บรรยากาศหลังเลิกซ้อมวันนี้ดูแปลกประหลาดพิกล ปกติแล้วพี่ซันจะรีบกลับหรือไม่ก็ไปสังสรรค์กับสาวๆ แต่เย็นนี้ ประธานชมรมรูปหล่อกลับเดินวนเวียนอยู่ที่ม้านั่งข้างสนาม ทำท่าลับๆ ล่อๆ เหมือนคนปวดท้องแต่ไม่กล้าเข้าห้องน้ำ
“พี่ซันเป็นไรวะ?” น้ำเหนือกระซิบถามแมงขณะเก็บอุปกรณ์ “เดินวนรอบสนามมา 3 รอบแล้วนะ ผีเข้าเหรอ?”
“คงโดนของดีเข้าตัวมั้ง” แมงตอบหน้าตาย พลางเช็ดลูกซอฟต์บอลอย่างใจเย็น “ปล่อยมัน อยากเดินก็เดิน พื้นรองเท้าสึกเรื่องของมัน”
ทันใดนั้น พี่ซันก็ตัดสินใจเดินตรงดิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ ในมือถือถุงพลาสติกใบใหญ่ที่มี ‘นมเย็น’ สองแก้ว และ ‘ป๊อกกี้รสสตรอว์เบอร์รี’ อีกสามกล่องใหญ่
“เอ่อ… แมง เหนือ… ยังไม่กลับกันเหรอ?” พี่ซันยิ้มแห้งๆ เหงื่อซึมตามไรผม
แมงเงยหน้าขึ้นมองของในมือพี่ซัน เลิกคิ้วสูง “พี่จะมาขายของเหรอครับ? ชมรมเราห้ามขายของเร่”
“กวนตีน…” พี่ซันหลุดด่าเบาๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้า “เปล่า! พี่ซื้อมาฝาก! เห็นเราสองคนชอบกิน”
พี่ซันวางถุงขนมลงบนม้านั่งอย่างนอบน้อมผิดวิสัย
น้ำเหนือมองหน้าพี่ซันอย่างหวาดระแวง “พี่ซัน… พี่วางยาพิษปะเนี่ย? หรือจะมาไม้ไหนอีก?”
“โธ่ เหนือ! มองพี่ในแง่ร้ายจัง” พี่ซันถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหันไปจ้องหน้าแมงด้วยสายตามุ่งมั่น (ปนเวทนา)
“แมง… พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”
“ผมไม่ว่าง ผมจะกลับไปนอนกอดแฟน” แมงตอบปัด คว้ากระเป๋าเตรียมลุก
“เดี๋ยว! เรื่องน้องมุก!” พี่ซันตะโกนลั่น
แมงชะงักกึก ค่อยๆ หันกลับมามองพี่ซันช้าๆ แววตาเปลี่ยนจากเบื่อหน่ายเป็นดุดันทันที
“พี่พูดว่าไงนะ?”
“พี่… พี่อยากจีบมุก” พี่ซันกลั้นใจพูดความจริง “แต่ทักไลน์ไปน้องเขาไม่อ่าน โทรไปก็บล็อก ไปดักรอที่คณะน้องเขาก็วิ่งหนี… พี่หมดหนทางแล้วว่ะ”
ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ น้ำเหนืออ้าปากค้าง ส่วนแมง… มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละนิด จนกลายเป็นยิ้มแสยะที่ดูชั่วร้ายสุดๆ
“หึ… ฮ่าๆๆๆ!” แมงหัวเราะเสียงดังลั่นแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน “สมน้ำหน้า! เสือผู้หญิงอย่างพี่ซัน สิ้นลายเพราะยัยมุกเนี่ยนะ? ตลกชิบหาย!”
“เออ! ขำเข้าไป!” พี่ซันหน้าแดงด้วยความอาย “กูชอบของกูจริงๆ นี่หว่า! คนนี้กูจริงจังนะเว้ย!”
