admin

๒๐ ตุลาคม ๒๕๖๒ วันนี้โรงยิมกลางจังหวัดอัดแน่นไปด้วยผู้คนจนอากาศดูเหมือนจะเหลือน้อยลงทุกที กลิ่นสเปรย์ฉีดกล้ามเนื้อปนกับกลิ่นเหงื่อและเสียงกลองเชียร์ที่ตีรัวจนหัวใจผมเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่แค่การแข่งบาสธรรมดา แต่มันคือการ "เดิมพัน" ครั้งสุดท้ายระหว่างความฝันของจิณณ์ กับความคาดหวังของครอบครัวเราทั้งคู่ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๘: เมื่อทุกแต้มคือลมหายใจ ผมยืนอยู่บนอัฒจันทร์แถวหน้าสุด มือที่ถือป้ายไฟอันเดิมจากวันมาสคอตกุมไว้จนเหงื่อซึม สายตาผมจ้องมองลงไปที่สนาม เห็นจิณณ์ในชุดแข่งสีน้ำเงินเข้ม เขากำลังวอร์มอัพด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง ผมเหลือบไปเห็นพ่อของจิณณ์นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ท่านยังคงนิ่งเฉยเหมือนรูปปั้น แต่สายตาคมกริบนั้นจ้องมองลูกชายทุกย่างก้าว "มึงว่าจิณณ์จะไหวไหมวะ?" ตั้มถามเสียงกระซิบข้างหู "ฝ่ายตรงข้ามมันตัวใหญ่กว่าเยอะเลยนะมึง" "จิณณ์ต้องไหว... เพราะเขาไม่ได้แข่งแค่เพื่อถ้วยรางวัล" ผมตอบพลางเม้มริมฝีปากแน่น การแข่งขันดุเดือดจนแทบหยุดหายใจครับ จิณณ์ถูกประกบติดจนเล่นยาก...

๑๕ ตุลาคม ๒๕๖๒ ถ้าชีวิตคือเกมบาสเกตบอล ตอนนี้คงเป็นนาทีสุดท้ายที่ทีมของผมแต้มตามหลัง และผมไม่มีสิทธิ์ส่งลูกให้จิณณ์เล่นคนเดียวอีกต่อไป ผมต้องเป็นคนชูตลูกนี้ด้วยตัวเอง... ต่อให้แป้นบาสนั้นจะสูงชันและดูเหมือนจะพังทลายลงมาทับผมก็ตาม ✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๖: ปฏิบัติการ "เข้าถ้ำเสือ" "มึงแน่ใจนะไอ้พีท?" ไอ้ตั้มถามพลางจัดเนกไทให้ผมที่หน้าบ้านของจิณณ์ บ้านหลังใหญ่โตที่มีรั้วอัลลอยด์สีดำขลับดูน่าเกรงขาม "พ่อน้องเขาไม่ใช่เล่นๆ นะมึง ถ้ามึงโดนไล่ออกมา กูจะเตรียมสตาร์ทรถรอเลย" "เออ... ถ้าไม่ทำตอนนี้ กูคงเกลียดตัวเองไปตลอดชีวิต" ผมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ในมือถือแฟ้ม 'พอร์ตฟอลิโอ' ผลการเรียนของผม และตารางซ้อมที่ผมแอบทำสรุปวิเคราะห์จุดเด่นจุดด้อยของจิณณ์มาตลอดหลายเดือน ผมกดกริ่ง......

๑ ตุลาคม ๒๕๖๒ หลังจากเหตุการณ์ "กระรอกกู้ชีพ" ในวันนั้น ชีวิตในโรงเรียนของผมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงครับ จากที่เคยเดินก้มหน้าสวมหน้ากากรุ่นพี่ผู้เคร่งขรึม ตอนนี้ผมกลายเป็นบุคคลสาธารณะที่เดินไปไหนก็มีแต่คนยิ้มให้ (หรือแอบขำก็ไม่รู้) แต่ที่สำคัญที่สุดคือ... ผมไม่ต้องหลบสายตาเบอร์ 14 อีกต่อไปแล้ว ✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๔: ในวงแขนที่ปลอดภัยที่สุด วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมจดจำไปอีกนานครับ พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงต่างจังหวัด ทำให้บ้านทั้งหลังกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยของผมและจิณณ์เป็นครั้งแรก เรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ไม่ได้ทำอะไรหวือหวา แค่เปิดดูดีวีดีหนังเก่าๆ และกินขนมปังกระเทียมที่จิณณ์ซื้อมาฝาก "พี่พีท... ถามจริง วันนั้นคิดยังไงถึงไปเช่าชุดมาสคอตมาใส่"...

