เช้าวันเปิดร้าน “Jenny Salon @ Nong Mah Wor” (ชื่อเต็มยาวเหยียดที่เจนนี่เขียนด้วยชอล์กบนกระดานดำหน้าร้าน) บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก… ปนประหลาด
ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายถูกเนรมิตใหม่ พื้นดินถูกปูทับด้วยเสื่อน้ำมันลายหมากรุกขาวดำ (ให้ฟีลคาเฟ่เกาหลี) ผนังตกแต่งด้วยผ้าขาวม้าพับเป็นดอกกุหลาบ และมีไฮไลต์คือ “กระจกไฟปิงปอง” ที่พี่เข้มต่อวงจรให้ ส่องสว่างวิบวับจนไก่ในเล้าข้างๆ นึกว่าเป็นเช้าตลอดเวลา
“ฤกษ์งามยามดี! 9 โมง 9 นาที!” แม่บัวลอยตะโกน พร้อมประพรมน้ำมนต์ใส่ป้ายร้าน “ขอให้รวย! ขอให้เฮง! ลูกค้าไหลมาเทมาเหมือนน้ำหลาก!”
“แม่! อย่าสาดน้ำมนต์ใส่ไดร์เป่าผมหนู! เดี๋ยวไฟช็อต!” เจนนี่กรีดร้อง พลางกอดไดร์เป่าผมราคาแพง (ของก๊อป) ไว้แนบอก
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถกระบะยกสูงคันใหญ่ก็ดังกระหึ่มเข้ามาจอดเทียบท่า ฝุ่นตลบจนป้ายร้านเกือบหมอง
ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวร่างท้วมในชุดเดรสลายดอกทานตะวันรัดรูป สวมหมวกปีกกว้างประดับขนนกยูง (ที่ดูคุ้นๆ เหมือนหางไก่แจ้หลังวัด) และแว่นกันแดดสีชมพูสะท้อนแสง
หล่อนก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเชิดๆ ตามมาด้วยสามีฝรั่งร่างยักษ์ที่เดินหอบกระเป๋าแบรนด์เนมตามต้อยๆ
“Hello everyone! Sawasdee kaa!”
หญิงสาวทักทายด้วยสำเนียงแปร่งๆ ราวกับคนลิ้นไก่สั้น
ชาวบ้านที่มุงดูต่างซุบซิบ “นั่นใครวะ? ฝรั่งติ?” “บ่แม่น! นั่นมัน ‘นังจู’ ลูกยายเมี้ยนท้ายซอยไง ที่ไปได้ผัวฝรั่งอยู่ออสเตรเลีย เพิ่งกลับมาเมื่อวาน!”
เจนนี่ปรับโหมดนางพญาทันที เธอเดินนวยนาดออกไปต้อนรับพร้อมรอยยิ้มการค้า
“Welcome to Jenny Salon! Can I help you, Madam?” เจนนี่พ่นภาษาอังกฤษไฟแลบ (สำเนียงเป๊ะเวอร์)
นังจู… หรือตอนนี้คือ “มาดามจูลี่” ถอดแว่นกันแดดลงมองเจนนี่ แล้วทำตาโต
“Oh my god! You speak English? เลิศมากค่า! ไอแอม ‘จูลี่’ นะคะ พอดีไอเพิ่ง fly back from Sydney ไออยากจะ make over หน้าหน่อย ยูทำได้ไหมคะ?”
เจนนี่กระตุกยิ้มมุมปาก แหม… พูดไทยชัดเปรี๊ยะ แต่ดัดจริตใส่สำเนียงซะนึกว่าเกิดเมลเบิร์น
“Of course ค่ะมาดาม เชิญนั่งที่ ‘VIP Seat’ เลยค่ะ” เจนนี่ผายมือไปที่เก้าอี้ตัดผมมือสองที่บุหนังสีแดงเลือดหมู
“พี่เข้ม! เสิร์ฟน้ำสมุนไพร Welcome Drink ให้ลูกค้าหน่อยค่ะ!” เจนนี่หันไปสั่งงาน
พี่เข้มในชุดพนักงานชั่วคราว (เสื้อยืดสกรีนโลโก้ร้านที่เจนนี่บังคับใส่) รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาพร้อมขันเงินใส่น้ำอุทัยทิพย์
“เชิญครับคุณนาย… เอ้ย มาดาม” เข้มยิ้มหวาน โชว์ฟันขาว
มาดามจูลี่มองพี่เข้มแล้วตาเป็นประกาย “Oh wow! Your staff is very… hot! แซ่บเวอร์! ไอชอบ!”
เจนนี่รีบเอาตัวมาบังพี่เข้มไว้ทันที “อะแฮ่ม! โฟกัสที่หน้าค่ะมาดาม วันนี้อยากได้ลุคไหนคะ?”
“ไออยากได้ลุค ‘Kylie Jenner’ ค่ะ! ปากอูมๆ ตาเฉี่ยวๆ แบบ Foxy Eyes คอนทัวร์หน้าตอบๆ ให้ดูอินเตอร์ แต่… ขอแบบที่เดินตลาดนัดแล้วแม่ค้าไม่ตกใจนะคะ เพราะเย็นนี้ไอต้องไปเดินโชว์ตัวที่ตลาดคลองถม”
โจทย์ยากระดับโลก… ไคลี่ เจนเนอร์ เวอร์ชั่นเดินตลาดคลองถมหนองหมาว้อ!
“จัดไปค่ะ! Trust me, I am a professional!”
