Inning 7 (Top) : เกมรับครั้งสุดท้าย
แมงยืนตระหง่านบนเนินพิทเชอร์ แววตาที่เคยมุ่งมั่นตอนนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งโทสะ เขาจ้องมองแบตเตอร์ร่างยักษ์คนเดิม… คนที่ตีลูกอัดใส่อกน้ำเหนือเมื่อครู่
“มา…” แมงขยับปากพูดไร้เสียง “กูจะส่งมึงกลับนรก”
พี่บอมส่งสัญญาณขอ ‘ลูกโค้ง’ เพื่อหลอกล่อ แต่แมงส่ายหน้า เขาต้องการแค่ ‘ลูกตรง’ (Fastball)
ตูม!!
เสียงลูกบอลแหวกอากาศดังสนั่น ก่อนจะพุ่งเข้าถุงมือพี่บอมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าทุกอินนิ่งที่ผ่านมา สกอร์บอร์ดขึ้นตัวเลข 125 km/h! (เร็วมากสำหรับซอฟต์บอล)
“Strike One!” กรรมการตะโกน
คนตีหน้าเหวอ มองลูกไม่ทัน
ลูกที่สอง… ตูม!! “Strike Two!” ลูกที่สาม… ตูม!! “Strike Three! Batter Out!”
สามลูกรวด! แบตเตอร์ร่างยักษ์เดินคอตกกลับไปนั่งที่ม้านั่งสำรองโดยที่ไม่ได้แม้แต่จะสะกิดโดนลูกบอล
แมงจัดการผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามอีก 2 คนต่อมาด้วยความเร็วและความดุดันเดียวกัน จบอินนิ่งด้วยเวลาอันรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่ม
“สุดยอดว่ะแมง!” พี่ซันวิ่งมาตบไหล่ “มึงไปเอาแรงมาจากไหนวะ?”
“แรงแค้น” แมงตอบสั้นๆ แล้วเดินตรงไปหาน้ำเหนือที่นั่งประคบน้ำแข็งอยู่ที่หน้าอก
“ไหวมั้ย?” แมงถามเสียงอ่อนลงทันที
“ไหว…” น้ำเหนือฝืนยิ้ม “ถึงตากูหรือยัง?”
…
Inning 7 (Bottom) : โอกาสสุดท้าย
สกอร์ยังคง 0 – 0 สถานการณ์ตอนนี้บีบหัวใจสุดขีด… 2 Outs (สองเอาท์) และ Bases Loaded (เบสเต็ม!)
รันเนอร์อยู่ที่เบส 1, 2, และ 3 ถ้าตีได้แค่ลูกเดียว เกมจบชนะทันที แต่ถ้าตีไม่ได้… ต้องไปแข่งต่อในอินนิ่งพิเศษ (Extra Inning) ซึ่งทีมเราที่กรอบเป็นข้าวเกรียบอาจจะต้านไม่ไหวแล้ว
และคนที่จะชี้ชะตาเกมนี้… คือไม้สุดท้าย “น้ำเหนือ”
“เปลี่ยนตัวมั้ย?” โค้ชถามด้วยความเป็นห่วง “ให้รุ่นพี่คนอื่นลงแทนมั้ย?”
น้ำเหนือมองไม้ตีในมือ แล้วหันไปมองแมงที่ยืนกอดอกรออยู่ที่ข้างสนาม สายตาของแมงบอกชัดเจนว่า ‘กูเชื่อในตัวมึง’
“ไม่ครับโค้ช” น้ำเหนือลุกขึ้นยืน กระชับไม้แน่น “ผมจะตีเอง”
น้ำเหนือเดินเข้าสู่ แบตเตอร์บ็อกซ์ ท่ามกลางเสียงโห่กดดันจากกองเชียร์ฝั่งตรงข้าม
“เฮ้ย! ไอ้ตัวเล็กนั่นอีกแล้ว!” “ขยับเข้ามา! มันไม่มีแรงหวดข้ามหัวหรอก!”
ผู้เล่นทีมรับฝ่ายตรงข้ามขยับตำแหน่งเข้ามาใกล้ (Shift In) เพื่อปิดทางลูกลูกเลียดพื้นและลูกหยอด พวกเขามั่นใจว่าน้ำเหนือที่ตัวเล็กและเจ็บหน้าอก ไม่มีทางตีลูกโด่งข้ามหัวพวกเขาไปได้
น้ำเหนือเห็นการขยับตำแหน่งนั้น… มุมปากเขากระตุกยิ้มเล็กน้อย
‘ดูถูกกูเข้าไป…’
เขาจำคำสอนของแมงได้แม่นยำ ‘ซอฟต์บอลเป็นเกมของการหลอกลวง… ถ้ามันคิดว่ามึงจะตีเบา มึงต้องหวดให้ยับ’
พิทเชอร์ฝ่ายตรงข้ามขว้างลูกมา… ลูกเร็วพุ่งเข้าหาตัว!
