admin

๕ สิงหาคม ๒๕๖๒ หลังจากเหตุการณ์ "ระเบิดลง" ที่โรงอาหารวันนั้น บรรยากาศระหว่างผมกับจิณณ์ก็ตึงเครียดอย่างกับสายกีตาร์ที่ตั้งสายเพี้ยนครับ ผมพยายามหลบหน้าเขาชนิดที่ว่าถ้าเดินไปเจอจิณณ์ที่ทางเดิน ผมพร้อมจะกระโดดเข้าถังขยะหรือแฝงตัวไปกับกำแพงทันที ✍️ บันทึกหน้าที่ ๑๔: เมื่อความเงียบถูกทำลายด้วย "โพสต์อิท" "มึงจะหลบเขาไปถึงชาติหน้าเลยไหมไอ้พีท?" ก้อยถามพลางดูดชานมไข่มุกดัง จ๊วบ "น้องมันหน้าจ๋อยจนจะกลายเป็นปลาทองขาดน้ำอยู่แล้วนะนั่น" "กูไม่ได้หลบ... กูแค่... ใช้เส้นทางเลี่ยงเมือง" ผมตอบอ้อมแอ้ม ขณะที่กำลังก้มหน้ากวมุดเข้าไปใต้โต๊ะเพื่อเก็บปากกาที่แกล้งทำตก เพราะเห็นเงาสูงๆ ของใครบางคนเดินผ่านห้องเรียนไป แต่ดูเหมือนจิณณ์จะไม่ได้ยอมแพ้ง่ายๆ ครับ เขาเริ่มปฏิบัติการ "รุกเงียบ"...

๑ สิงหาคม ๒๕๖๒ เดือนใหม่เริ่มขึ้นพร้อมกับความอึดอัดที่ทวีคูณครับ ผมเริ่มชินกับการใช้ชีวิตแบบ ‘สายลับ’ ที่ต้องคอยหลบสายตาคนของแม่ (ซึ่งผมสงสัยว่าเป็นป้าแม่บ้านที่รู้จักกับแม่) พร้อมกับต้องคอยปั้นหน้าให้ปกติที่สุดยามอยู่ต่อหน้าจิณณ์ แต่วันนี้... กำแพงที่ผมสร้างไว้มันเริ่มสั่นคลอนจนเกือบพังทลาย ✍️ บันทึกหน้าที่ ๑๒: เมื่อ ‘ความหวังดี’ กลายเป็น ‘ความกดดัน’ เช้านี้ที่โรงอาหาร บรรยากาศจอแจเหมือนทุกวัน ผมนั่งเขี่ยข้าวมันไก่ (แบบไม่เอาหนัง) อยู่กับตั้มและก้อย ความซูบผอมลงของผมเริ่มสังเกตได้ชัดจนก้อยต้องแอบยัดน่องไก่มาให้ในจาน “มึงกินเข้าไปบ้างเหอะไอ้พีท หน้ามึงจะกลายเป็นกระดาษเอสี่อยู่แล้ว” ก้อยบ่นพลางทำหน้ายักษ์ “ไอ้ที่ว่าเปลี่ยนตัวเองให้ดูดีน่ะ...

๑๖ กรกฎาคม ๒๕๖๒ แก้มข้างซ้ายของผมยังคงรู้สึกระบมจางๆ แต่มันไม่เจ็บเท่าความรู้สึก 'ข้างใน' ที่ดูเหมือนจะแหลกเป็นผงไปแล้ว ผมมองตัวเองในกระจกเช้านี้ พยายามแต่งหน้ากลบรอยช้ำบางๆ และจัดทรงผมให้ดูดีที่สุด หน้ากากของความเข้มแข็งถูกสวมทับลงไปอย่างแนบเนียน ✍️ บันทึกหน้าที่ ๑๐: การแสดงระดับรางวัลตุ๊กตาทอง "พีท... กินข้าว" เสียงแม่เรียกจากข้างล่างดูเย็นชากว่าปกติ ท่านไม่ได้ขอโทษเรื่องเมื่อคืน และผมก็ไม่ได้พูดอะไร เราต่างทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันคือสงครามเย็นที่กรีดใจผมจนเหวอะหวะ ผมเดินออกจากบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่พอเห็นหน้าไอ้ตั้มกับก้อยที่ยืนรออยู่หน้าปากซอย ผมก็ต้องปั้นหน้ายิ้ม "เฮ้ย เป็นไงมึง? หน้าซีดๆ นะ"...

๑๕ กรกฎาคม ๒๕๖๒ บางครั้งความสุขก็เหมือนฟองสบู่ครับ มันสวยงาม ระยิบระยับ แต่ก็เปราะบางจนน่ากลัว ยิ่งเราพยายามประคองมันไว้ในมือกำแน่นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเสี่ยงที่จะแตกสลายเร็วเท่านั้น ✍️ บันทึกหน้าที่ ๙: ระยะประชิดในมุมอับของห้องสมุด วันนี้ผมมีนัดติวเลขให้จิณณ์ครับ หลังจากที่เขาสารภาพว่าคะแนนสอบกลางภาควิชาพื้นฐานคณิตศาสตร์ของเขาเข้าขั้นวิกฤต (ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะวันๆ เขาอยู่แต่ในสนามบาส) ผมจึงอาสาใช้ความรู้ที่ได้จากการโดนแม่บังคับไปเรียนพิเศษมาถ่ายทอดให้เขา เราเลือกมุมในสุดของห้องสมุดโรงเรียนที่แอร์ตกพอดี และเป็นมุมที่บรรณารักษ์จอมโหดมองไม่ค่อยเห็น กลิ่นหนังสือเก่าผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจากเสื้อนักเรียนของคนข้างๆ ทำเอาสมาธิผมกระเจิดกระเจิงไปหมด "พี่พีท... ข้อนี้ $x$ มันหาจากไหนนะ ผมงงไปหมดแล้ว" จิณณ์บ่นพึมพำพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนแขนเราเบียดกัน "ก็ย้ายข้างสมการไงจิณณ์...

