เหลือเวลาอีกเพียง 24 ชั่วโมงก่อนนัดชิงชนะเลิศระดับมหาวิทยาลัยจะเริ่มขึ้น
บรรยากาศการซ้อมวันสุดท้ายเต็มไปด้วยความเข้มข้นแต่ไม่ตึงเครียดเหมือนเก่า เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ดังขึ้นเป็นระยะ โดยเฉพาะภาพที่ทุกคนไม่คุ้นตา… ภาพของ ‘พี่ซัน’ ประธานชมรมสุดหล่อ ที่กำลังแบกถุงอุปกรณ์ใบใหญ่เดินตามหลังแมงต้อยๆ
“พี่ซัน! เร็วๆ หน่อยครับ น้ำแข็งจะละลายหมดแล้ว!” แมงตะโกนสั่งโดยไม่หันมามอง
“รู้แล้วครับคุณน้องเขย! หลังจะหักแล้วเนี่ย!” พี่ซันบ่นกระปอดกระแปดแต่ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เอาถังน้ำแข็งมาวางให้ “เอ้า! เชิญเสวยน้ำเย็นได้เลยครับ!”
สมาชิกในทีมต่างพากันกลั้นขำ จี้กระซิบกับโป้งว่า “กูไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่พี่ซันกลายเป็นเบ๊ไอ้แมง… อำนาจแห่งความรักนี่มันน่ากลัวจริงๆ”
…
ตกดึก : หอพักของน้ำเหนือ
ขณะที่คนอื่นกำลังนอนหลับพักผ่อนเอาแรง น้ำเหนือกลับนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง รายล้อมไปด้วยเส้นไหมพรมหลากสีและลูกปัดรูปทรงต่างๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่น ลิ้นจุกปากด้วยความตั้งใจ
“โอ๊ย… พันกันอีกแล้ว!” น้ำเหนือโอดครวญ พยายามแกะปมไหมพรมที่พันกันยุ่งเหยิง
“มึงทำไรวะเหนือ?” จี้ (รูมเมทจำเป็นคืนนี้ เพราะโป้งไปนอนหอเพื่อน) ชะโงกหน้าลงมาจากเตียงชั้นบน “ถักไหมพรม? จะถักผ้าพันคอให้ผัวเหรอ? นี่เมืองไทยนะมึง ร้อนตับแตก”
“ไม่ใช่ผ้าพันคอเว้ย! กูจะถัก… ‘สายรัดข้อมือ’ (Wristband)” น้ำเหนือชูผลงานที่ดูบิดๆ เบี้ยวๆ ให้ดู “กูไปอ่านเจอมา เขาบอกว่าถ้าถักสายข้อมือให้คนรักก่อนแข่ง มันจะเป็นเครื่องรางนำโชค… กันเจ็บ กันแพ้”
“สภาพ…” จี้มองเส้นไหมพรมที่ดูเหมือนก้อนฝอยขัดหม้อ “มึงแน่ใจนะว่าไอ้แมงมันจะกล้าใส่? สีชมพูแปร๋นขนาดนั้น?”
“ก็แมงมันชอบสีชมพู! (เฉพาะป๊อกกี้)” น้ำเหนือเถียง “แล้วกูตั้งใจทำมากนะเว้ย นี่รื้อมา 3 รอบแล้วเนี่ย!”
“เออๆ พยายามเข้านะเพื่อน” จี้ทิ้งตัวลงนอนต่อ “กูเอาใจช่วย ขอให้มันดูเป็นสายรัดข้อมือ ไม่ใช่สายรัดคอไก่ก็พอ”
น้ำเหนือนั่งหลังขดหลังแข็งถักต่อจนเกือบตีหนึ่ง ในที่สุด… เครื่องรางแห่งรักฉบับน้ำเหนือก็เสร็จสมบูรณ์ แม้มันจะดูเบี้ยวๆ บูดๆ ไปบ้าง แต่ก็อัดแน่นไปด้วยความรักทุกเส้นใย
…
ตีหนึ่งครึ่ง : หน้าหอพักชาย
น้ำเหนือแอบย่องลงมาข้างล่างหลังจากส่งข้อความนัดแมงให้ออกมาหา แมงขับมอเตอร์ไซค์มารออยู่แล้วที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าหอ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ
“ยังไม่นอนอีก?” แมงทักเสียงดุ “พรุ่งนี้แข่งเช้านะ เดี๋ยวก็ไม่มีแรงวิ่ง”
“กูทำธุระสำคัญอยู่เพิ่งเสร็จเนี่ย” น้ำเหนือเดินเข้าไปหา ซ่อนมือไว้ข้างหลัง
“ธุระไร? สำคัญกว่าการนอน?”