เจนนี่เริ่มลงมือสะบัดแปรง การต่อสู้ระหว่างรองพื้นกับอากาศร้อนอบอ้าวเริ่มต้นขึ้น พี่เข้มต้องทำหน้าที่เป็น Human Fan (พัดลมมนุษย์) ยืนพัดวีให้ลูกค้าเหงื่อไม่ไหล
“ยูรู้ไหม…” มาดามจูลี่ชวนคุย “อยู่เมืองนอกนะ ไอ miss ส้มตำมาก ที่นู่นนะ Papaya Salad จานละ five hundred bath! แพงจนไอ want to cry!”
“Oh really? น่าสงสารจังค่ะ” เจนนี่ตอบรับเป็นลูกคู่ มือก็เฉดดิ้งจมูกลูกค้าให้พุ่งทะลุมิติ “แต่กลับมานี่กินให้พุงกางไปเลยนะคะ ปลาร้าบ้านเรา นัว number one!”
“Yes! That’s right! โอ๊ะ! เบาๆ ตรงตานะคะ เดี๋ยว Eyelash Extension ไอหลุด ไอต่อมาแพง!”
ผ่านไป 1 ชั่วโมง…
เจนนี่วางแปรงลง แล้วฉีดสเปรย์น้ำแร่ล็อกเครื่องสำอาง
“Finished! ลืมตาได้ค่ะมาดาม!”
มาดามจูลี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วมองเข้าไปในกระจกไฟปิงปอง…
ภาพที่เห็นคือหญิงสาวที่ดู “แพง” ขึ้นผิดหูผิดตา ดวงตาที่เคยดูง่วงนอนถูกกรีดอายไลเนอร์จนเฉี่ยวคม ริมฝีปากอวบอิ่มสีนู้ดน้ำตาล และกรอบหน้าที่ถูกคอนทัวร์จนดูมีมิติ (แม้แก้มจะยังยุ้ยอยู่บ้างแต่ดูอินเตอร์)
“Oh… My… God!” มาดามจูลี่เอามือทาบอก “Is that me? นี่ไอเหรอเนี่ย? สวยมาก! Stunning! Amazing!”
สามีฝรั่งที่นั่งรอกดมือถืออยู่เงยหน้าขึ้นมอง แล้วร้อง “Wow! Honey, you look beautiful!”
มาดามจูลี่ลุกขึ้นกอดเจนนี่แน่น (จนนมกระแทกหน้า)
“Thank you so much! ยูเก่งมากเจนนี่! ฝีมือระดับนี้ go inter ได้เลยนะ! ทำไมมาเปิดร้านอยู่บ้านนอกแบบนี้ล่ะ?”
คำถามนั้นทำให้เจนนี่ชะงักไปนิดนึง เธอยิ้มบางๆ แล้วมองไปที่พี่เข้มที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างหลัง
“Because… my heart is here ค่ะมาดาม ความสุขของไออยู่ที่นี่”
“Awww! So sweet!” มาดามจูลี่ควักแบงก์พันออกมา 3 ใบ ยัดใส่มือเจนนี่ “Keep the change! ไม่ต้องทอน! ไอประทับใจมาก เดี๋ยวไอจะไปโพสต์ลง Facebook เช็คอินให้ รับรองลูกค้าตรึม!”
หลังจากมาดามจูลี่สะบัดก้นขึ้นรถกลับไปพร้อมความสวย เจนนี่ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง แต่ในมือยังกำแบงก์พันไว้แน่น
“กรี๊ดดดดด! สามพัน! พี่เข้ม! สามพันบาทในชั่วโมงเดียว!” เจนนี่ชูเงินขึ้นฟ้า
พี่เข้มหัวเราะชอบใจ นั่งลงข้างๆ แล้วเอาผ้าเย็นเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้เธอ
“เก่ง… เก่งอีหลีเจนนี่ พี่ภูมิใจในตัวเจ้าหลายเด้อ”
เจนนี่หันมายิ้มให้เขา “เพราะพี่เข้มช่วยพัดให้ต่างหาก ถ้าหน้าลูกค้าเยิ้ม เจนนี่คงโดนด่าเปิงไปแล้ว… ว่าแต่…”
เธอทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นตัวเขา
“พี่เข้มตัวหอมจัง… ใช้น้ำหอมอะไรคะเนี่ย?”
เข้มหน้าแดง “บ่ได้ใช้… ก็สบู่ก้อนเดิมนั่นแหละ หรือว่าเหม็นเหงื่อ?”
“ไม่เหม็น… หอม… หอมเหมือนกลิ่นความรัก” เจนนี่หยอดมุกเสี่ยวใส่
เข้มเขินจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ลุกขึ้นเดินหนี “พี่… พี่ไปเก็บกวาดหน้าร้านก่อนนะ!”
เจนนี่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความสุข ธุรกิจก็รุ่ง รักก็เริ่มจะพุ่ง… ชีวิตดี๊ดี!
แต่ทว่า… ในมุมมืดหลังต้นมะม่วง ส้มจี๊ด ยืนมองภาพความสำเร็จนั้นด้วยสายตาอาฆาต ในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดหน้าแชทคุยกับใครบางคน
“ฮัลโหล… ใช่ค่ะพี่ นี่ส้มเอง… หนูมีเรื่องจะแจ้งค่ะ… ใช่ค่ะ เรื่อง ‘หนี้สิน’ ของอีเจนนี่… มันอยู่ที่นี่ค่ะ รีบมาเลยนะคะ!”
ส้มจี๊ดแสยะยิ้มร้ายกาจ
“มีความสุขไปเถอะเจนนี่… อีกไม่นาน นรกของจริงกำลังจะมาเยือน!”
