่น ขบกรามจนปวด “นังส้มเน่า… เล่นสกปรกนะยะ!”
ความโกรธพุ่งพล่าน แต่ลึกๆ ในใจ เจนนี่กลับรู้สึกเจ็บแปลบ… ความรู้สึกของการเป็น “คนนอก” ที่ถูกสังคมรุมประณามโดยไม่ฟังความจริง มันย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง เหมือนสมัยเด็กที่โดนล้อว่าเป็นตุ๊ดหัวโปก
เธอนั่งลงบนลังน้ำแข็ง ทรุดตัวลงอย่างหมดแรง แววตามั่นใจเริ่มสั่นไหว
“เป็นหยังคือทำหน้าจั่งซั้น?”
เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น พี่เข้มเดินเข้ามาพร้อมกับมะพร้าวน้ำหอมเฉาะเปลือกแช่เย็นเจี๊ยบ
เจนนี่เงยหน้ามองเขา ยิ้มไม่ออก “พี่เข้ม… พี่เชื่อไหม? ข่าวลือพวกนั้นน่ะ”
เข้มนั่งลงข้างๆ (รักษาระยะห่างพอประมาณ แต่สายตาอบอุ่น) เขาดูดน้ำมะพร้าวอึกหนึ่งก่อนตอบ
“เชื่อ… เชื่อก็บ้าแล้ว” เข้มหัวเราะ “คนอย่างเจนนี่เนี่ยนะสายลับรัสเซีย? เป็นสายลับจับกบเขียดตามทุ่งนายังน่าเชื่อกว่า”
“พี่เข้มอ่า!” เจนนี่ตีแขนเขาเบาๆ แต่ก็หลุดขำออกมาทั้งน้ำตา “ขอบคุณนะพี่… ที่ไม่มองเจนนี่เป็นตัวประหลาดเหมือนคนอื่น”
เข้มหันมามองหน้าเธอจริงจัง “ใครจะว่ายังไงก็ช่างเขา เรารู้ตัวเราดีที่สุดก็พอ… อีกอย่าง คืนนี้เจนนี่ตั้งใจทำเวทีขนาดนี้ พิสูจน์ให้พวกเขาเห็นสิ ว่าเจนนี่คือ ‘ความภูมิใจ’ ของบ้านหนองหมาว้อ ไม่ใช่ตัวปัญหา”
คำพูดซื่อๆ ของพี่เข้ม เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งผาก เจนนี่สูดหายใจลึก ปาดน้ำตา (ระวังไม่ให้อายไลเนอร์เลอะ) แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“Okay! The show must go on! ขอบคุณค่ะพี่เข้ม เจนนี่คนนี้จะเฉิดฉายให้ไฟไหม้เวทีไปเลย!”
…
19.00 น. งานเริ่ม
บรรยากาศในงานคึกคัก ผู้คนหลั่งไหลมาดูเวทีที่ร่ำลือกันว่า “สวยแปลกตา” ที่สุดในรอบสิบปี
เวทีประกวดธิดาจำแลงที่เจนนี่และพี่เข้มช่วยกันทำ ส่องสว่างไสวด้วยไฟประดับโทนสี Warm White (ที่เจนนี่รื้อมาจากไฟประดับต้นคริสต์มาสเก่า) ตัดกับฉากฟางและไม้ไผ่ ดูหรูหราแบบ Rustic Country ชาวบ้านต่างพากันถ่ายรูปเซลฟี่อย่างตื่นเต้น
“ขอเชิญพบกับพิธีกรสาวสวย ส่งตรงจากบางกอก… คุณเจนนี่!”
เสียงดนตรีเปิดตัวสุดอลังการ เจนนี่เดินออกมาในชุดราตรียาวสีแดงเพลิง ผ่าหลังลึกโชว์ผิวเนียน ผมเกล้าสูงเสียบดอกไม้สด เธอจับไมค์ด้วยท่าทางมั่นใจ สยบข่าวลือด้วยรอยยิ้มสว่างไสว
“สวัสดีค่าพ่อแม่พี่น้อง! ยินดีต้อนรับสู่ค่ำคืนแห่งความงาม!”
เสียงปรบมือดังเกรียวกราว ป้าแดงที่นั่งเป็นกรรมการอยู่หน้าเวทีพยักหน้าพอใจ (แม้จะแอบเบะปากนิดๆ ด้วยความหมั่นไส้)
การประกวดดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงคิวการแสดงโชว์พิเศษของ ส้มจี๊ด ผู้ซึ่งสมัครเข้าประกวดด้วย (เพราะทนไม่ได้ที่เจนนี่เด่นกว่า)
ส้มจี๊ดในชุดไทยประยุกต์ที่ดูเหมือนชุดลิเกมากกว่า ยืนอยู่หลังเวทีด้วยความริษยา เมื่อเห็นเจนนี่ได้รับคำชมไม่ขาดปาก
“เด่นนักใช่ไหม… เดี๋ยวเจอดี!”
