๑ ตุลาคม ๒๕๖๒
หลังจากเหตุการณ์ “กระรอกกู้ชีพ” ในวันนั้น ชีวิตในโรงเรียนของผมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงครับ จากที่เคยเดินก้มหน้าสวมหน้ากากรุ่นพี่ผู้เคร่งขรึม ตอนนี้ผมกลายเป็นบุคคลสาธารณะที่เดินไปไหนก็มีแต่คนยิ้มให้ (หรือแอบขำก็ไม่รู้) แต่ที่สำคัญที่สุดคือ… ผมไม่ต้องหลบสายตาเบอร์ 14 อีกต่อไปแล้ว
✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๔: ในวงแขนที่ปลอดภัยที่สุด
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมจดจำไปอีกนานครับ พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงต่างจังหวัด ทำให้บ้านทั้งหลังกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยของผมและจิณณ์เป็นครั้งแรก เรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ไม่ได้ทำอะไรหวือหวา แค่เปิดดูดีวีดีหนังเก่าๆ และกินขนมปังกระเทียมที่จิณณ์ซื้อมาฝาก
“พี่พีท… ถามจริง วันนั้นคิดยังไงถึงไปเช่าชุดมาสคอตมาใส่” จิณณ์ถามพลางขยับตัวมานอนหนุนตักผม มือหนาๆ ของเขารวบมือผมไปกุมไว้
“ก็… ก้อยบอกว่าถ้าจะง้อจิณณ์ ต้องใช้ไม้ตายที่จิณณ์คาดไม่ถึง” ผมตอบหน้าแดง “แล้วมันก็ได้ผลจริงๆ ใช่ไหมล่ะ?”
จิณณ์หัวเราะจนตัวสั่น “ได้ผลตั้งแต่ออกมาเต้นท่าส่ายก้นแล้วครับพี่ ผมแทบจะวางลูกบาสแล้ววิ่งไปอุ้มพี่หนีคนทั้งสนามเลย”
เราเงียบกันไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงหนังที่ดำเนินไปเรื่อยๆ ผมมองใบหน้าของจิณณ์ในระยะใกล้ เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วจากการแข่งบาส เห็นแววตาที่ขี้เล่นแต่แฝงความอบอุ่น
“พี่พีทครับ… ขอบคุณนะที่เปลี่ยนตัวเองขนาดนี้เพื่อผม” จิณณ์พูดเสียงจริงจัง “แต่พี่รู้ไหม ต่อให้พี่จะเป็นเด็กแว่นตัวกลมเหมือนวันแรกที่เจอ ผมก็คงตกหลุมรักพี่อยู่ดี เพราะไม่มีใครใจดีและยอมทำให้ผมขนาดนี้เท่าพี่อีกแล้ว”
วินาทีนั้น ผมรู้สึกว่าความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมามันสัมฤทธิ์ผลอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่เพราะผมหล่อขึ้นหรือดูดีขึ้น แต่มันคือการที่ผม ‘กล้า’ ที่จะรัก และ ‘กล้า’ ที่จะแสดงออกต่างหาก
[เงาที่คืบคลาน: พ่อของจิณณ์]
ทว่า ความสุขมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ…
เย็นวันอาทิตย์ ขณะที่ผมกำลังเดินไปส่งจิณณ์ที่หน้าปากซอย รถยนต์คันหรูที่ผมคุ้นตาจากวันแข่งบาสก็จอดเทียบข้างเรา กระจกฟิล์มดำค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึมของพ่อจิณณ์
“จิณณ์ ขึ้นรถ” เสียงนั้นนิ่งและทรงพลังจนผมรู้สึกเย็นวูบไปถึงสันหลัง
จิณณ์หน้าถอดสี เขาบีบมือผมแน่นขึ้นหนึ่งครั้งก่อนจะปล่อย “ครับพ่อ… พี่พีท ผมไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไลน์หา”
ผมยืนมองรถคันนั้นแล่นจากไปพร้อมกับลางสังหรณ์บางอย่าง และมันก็เป็นจริงครับ… คืนนั้นจิณณ์ไม่ได้ไลน์มาหาผมเลย
[บทลงโทษของคนมีความฝัน]
วันรุ่งขึ้นที่โรงเรียน ผมพบว่าจิณณ์ไม่ได้มาซ้อมบาสเช้า ตั้มเดินมาบอกผมด้วยสีหน้าไม่ดีนัก
“พีท… น้องจิณณ์โดนพ่อสั่งพักการเล่นบาสทั้งหมดว่ะ”
“ทำไม?” ผมถามเสียงหลง
“พ่อเขาเห็นคลิปวันที่มึงใส่ชุดมาสคอต… เขาบอกว่าจิณณ์ทำตัวเหลวไหล เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับกีฬา และที่สำคัญ… เขาไม่ยอมรับเรื่องที่จิณณ์คบกับผู้ชาย”
โลกของผมถล่มลงมาอีกครั้ง ความผิดหวังในใจมันรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่แม่ด่าเสียอีก เพราะครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของผม แต่มันคือ ‘อนาคต’ และ ‘ความรัก’ ในกีฬาของจิณณ์ที่กำลังถูกทำลายเพียงเพราะเขามีผมอยู่ในชีวิต
✍️ บันทึกหน้าที่ ๒๕: แต้มที่แลกด้วยน้ำตา
ชัยชนะของผม… กลับกลายเป็นความพ่ายแพ้ของจิณณ์ ผมอยากจะตะโกนใส่ฟ้าว่าทำไมโลกถึงใจร้ายกับเรานัก เราแค่รักกันและทำให้กันและกันดีขึ้นไม่ใช่เหรอ?
จิณณ์ครับ… อย่าเพิ่งทิ้งฝันนะ พี่จะหาทางช่วยจิณณ์เอง ต่อให้พี่ต้องไปคุกเข่าอ้อนวอนพ่อจิณณ์ พี่ก็จะทำ
ปล. ก้อยกับตั้มบอกว่าให้ใจเย็นๆ พวกมันกำลังวางแผน ‘ปฏิบัติการสายใยครอบครัว’ อยู่… หวังว่าคราวนี้เราจะผ่านมันไปได้นะ 💔
