ณ คอนโดมิเนียมของแมง
บรรยากาศในห้องนอนของแมงอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรเย็นซ่านจมูก… ไม่ใช่กลิ่นเทียนหอมอโรมาโรแมนติกอย่างที่คิด แต่เป็นกลิ่น “ยาหม่อง”
“โอ๊ยๆๆ! เบาหน่อย! ตรงนั้นแหละ! ซี๊ดดดด!”
น้ำเหนือนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ร้องโอดโอยเมื่อนิ้วโป้งแข็งแรงของแมงกดลงบนจุดที่ตึงเปรี๊ยะบริเวณน่อง
“สำออย” แมงบ่น แต่ก็ผ่อนแรงกดลง “กล้ามเนื้อมึงตึงไปหมด วอร์มดาวน์ไม่ดีล่ะสิ”
“ก็มันดีใจจนลืมนี่หว่า” น้ำเหนือพึมพำ ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต “แต่มึงนวดเก่งจังวะ… สบายขาชะมัด”
“เป็นนักกีฬามาทั้งชีวิต เรื่องนวดมันเบสิค” แมงนวดไล่ขึ้นมาถึงต้นขา “แล้วก็… มีแต่คนพิเศษเท่านั้นแหละที่กูยอมนวดตีนให้”
น้ำเหนือพลิกตัวกลับมานอนหงายทันที ใบหน้าแดงระเรื่อ
“พูดดีๆ… นวดขาเว้ย ไม่ใช่นวดตีน” น้ำเหนือยิ้มล้อเลียน “แล้ว… มีบริการนวดอย่างอื่นมั้ยครับหมอ?”
แมงชะงักมือ มองสบตาน้ำเหนือที่นอนตาแป๋วอยู่บนเตียง สายตาของแมงค่อยๆ เปลี่ยนจากหมอนวดจำเป็น เป็นสายตาของ… ผู้ล่า
“นวดอย่างอื่น…” แมงโน้มตัวลงไปคร่อมร่างน้ำเหนือไว้ ใช้ศอกยันพื้นเตียงเพื่อไม่ให้ทับคนตัวเล็ก “ต้องจ่ายค่าครูแพงนะ… ไหวเหรอ?”
“เท่าไหร่ก็จ่ายไม่อั้น!” น้ำเหนือท้าทาย
“งั้นจ่ายด้วย…” แมงก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก “…หัวใจทั้งดวง ตลอดชีวิต ห้ามคืนสินค้า”
น้ำเหนือหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก เขาเอื้อมมือไปคล้องคอแมงไว้ รั้งให้ใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้กว่าเดิม
“เออ… จ่ายไปตั้งนานแล้ว ไม่รู้ตัวรึไง”
ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันแผ่วเบา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่หอมหวานยิ่งกว่าป๊อกกี้รสสตรอว์เบอร์รี… ในห้องที่มีแต่กลิ่นยาหม่องและความรักของคนสองคน
…
ตัดภาพมาที่ : บาร์แจ๊สหน้ามหาวิทยาลัย
ในขณะที่โลกของแมงเป็นสีชมพู โลกของ ‘พี่ซัน’ กลับเป็นสีเทาหม่น
พี่ซันนั่งกระดกวิสกี้อยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์คนเดียว ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเปื้อนยิ้ม ตอนนี้บึ้งตึงและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“แพ้ราบคาบ…” พี่ซันพึมพำกับแก้วเหล้า “แพ้ไอ้เด็กปี 1… แพ้ไอ้แมง… เสียหน้าชิบหาย”
แผนการแยกคู่ก็พัง แผนหว่านเสน่ห์ใส่น้ำเหนือก็ล่มไม่เป็นท่า แถมยังโดนแมงหักหน้ากลางวงหมูกระทะ ความมั่นใจของเดือนคณะและประธานชมรมผู้แสนดีป่นปี้ไม่มีชิ้นดี
“ขอโทษนะคะ เก้าอี้ข้างๆ ว่างมั้ย?”
เสียงหวานใสแต่แฝงความมั่นใจดังขึ้น
พี่ซันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรำคาญ กะว่าจะไล่ตะเพิดไป แต่พอเห็นหน้าคนถาม เขาก็ชะงัก
ผู้หญิงตรงหน้าสวย… สวยมาก สวยเฉี่ยวแบบตัวแม่ ผมลอนสวย ดวงตาคมกริบที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่อง
“ว…ว่างครับ เชิญ” สัญชาตญาณเสือผู้หญิงของพี่ซันทำงานอัตโนมัติ เขารีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มละมุนทันที
หญิงสาวนั่งลงไขว่ห้าง สั่งค็อกเทลสีสวยมาแก้วหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าพี่ซันพิจารณา
“หน้าคุ้นๆ นะคะ” เธอเอียงคอ “เหมือนคนอกหัก… หรือเหมือนหมาหงอยดี?”
รอยยิ้มพี่ซันค้างเติ่ง “ครับ? น้องพูดแรงจังนะ”
“ก็เห็นนั่งทำหน้าเหมือนโลกจะแตก” เธอหัวเราะเบาๆ “อกหักจากผู้ชายเหรอคะ?”
พี่ซันตาโต “คุณรู้ได้ไง!?”
“เดา” เธอยักไหล่ “สายตาคุณมันฟ้อง… สายตาของผู้ชายที่แพ้ แล้วพยายามจะหาที่ลง”
“คุณเป็นใครเนี่ย?” พี่ซันเริ่มสนใจผู้หญิงปากจัดคนนี้ขึ้นมา “มานั่งวิเคราะห์คนอื่นแบบนี้ เป็นหมอดูเหรอ?”
