admin

๒๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ ช่วงอาทิตย์นี้เป็นช่วงที่วิญญาณเด็กศิลป์-คำนวณเข้าสิงครับ กลิ่นชอล์กและสูตรคณิตศาสตร์พื้นฐานฟุ้งกระจายไปทั่วห้องเรียนจนบางทีผมก็แอบสงสัยว่า ผมพยายามขยันไปเพื่ออะไร เพื่ออนาคตตามที่แม่บอก หรือเพื่อที่จะได้มีเวลาว่างตอนเย็นไปยืนมองคนในสนามบาสกันแน่? ✍️ บันทึกหน้าที่ ๕: เมื่อวิชาเลขยากกว่าการบอกรัก ชีวิตมัธยมปลายมันไม่ได้มีแต่ความรักสีชมพูหรอกครับ ความจริงที่ผมต้องเจอมันเป็นสีเทาๆ ของกระดานดำ และสีขาวของใบเกรดที่แม่มักจะหยิบมาพิจารณาราวกับมันคือใบหุ้นหมื่นล้าน "ไอ้พีท! ข้อนี้ตอบอะไรวะ สูตรลัดที่พี่ติวเตอร์ให้มาวันก่อนมึงจดไว้ป่ะ?" ไอ้ตั้มสะกิดผมแรงๆ จนปากกาเคมีในมือผมลากยาวเป็นเส้นตรงผ่านสมุดจด เรานั่งกันอยู่ในคาบว่างที่โรงอาหารครับ กองหนังสือเรียนวางระเกะระกะจนไม่มีที่วางแก้วน้ำ ก้อยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังปั่นการบ้านวิชาภาษาไทยอย่างเอาเป็นเอาตาย มิตรภาพของพวกเราสามคนมันเรียบง่ายครับ... คือการช่วยกันประคองให้รอดพ้นจากเกรดเฉลี่ยที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน "จดอยู่นี่... แต่มึงดูหน้ากูด้วยตั้ม กูดูเหมือนคนรู้เรื่องเหรอ?"...

๒๐ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวตามฉบับหน้าฝนที่ฝนไม่ยอมตก ลมเอื่อยๆ หอบเอาไอแดดโชยเข้ามาในห้องสมุด แต่เชื่อไหมครับ... สำหรับผมแล้ว อากาศวันนี้มันหอมหวานกว่าวันไหนๆ เพียงเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันช่วงพักกลางวันที่ผ่านมา ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔: เมื่อโลกหมุนให้เรามาใกล้กัน (ในระยะที่เห็นรอยบุ๋มบนแก้ม) ภารกิจ "เปลี่ยนตัวเอง" วันที่ยี่สิบเริ่มต้นด้วยความทุลักทุเล ผมต้องตื่นเช้ากว่าปกติครึ่งชั่วโมงเพื่อปล้ำกับคอนแทคเลนส์นิ่มๆ ที่ไม่ยอมเข้าตาเสียที กว่าจะทำสำเร็จ ตาผมก็แดงก่ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้มาสามวันสามคืน แต่มันคุ้มครับ... เพราะเมื่อผมถอดแว่นสายตาหนาเตอะนั่นออก โลกที่เคยมัวซัวกลับแจ่มชัดขึ้นอย่างประหลาด ผมมองเห็นเงาตัวเองในกระจกที่ดู "เป็นผู้เป็นคน"...

๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้คือวันที่สิบห้าของการตกหลุมรัก... และเป็นวันที่สามที่ผมพยายามจะเอา 'อกไก่ต้ม' ที่รสชาติเหมือนกระดาษลังกลืนลงคอ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓: เมื่อปณิธานปะทะพะโล้ของคุณแม่ เช้านี้บรรยากาศในบ้านตึงเครียดกว่าปกติครับ เพียงเพราะผมเลื่อนจานขาหมูพะโล้สุดฝีมือของคุณแม่ไปข้างๆ แล้วหยิบสลัดผักเหี่ยวๆ ที่แอบไปซื้อมาเมื่อคืนขึ้นมาวางแทน "พีท... แกเป็นอะไร?" เสียงคุณแม่ดังกังวานมาจากหัวโต๊ะ สายตาเข้มงวดจ้องมองมาที่พุงกะทิของผมสลับกับจานสลัด "ปกติเห็นแย่งไอ้พลกินหนังหมูจนบ้านแทบแตก แต่นี่จะกินผักประท้วงอะไร?" ผมก้มหน้า มองผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะที่เริ่มขึ้นฝ้าเพราะความร้อนจากชามพะโล้ "ผม... ผมอยากคุมน้ำหนักครับแม่" "คุมทำไม? เป็นผู้ชายต้องอ้วนท้วนถึงจะดูดี มีราศี" คุณแม่ตอบกลับตามฉบับผู้ใหญ่หัวโบราณที่มองว่าความอ้วนคือความอุดมสมบูรณ์ "หรือจะไปแอบชอบใคร?...