“จริงจัง?” แมงหุบยิ้ม เปลี่ยนมาจ้องหน้าจริงจัง “พี่เอาอะไรมาวัด? พี่เปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนถุงเท้า แล้วจะให้ผมเชื่อใจให้พี่มายุ่งกับน้องสาวฝาแฝดผมเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ”
“กูรู้ว่าเครดิตกูไม่ดี…” พี่ซันยอมรับเสียงอ่อย “แต่กับมุก… กูรู้สึกไม่เหมือนคนอื่น น้องเขาด่ากู… ด่าจนกูรู้สึกว่าตัวเองแม่งกระจอกชิบหาย และกูอยากพิสูจน์ให้เขาเห็นว่ากูเปลี่ยนได้”
พี่ซันหันมาหาน้ำเหนือ ขอตัวช่วย “เหนือ… ช่วยพี่พูดหน่อยสิ พี่สัญญาว่าจะเลิกยุ่งกับเรา เลิกแกล้งแมง เลิกนิสัยเสีย… ขอแค่โอกาสจีบมุกหน่อย”
น้ำเหนือมองพี่ซันที่ดูสิ้นหวังสุดขีด แล้วหันไปมองแมง
“แมง…” น้ำเหนือสะกิดแขนแฟน “กูว่า… ให้โอกาสพี่มันหน่อยก็ดีนะ”
“ทำไม?” แมงเสียงแข็ง “มึงอยากให้มันไปทำน้องกูเสียใจเหรอ?”
“เปล่า” น้ำเหนือยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ถ้าพี่ซันไปจีบมุก… พี่มันก็จะเลิกมายุ่งกับกู เลิกมาวอแวเรา แถมมุกมันฉลาดจะตาย พี่ซันไม่มีทางหลอกมันได้หรอก ดีไม่ดี… พี่ซันนั่นแหละจะโดนมุกปราบจนเชื่องเป็นแมว”
แมงนิ่งคิดตาม… จริงอย่างที่เหนือพูด ยัยมุกมันร้ายลึก ถ้าได้ของเล่นอย่างพี่ซันไปคงสนุกพิลึก และที่สำคัญ… เขาจะได้กำจัดคู่แข่งหัวใจไปแบบถาวร
“ก็ได้…” แมงกอดอก เชิดหน้าขึ้น “ผมจะยอมช่วย… แต่มีข้อแม้”
“อะไร? ว่ามาเลย! ให้กูทำอะไรกูยอมหมด!” พี่ซันตาลุกวาว
“ข้อหนึ่ง…” แมงชูนิ้ว “เลิกใช้อำนาจประธานชมรมในทางที่ผิด ห้ามแยกผมกับเหนือ ห้ามแกล้งจัดตารางซ้อมบ้าบอ”
“ได้! สบายมาก!”
“ข้อสอง…” แมงยิ้มเหี้ยม “ช่วงนี้ผมเมื่อยหลัง… พี่ต้องเป็นคนแบกอุปกรณ์ซ้อมทั้งหมดของทีม เป็นเวลา 1 เดือน”
“ห๊ะ! ทั้งทีมเนี่ยนะ! หลังกูหักพอดี!” พี่ซันโอดครวญ
“ไม่ทำก็เชิญครับ ผมจะได้บอกมุกว่าพี่มันพวกเหยาะแหยะ ไม่มีความอดทน” แมงทำท่าจะหยิบโทรศัพท์
“ทำเว้ย! ทำ! แบกก็แบก!” พี่ซันรีบรับคำ “แล้ว… จะช่วยยังไง?”