“เปล่า” เธอหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นจิบ “ฉันชื่อ ‘มุก’… เป็นน้องสาวฝาแฝดของคนที่คุณเกลียดขี้หน้าที่สุด”
“น้องสาว… แมง!?” พี่ซันสำลักน้ำแข็งทันที “แมงมีน้องสาวด้วยเหรอ!?”
“มีสิ แถมสวยกว่ามันเยอะด้วย” มุกยิ้มกวนๆ (รอยยิ้มแบบเดียวกับแมงเปี๊ยบ!) “ได้ข่าวว่าพี่ซัน… ใช่ปะ? พยายามจะแย่งแฟนพี่ชายฉันเหรอ?”
พี่ซันหน้าเสีย รีบแก้ตัว “เปล่า! พี่แค่… แค่เอ็นดูน้องเหนือเฉยๆ”
“ตอแหล” มุกพูดคำเดียวสั้นๆ แต่เจ็บจี๊ด
“นี่คุณ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย ผมรุ่นพี่คุณนะ!”
“รุ่นพี่แล้วไง? ถ้านิสัยไม่ดีก็ด่าได้หมดแหละ” มุกวางแก้วลง เท้าคางจ้องหน้าพี่ซัน “ฟังนะ… เลิกยุ่งกับคู่แมงเหนือมันซะ มันรักกันจะตาย ขืนคุณเข้าไปแทรกก็เป็นได้แค่ตัวตลก… เสียลุคประธานแสนดีหมด”
พี่ซันอ้าปากค้าง ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าด่าเขาฉอดๆ แบบนี้มาก่อน ปกติมีแต่คนรุมล้อมเอาใจ
“แล้วคุณจะให้ผมทำไง?” พี่ซันถามเสียงอ่อย “ก็ผมชอบของผม…”
“ก็หาใหม่สิคะ โลกนี้มีคนเป็นล้าน” มุกกวาดตามองพี่ซัน “หน้าตาก็ดี ฐานะก็ดี โปรไฟล์เลิศ… จะไปจมปลักกับคนที่มีเจ้าของทำไม? หรือว่าชอบเอาชนะ?”
คำพูดของมุกแทงใจดำพี่ซันเข้าอย่างจัง… ใช่ เขาไม่ได้ชอบน้ำเหนือขนาดนั้น เขาแค่เสียหน้าที่แพ้แมง เขาแค่อยากเอาชนะ
“ฉลาดนะเราเนี่ย…” พี่ซันยิ้มมุมปาก คราวนี้เป็นยิ้มที่จริงใจขึ้น “แล้วคนอย่างผม… จะหาคนแบบไหนดีล่ะ?”
มุกมองหน้าพี่ซัน แล้วยิ้มร้ายกาจ
“คนแบบที่… กล้าด่าคุณเวลาคุณทำตัวงี่เง่า… คนที่มองทะลุหน้ากากจอมปลอมของคุณได้”
“แบบคุณเหรอ?” พี่ซันถามท้าทาย
“ฝันไปเถอะย่ะ!” มุกสะบัดผม “ฉันชอบคนจริงใจ ไม่ชอบคนสร้างภาพ… ถ้าอยากจีบฉัน ต้องไปถอดหน้ากาก ‘พี่ซันคนดี’ ออกให้หมดก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน!”
มุกคว้ากระเป๋า ลุกขึ้นยืน วางแบงค์พันไว้บนเคาน์เตอร์
“ค่าเหล้า ถือว่าเลี้ยงปลอบใจคนแพ้… บาย!”
มุกเดินนวยนาดออกจากร้านไป ทิ้งให้พี่ซันนั่งมองตามตาค้าง หัวใจที่แห้งเหี่ยวจากการอกหักเมื่อกี้ จู่ๆ ก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด
ไม่ใช่เพราะความสวย… แต่เพราะความ ‘เผ็ด’ ที่เขาไม่เคยเจอ
“น้องสาวไอ้แมงงั้นเหรอ…” พี่ซันพึมพำ หยิบแบงค์พันใบนั้นขึ้นมาดู “แสบเหมือนพี่มันไม่มีผิด… น่าสนใจ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเสือร้ายกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เป้าหมายไม่ใช่ลูกแกะตัวน้อยอย่างน้ำเหนือ แต่เป็นนางสิงห์สาวที่ชื่อมุกดา!
…
กลับมาที่คอนโดแมง
“ฮัดชิ้ว!”
แมงจามออกมาเสียงดัง ทั้งที่กำลังนอนกอดน้ำเหนืออยู่
“เป็นไร? หวัดกินเหรอ?” น้ำเหนือเงยหน้าถาม
“เปล่า…” แมงถูจมูก “รู้สึกเหมือน… มีใครกำลังนินทา หรือไม่ก็กำลังมีเรื่องยุ่งยากวิ่งเข้ามาหาครอบครัวกูยังไงไม่รู้”
“คิดมากน่า นอนเถอะ” น้ำเหนือซุกตัวเข้าหาอกอุ่นๆ
“อืม… ฝันดีนะ ตัวภาระของกู”
“ฝันดีนะ ไอ้ปีศาจขี้หวง”
คืนนั้น ทุกคนต่างหลับฝันดี… ยกเว้นพี่ซัน ที่นอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดหาวิธี “ถอดหน้ากาก” ไปจีบสาวปากแจ๋วคนนั้น!