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๒ หน้าฝนของกรุงเทพฯ ชอบเล่นตลกครับ มันมักจะตกในวันที่เราไม่ได้พกเตือนใจมาด้วยเสมอ เหมือนกับความรู้สึกของผมในตอนนี้ที่มัน "ล้น" ออกมาจนเกรงว่าใครบางคนจะสังเกตเห็น ✍️ บันทึกหน้าที่ ๘: เมื่อความภูมิใจกลายเป็นความหวง หลังจากวันคัดตัวนักกีฬา จิณณ์กลายเป็นฮีโร่คนใหม่ของโรงเรียนไปโดยปริยายครับ ชื่อของเขาถูกพูดถึงในทุกกลุ่มสนทนา และนั่นหมายความว่า 'คู่แข่ง' ของผมก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณโดยที่ผมไม่มีสิทธิ์ไปคัดค้านอะไรเลย "มึงดูนั่น..." ไอ้ตั้มพยักพะเยิดหน้าไปทางม้านั่งริมสนามบาส ผมมองตามแล้วใจก็กระตุกวูบ พี่แอน ดาวชมรมนาฏศิลป์คนสวยที่ใครๆ ก็หมายปอง กำลังนั่งอยู่ข้างจิณณ์ เธอส่งกระดาษทิชชู่ให้เขาพลางหัวเราะต่อกระซิก ท่าทางสนิทสนมนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนหินมาจุกอยู่ที่คอ "เห็นไหมล่ะ มัวแต่ทำตัวเป็นพี่ชายแสนดี...

๒ กรกฎาคม ๒๕๖๒ สัปดาห์นี้เหมือนพายุเข้ากลางใจเลยครับ ผมต้องรับมือกับทั้ง "ตารางสอบพรีเทสต์" ของพ่อ และ "วันคัดตัวนักกีฬา" ของจิณณ์ ซึ่งมันดันมาตรงกันอย่างกับมีใครเขียนบทแกล้งกันไว้ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๗: เมื่อคำว่า 'เด็กดี' กลายเป็นโซ่ตรวน เช้าวันเสาร์ที่ควรจะได้พักผ่อน ผมกลับต้องสวมชุดนักเรียนที่รีดเรียบกริบ นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารฝั่งตรงข้ามกับพ่อที่เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด กลิ่นกาแฟดำหอมกรุ่นของพ่อวันนี้มันดูขมปร่าอย่างบอกไม่ถูก "วันนี้สอบพรีเทสต์ชิงทุนของสถาบันฯ พ่อคาดหวังว่าแกจะทำคะแนนให้อยู่ในกลุ่ม Top 5 นะพีท" พ่อพูดโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ "แม่เขาบอกว่าช่วงนี้แกดูขยันขึ้น...

๒๖ มิถุนายน ๒๕๖๒ เช้านี้ผมตื่นก่อนนาฬิกาปลุกเสียอีกครับ กลิ่นคาวของอกไก่ต้มที่ผมต้องกินเป็นมื้อเช้าดูจะลดความน่าคลื่นไส้ลงไปเมื่อเทียบกับกลิ่นส้มเขียวหวานที่พึ่งซื้อมาจากตลาดเมื่อวานซืน ผมแอบย่องเข้าครัวตอนตีห้าครึ่ง พยายามไม่ให้เสียงเครื่องคั้นน้ำส้มไปปลุกแม่ที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๖: ความพยายามที่ไม่มีในตำราเรียน คั้นน้ำส้มสี่ลูกเพื่อได้น้ำส้มหนึ่งขวด... มันดูเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่าในเชิงคณิตศาสตร์ที่ผมเรียนมาเลยครับ แต่น่าแปลกที่ผมกลับมีความสุขตอนที่เห็นน้ำสีส้มค่อยๆ ไหลลงขวดพลาสติกใส ผมบรรจงติดสติกเกอร์รูปยิ้มเล็กๆ ไว้ที่ข้างขวด ก่อนจะห่อด้วยกระดาษทิชชู่หลายๆ ชั้นเพื่อรักษาความเย็น "พีท ทำอะไรน่ะ?" เสียงแม่ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมสะดุ้งจนขวดน้ำส้มเกือบหลุดมือ แม่ยืนอยู่ตรงประตูครัวในชุดนอน ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่สายตาที่จับผิดนั้นคมกริบเหมือนเดิม "คั้นน้ำส้ม... เอาไปกินที่โรงเรียนครับแม่ ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือเยอะ รู้สึกเพลียๆ...