“เอามือถือมา” แมงแบมือ
พี่ซันรีบปลดล็อกมือถือยื่นให้ แมงกดเข้าแอปแชท กดปลดบล็อกเบอร์พี่ซันในเครื่องมุก (แมงรู้รหัสผ่านน้องสาวอยู่แล้ว) แล้วพิมพ์ข้อความส่งไป
Maeng (พิมพ์ในเครื่องพี่ซัน): เย็นนี้มาร้านหมูกระทะหน้ามอหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย เอาเพื่อนมาด้วยก็ได้ เดี๋ยวพี่เลี้ยง
“แค่นี้?” พี่ซันถาม
“เออ แค่นี้แหละ ยัยนั่นเห็นแก่กิน เดี๋ยวก็มา” แมงคืนมือถือให้ “ที่เหลือพี่ก็ใช้ฝีมือเอาเอง… แต่จำไว้นะซัน…”
แมงเดินเข้าไปประชิดตัวพี่ซัน บีบไหล่รุ่นพี่แน่นจนพี่ซันหน้าเบ้
“ถ้าพี่ทำน้องสาวผมร้องไห้แม้แต่หยดเดียว… ลูกซอฟต์บอลลูกต่อไป… จะไม่เฉียดหัวพี่ แต่จะฝังอยู่กลางกบาลพี่ เข้าใจนะครับ?”
“ข…เข้าใจครับคุณน้องเขย!” พี่ซันรับคำเสียงสั่น
“ดี” แมงตบไหล่พี่ซันแรงๆ สองที “เอ้า! มัวยืนบื้ออะไรอยู่? ไปเก็บลูกซอฟต์บอลสิครับคุณเบ๊คนใหม่! ผมกับเหนือจะกลับแล้ว”
“ครับๆ! ไปเดี๋ยวนี้ครับ!”
พี่ซันรีบวิ่งไปเก็บลูกบอลในสนามอย่างขยันขันแข็ง ทิ้งมาดคุณชายไปจนหมดสิ้น
น้ำเหนือมองภาพนั้นแล้วหลุดขำออกมา “มึงนี่ร้ายชิบหาย… ใช้งานรุ่นพี่ซะคุ้มเลย”
“ช่วยไม่ได้ อยากมาจีบน้องกูเอง” แมงยักไหล่ หยิบกล่องป๊อกกี้ที่พี่ซันซื้อมาแกะกิน “อื้ม… ฟรีด้วย อร่อยดี”
“แบ่งกูมั่งดิ!” น้ำเหนือแย่งขนมมากิน
“เหนือ…”
“ว่า?”
“ตอนนี้ศัตรูก็หมดไปแล้ว… ทีมก็สงบสุขแล้ว…” แมงหันมามองหน้า น้ำเสียงจริงจังขึ้น “พร้อมสำหรับนัดชิงหรือยัง?”
น้ำเหนือหยุดเคี้ยวขนม นึกถึงการแข่งขันนัดสำคัญที่กำลังจะมาถึงในอีก 2 อาทิตย์ข้างหน้า
“พร้อมดิ! กูมีโค้ชดีขนาดนี้… แถมมีแฟนดุขนาดนี้ ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมปะวะ?”
แมงยิ้ม… ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขที่สุด
“งั้นพรุ่งนี้เริ่มซ้อมนรกแตกกันต่อ… เป้าหมายคือแชมป์… และหลังจากได้แชมป์…”
“ทำไม?”
“กูจะขอรางวัลใหญ่จากมึง”
“รางวัลไรอีก? ตัวกูก็ให้ไปแล้ว ใจกูก็ให้ไปแล้ว จะเอาไรอีกวะ?”
“เอา…” แมงกระซิบข้างหูน้ำเหนือเบาๆ จนหน้าแดงเถือก “เอาให้มึงเปลี่ยนนามสกุลมาใช้ของกูไง… จองไว้ก่อน เรียนจบเมื่อไหร่แต่งเลย”
“ไอ้บ้า! ข้ามขั้นไปไกลเลยนะเว้ย!” น้ำเหนือตีแขนแมงแก้เขิน “ไปซ้อมให้ชนะก่อนเถอะพ่อคุณ!”
ทั้งคู่เดินหัวเราะหยอกล้อกันออกจากสนาม ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมา เป็นสัญญาณว่าพายุร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว และวันพรุ่งนี้ที่สดใสกำลังรอพวกเขาอยู่
รวมถึงพี่ซัน… ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บลูกบอลอยู่ไกลๆ ด้วยความหวังใหม่ในหัวใจ