“หลับตาแป๊บนึง” น้ำเหนือสั่ง
แมงเลิกคิ้วแต่ก็ยอมทำตาม หลับตาลงอย่างว่าง่าย น้ำเหนือสูดหายใจลึก คว้ามือขวาของแมงขึ้นมา… มือข้างที่เคยเจ็บและเป็นข้างที่สำคัญที่สุดสำหรับพิทเชอร์
น้ำเหนือบรรจงผูกสายไหมพรมถักสีชมพูสลับดำ (สีทีม) ลงบนข้อมือแกร่งของแมง ผูกเงื่อนตายแน่นหนาเพื่อไม่ให้หลุดระหว่างแข่ง
“เสร็จแล้ว ลืมตาได้”
แมงลืมตามองข้อมือตัวเอง… สิ่งที่เห็นคือกำไลเชือกถักงานแฮนด์เมดที่ดู… มีความพยายามสูงมาก (แปลว่าไม่สวยเท่าไหร่) แต่มันกลับดูโดดเด่นตัดกับผิวเข้มๆ ของเขา
“อะไรเนี่ย?” แมงกลั้นยิ้ม “สายสิญจน์ผูกผี?”
“ไอ้บ้า! เครื่องรางนำโชคเว้ย!” น้ำเหนือหน้ามุ่ย “กูถักเองกับมือเลยนะ! สีชมพูคัลเลอร์ฟูลจะได้นำโชคเรื่องความรัก… เอ้ย เรื่องชัยชนะ!”
แมงมองสายรัดข้อมือนั้นนิ่งๆ เขาใช้นิ้วลูบไล้เส้นไหมพรมเบาๆ สัมผัสถึงปมขรุขระที่เกิดจากความไม่ชำนาญ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ
“ใส่แข่งไม่ได้นะ กฎห้ามใส่เครื่องประดับ” แมงแกล้งแหย่
น้ำเหนือหน้าเสีย “อ้าว… จริงดิ? งั้น… งั้นถอดเก็บไว้ในกระเป๋าก็ได้”
“ใครบอกจะถอด”
แมงดึงยางรัดผมสีดำที่ข้อมืออีกข้างออก แล้วเอามารัดทับสายข้อมือของน้ำเหนือไว้ แล้วดึงปลอกแขน (Arm Sleeve) ยาวสีดำขึ้นมาปิดทับจนมิด
“ซ่อนไว้ข้างใน… ให้มันอยู่ติดกับเส้นเลือดใหญ่กูแบบนี้แหละ” แมงตบที่ข้อมือเบาๆ “จะได้สูบฉีดไปทั่วตัว… แรงกูจะได้ไม่หมด”
น้ำเหนือหน้าแดงแปร๊ด เขินจนพูดไม่ออก
“ขอบใจนะ” แมงดึงน้ำเหนือเข้ามากอด จูบลงที่กลุ่มผมนุ่มเบาๆ “สัญญาว่าพรุ่งนี้จะชนะ… จะไม่ทำให้เครื่องรางอันนี้เสียของ”
“อื้อ…” น้ำเหนือกอดตอบแน่น ซุกหน้ากับอกกว้าง “ห้ามเจ็บด้วยนะ… ถ้าเจ็บ กูจะไปเผาสายข้อมือทิ้งเลย”
“ครับๆ ไม่เจ็บครับ”
ทั้งคู่ยืนกอดกันนิ่งๆ ใต้แสงจันทร์ ซึมซับพลังงานจากกันและกัน
สำหรับแมง… ชัยชนะในวันพรุ่งนี้ไม่ได้มีความหมายแค่เหรียญทองหรือถ้วยรางวัล แต่มันคือการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ทีมของเขา… และคนรักของเขา… ยอดเยี่ยมที่สุด
“ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวขอบตาดำไม่หล่อ” แมงผละออก บีบแก้มน้ำเหนือเบาๆ
“ฝันดีนะว่าที่แชมป์”
“ฝันดีครับ… คุณเครื่องรางส่วนตัว“
แมงมองส่งน้ำเหนือเดินขึ้นหอจนลับตา ก่อนจะก้มมองข้อมือตัวเองภายใต้ปลอกแขนอีกครั้ง รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
พรุ่งนี้… ใครขวางทาง พ่อจะขว้างให้ไส้แตกเลยคอยดู!