ส้มจี๊ดเหลือบไปเห็นแผงควบคุมไฟที่พี่เข้มต่อสายไว้ เธอย่องเข้าไปใกล้ๆ อาศัยจังหวะที่พี่เข้มเดินไปหยิบน้ำ แล้ว…
กึก!
ส้มจี๊ดใช้เท้าเขี่ยปลั๊กไฟเมนหลักอย่างแรง
พรึ่บ!
ไฟทั้งเวทีดับวูบ! ความมืดเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวๆ เสียงดนตรีดับลง ไมโครโฟนเงียบกริบ
“ว้าย! ไฟดับ! ผีหลอก!” ชาวบ้านแตกตื่นเริ่มส่งเสียงโวยวาย
เจนนี่ยืนนิ่งอยู่กลางเวทีที่มืดมิด ใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เอาแล้วไง… งานพังพินาศแน่
“ใจเย็นๆ ครับพี่น้อง! เครื่องปั่นไฟน่าจะมีปัญหา!” เสียงพี่เข้มตะโกนแข่งกับความวุ่นวาย พยายามวิ่งไปกู้ระบบไฟ แต่ดูเหมือนปลั๊กจะหักคาเต้ารับ ต้องใช้เวลาซ่อม
ส้มจี๊ดแอบหัวเราะคิกคักในเงามืด “สมน้ำหน้า! จบเห่แล้วอีเจนนี่!”
ท่ามกลางความโกลาหล เจนนี่หลับตาลง… ยอมแพ้เหรอ? ไม่! นางพญาฆ่าไม่ตาย!
“ทุกคนคะ!” เจนนี่ตะโกนสุดเสียง (ไม่มีไมค์) เสียงของเธอใสกังวานฝ่าความมืด “อย่าเพิ่งตกใจ! นี่คือ… เซอร์ไพรส์โชว์พิเศษค่ะ!”
เธอหันไปส่งสัญญาณให้แก๊งกะเทยน้อยที่ถือไฟฉายมือถือเตรียมพร้อมอยู่ข้างเวที
“Music! (จังหวะเคาะถังน้ำ)”
เจนนี่เริ่มขยับตัว ร้องเพลงสดๆ เพลงลูกทุ่งจังหวะช้าๆ ซึ้งๆ (เช่น เพลง ‘สาวนาสั่งแฟน’ หรือเพลงลูกทุ่งอมตะ)
“…ลมพัดตึง… คิดถึงถิ่น… บ้านนา…”
ทันใดนั้น แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของแก๊งกะเทยน้อยก็ส่องมาที่เจนนี่เป็นจุดเดียว สร้างเอฟเฟกต์ Spotlight แบบบ้านๆ ที่ดูขลังและทรงพลังอย่างน่าประหลาด
ชาวบ้านเริ่มเงียบ… ฟังเสียงร้องที่ไพเราะและเต็มไปด้วยอารมณ์ของเจนนี่
พี่เข้มที่กำลังซ่อมไฟ หยุดมือมองภาพนั้น… เจนนี่ในชุดสีแดง ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงไฟฉายส่องกระทบ เธอดูสวยงามยิ่งกว่าตอนไฟสว่างเสียอีก
ชาวบ้านเริ่มหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเปิดไฟฉายโบกตามจังหวะเพลง จากหนึ่งดวง… เป็นสิบ… เป็นร้อย… จนลานวัดสว่างไสวไปด้วย “ทะเลดาว” บนพื้นดิน
ส้มจี๊ดอ้าปากค้าง… แผนทำลายกลายเป็นสร้างซีนตำนานให้เจนนี่ซะงั้น!
เมื่อเพลงจบ เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว ดังก้องกว่าตอนเปิดงานเสียอีก ป้าแดงลุกขึ้นปรบมือคนแรก ตามด้วยพ่อสมหมายที่น้ำตาซึม
ไฟเมนติดขึ้นมาอีกครั้ง (พี่เข้มซ่อมเสร็จพอดี) เผยให้เห็นเจนนี่ที่ยืนน้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน
เธอทำได้… เธอชนะใจคนทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่ด้วยความหรูหรา แต่ด้วยหัวใจที่สู้ไม่ถอย
หลังลงจากเวที เจนนี่วิ่งเข้าไปหลังฉาก แล้วโผเข้ากอดพี่เข้มเต็มแรงโดยไม่สนใคร
“พี่เข้ม! หนูทำได้แล้ว!”
เข้มกอดตอบแน่น ลูบหัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“เก่งมาก… เก่งที่สุดเลยเจนนี่”
ท่ามกลางความยินดี… ส้มจี๊ดเดินกระทืบเท้าออกจากงานด้วยความแค้น “ฝากไว้ก่อนเถอะ! คราวหน้าฉันไม่พลาดแน่!”
แต่เจนนี่ไม่สนแล้ว นาทีนี้… โลกทั้งใบมีแค่เสียงปรบมือ และอ้อมกอดอุ่นๆ ของผู้ชายชื่อเข้ม