๑ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของชั้นมัธยมปลายปีที่ 4...และเป็นวันแรกของโรงเรียนที่นี่ ผมย้ายตามแม่มาจากโรงเรียนประจำจังหวัด และเป็นวันที่ผมค้นพบว่า "แรงโน้มถ่วง" มีอยู่จริง แต่มันไม่ได้ดึงดูดแค่แอปเปิลให้ตกลงพื้น แต่มันดึงดูดหัวใจของผมให้หล่นวูบไปกองอยู่ที่หน้าอกข้างซ้าย ✍️ บันทึกหน้าที่ ๒: ตกหลุมรัก (ที่ลึกกว่าหลุมสิวของผม) ถ้าโลกนี้มีการวัดค่าความ 'เฉิ่ม' ผมคงได้คะแนนเต็มสิบแบบไม่มีหัก ผมในวัยสิบหกปีคือเด็กชายพีทที่มีแว่นตาหนาเท่ากระจกกันกระสุน ผมทรงกะลาครอบ และเสื้อนักเรียนที่รีดไม่เคยเรียบเกินห้านาที แต่แล้ว... ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวในโรงยิมวันปฐมนิเทศ สายตาของผมก็ดันไปสะดุดเข้ากับเด็กมัธยม 3 คนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางสนาม 🏀 เขาชื่อ...

๓๑ พฤษภาคม ๒๕๖๙ เข็มนาฬิกาบนผนังห้องยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์พอๆ กับความทรงจำของผมที่มักจะย้อนกลับไปหยุดอยู่ที่เดิมเสมอ... วันนี้ผมได้รับซองจดหมายสีครีมกลิ่นหอมอ่อนๆ มันไม่ใช่จดหมายรัก แต่มันคือ ‘จุดสิ้นสุด’ ของความหวังที่ผมต่อลมหายใจให้มันมาตลอดสิบปี บนการ์ดแต่งงานนั้นมีชื่อของ "จิณณ์" พิมพ์คู่กับใครอีกคนที่ผมไม่รู้จัก แต่เธอก็ดูช่างเหมาะสมกับเขาเหลือเกิน ผมหยิบไดอารี่เล่มเก่าที่หน้ากระดาษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลขึ้นมาเปิดอีกครั้ง หน้าแรกของมันถูกเขียนไว้เมื่อเจ็ดปีก่อน ในวันที่เด็กชายแว่นหนาเตอะคนหนึ่งตัดสินใจจะ "เปลี่ยนตัวเอง" เพื่อใครบางคน ✍️ บันทึกหน้าที่ ๑: วันที่โลกหมุนรอบลูกบาสสีส้ม ถ้าถามว่าความรักมีหน้าตาเป็นอย่างไร สำหรับคนอื่นอาจเป็นดอกกุหลาบหรือหัวใจ แต่สำหรับผม ความรักมีหน้าตาเหมือนเด็กผู้ชายมัธยมสี่ที่ชอบใส่เสื้อกล้ามบาสเกตบอลเบอร์ ๑๔ และมีรอยยิ้มที่สว่างกว่าสปอร์ตไลท์ในโรงยิมเสียอีก ผมจำได้ดี......

https://youtu.be/idzwDVPAmMQ Featured Gallery

ฮิวจ์ ภูวิชญ์ คือ @hugh.hype (ฮิวจ์-ภูวิชญ์ ชาน หรือ Hugh Phuwit Chan) เป็นนักแสดงที่ร่วมแสดงในซีรีส์เรื่อง "ด้วงกับเธอ Duang With You Series" IG: @hugh.hype