๑๕ กันยายน ๒๕๖๒ ร่างกายผมฟื้นตัวจากการนอนโรงพยาบาลได้สักพักแล้วครับ แต่สิ่งที่ยังไม่ฟื้นคือความสัมพันธ์ระหว่างผมกับจิณณ์ ผมได้ยินมาจากไอ้ตั้มว่า ช่วงนี้จิณณ์ซ้อมบาสหนักจนดูเหมือนเครื่องจักร เขาไม่ยิ้ม ไม่คุย และชูตลูกลงห่วงแบบไร้วิญญาณ ผมต้องทำอะไรสักอย่าง... และคนอย่างผม ถ้าจะทำ มันต้อง "ไปให้สุด" ✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๒: ปฏิบัติการกอบกู้หัวใจ (ที่แลกด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี) "มึงเอาจริงเหรอไอ้พีท?" ก้อยถามเสียงสูงปรี๊ด มือที่ถือแปรงแต่งหน้าสั่นระริก "มึงเนี่ยนะ จะใส่ชุดนี้ลงไปกลางสนาม?" "เออ... ถ้าทำแค่เขียนจดหมาย เขาก็คงขยำทิ้ง" ผมส่องกระจก...

๒ กันยายน ๒๕๖๒ หนึ่งสัปดาห์แล้วครับที่ผมไม่ได้ยินเสียงลูกบาสกระทบพื้นโรงยิม และหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ผมไม่ได้เห็นรอยยิ้มลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มของจิณณ์... โลกของผมตอนนี้เหมือนถูกกดปุ่ม Mute ทุกอย่างกลายเป็นภาพนิ่งที่มีเพียงเสียงเปิดหน้ากระดาษวิชาเคมี และเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างเนิบนาบ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๐: เมื่อ ‘คนเก่ง’ ของแม่... กำลังจะพัง จิณณ์ทำตามที่ผมบอกจริงๆ ครับ เขาหายไปจากวงจรชีวิตของผมอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีการดักรอที่หน้าห้องศิลปะ ไม่มีนมกล่องวางบนโต๊ะ และไม่มีแม้แต่การกดไลก์ในโซเชียลมีเดีย ทุกอย่างสะอาดตา... แต่ข้างในใจผมมันรกชัฏไปด้วยความโหยหา "พีท... มึงกินข้าวบ้างเถอะ กูขอร้อง" ก้อยพูดเสียงสั่นขณะมองดูผมที่นั่งตาลอยอยู่หน้าจานข้าวในโรงอาหาร...

๑๖ สิงหาคม ๒๕๖๒ ถ้าความสุขเมื่อวานคือยอดคลื่นที่ซัดขึ้นไปสูงที่สุด... วันนี้ก็คงเป็นจังหวะที่คลื่นลูกนั้นถดถอยกลับลงสู่ทะเลกว้าง ทิ้งไว้เพียงทรายที่ชื้นแฉะและความว่างเปล่า ✍️ บันทึกหน้าที่ ๑๘: เมื่อ ‘ความหวัง’ ปะทะ ‘ความกตัญญู’ เช้านี้บรรยากาศในบ้านเงียบสนิทจนน่ากลัวครับ พ่อออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด เหลือเพียงผมกับแม่ที่นั่งเผชิญหน้ากันบนโต๊ะอาหาร แม่ไม่ได้ดุด่า ไม่ได้อาละวาดเหมือนวันก่อน ท่านเพียงแค่เลื่อนแท็บเล็ตที่เปิดรูปถ่ายเมื่อวานให้ผมดู... รูปที่จิณณ์กำลังพยุงผมอยู่ข้างสนามบาส ท่าทางของเราสองคนในรูปนั้น มันดู "เกินกว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง" อย่างที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ "พีท... แม่คุยกับพ่อแล้วนะ" แม่พูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ถ้าแกยังจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้...

๑๕ สิงหาคม ๒๕๖๒ งานกีฬาสีที่โรงเรียนปีนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษครับ โดยเฉพาะในกลุ่มคณะสี "อัคนีบริพัตร" หรือสีแดงเลือดหมูของผม กับสีน้ำเงินของจิณณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นคู่ปรับกันในทุกๆ สนาม แต่ในสนามใจ... ผมว่าผมกำลังเสียหลักครับ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๑๖: เมื่อเด็กแว่นกลายเป็น "หนุ่มวิ่งผลัด" ใครจะไปเชื่อครับว่า "พีทคนอ้วน" ในวันนั้น จะกลายมาเป็น "พี่พีทคนฮอต" ในวันนี้ เพราะผลจากการวิ่งลดน้ำหนักและดูแลตัวเองมาหลายเดือน ร่างกายผมตอนนี้ดูสมส่วนขึ้นมาก ผิวพรรณก็ดูสดใสจนก้อยถึงกับจับผมไปแต่งหน้าทำผมเพื่อลงแข่งวิ่งผลัด ๔x๑๐๐ เมตร...