ฟึ่บ!
น้ำเหนือไม่หวดเต็มวงเหมือนเบสบอล แต่เขาใช้เทคนิค “Slap Hitting” (การวิ่งตี) ที่แมงแอบสอนให้!
เท้าซ้ายของน้ำเหนือก้าวไปข้างหน้าก่อนที่ไม้จะกระทบลูก ทำให้เขามีแรงส่งจากการวิ่ง และไม้ตีก็ “กระแทก” (Punch) ลูกบอลสวนกลับไปในทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด!
เปรี้ยง!
ไม่ใช่ลูกเลียดพื้น… แต่เป็นลูกพุ่งระดับสายตา (Line Drive) ที่มีความแรงพอสมควร!
ลูกบอลพุ่งแหวกอากาศ ข้ามหัว Shortstop ที่ขยับเข้ามาป้องกันระยะใกล้ไปอย่างเฉียดฉิว!
“เชี่ยยยย! ถอยยยย!” ปีกซ้ายฝ่ายตรงข้ามตะโกนลั่น รีบวิ่งถอยหลังเพื่อไปรับลูก
แต่สายไปแล้ว… ลูกบอลตกลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีในพื้นที่ว่าง (Gap) ระหว่างปีกซ้ายกับปีกกลาง!
“ลงแล้ววววว!!” จี้กรีดร้องเสียงหลง
รันเนอร์จากเบส 3 (พี่ซัน) วิ่งเข้าโฮมเพลทอย่างรวดเร็ว เหยียบแผ่นยางเสียงดัง ปึก!
GAME OVER! ชนะ 1 – 0!
“เฮ้!!!!”
เสียงเฮดังถล่มทลาย สมาชิกทีมทุกคนวิ่งกรูกันออกจากม้านั่งสำรอง พุ่งเข้าหาน้ำเหนือที่ยืนชูมือดีใจอยู่กลางสนาม
“ไอ้เหนือ! มึงทำได้!” โป้งกระโดดกอดคอเพื่อน “ฮีโร่โว้ยยย!”
ทุกคนรุมกอดรุมขยี้หัวน้ำเหนือด้วยความสะใจ แต่น้ำเหนือกลับพยายามมองหาใครบางคนท่ามกลางฝูงชน
และเขาก็เจอ…
แมงยืนยิ้มกว้างอยู่วงนอก รอให้เพื่อนๆ ดีใจกันเสร็จก่อน เมื่อคนเริ่มซาลง แมงก็เดินเข้ามาหา อ้าแขนกว้างรอรับ
น้ำเหนือไม่รอช้า วิ่งกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของแมงเต็มแรง
หมับ!
แมงรับตัวน้ำเหนือไว้แน่น ยกตัวคนตัวเล็กจนลอยจากพื้น หมุนตัวไปรอบๆ ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงแซว
“เก่งมาก…” แมงกระซิบข้างหู เสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน “เก่งที่สุดเลยว่ะแฟนกู”
น้ำเหนือกอดคอแมงแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมาเงียบๆ
“เพราะมึงสอนมาดีต่างหาก…” น้ำเหนือสะอื้น “กูทำได้แล้วนะแมง… กูไม่ใช่ตัวถ่วงแล้วนะ”
“มึงไม่เคยเป็นตัวถ่วง…” แมงวางน้ำเหนือลง แต่ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด เขาใช้หน้าผากชนกับหน้าผากน้ำเหนือ จ้องตากันนิ่งๆ ท่ามกลางคนนับร้อย
“มึงคือ MVP ของกู… ตลอดไป”
พี่ซันเดินเข้ามาตบไหล่ทั้งคู่ “อะแฮ่ม… หวานกันไม่เกรงใจเหรียญรางวัลเลยนะ เดี๋ยวค่อยไปหวานต่อที่ห้องได้มั้ยครับ ทีมจะถ่ายรูปแล้ว!”
แมงหัวเราะ หันไปโอบไหล่น้ำเหนือพาเดินไปรวมกลุ่มถ่ายรูป
“หนึ่ง… สอง… ซั่ม!”
แชะ!
ภาพถ่ายแห่งความทรงจำถูกบันทึกไว้… ภาพทีมแชมป์ที่ทุกคนยิ้มกว้าง โดยมีคู่รักคู่หนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง… มือของพวกเขาแอบจับกันแน่นอยู่ด้านหลังถ้วยรางวัล
เป็นชัยชนะที่หอมหวาน… และเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่ไม่มีวันแพ้
[จบบทที่ 28]
💡 เกร็ดความรู้ซอฟต์บอล (Softball Fact) ที่แฝงในบทนี้:
- Slap Hitting: เทคนิคเฉพาะของซอฟต์บอล (มักใช้โดยคนตีซ้ายหรือคนตัวเล็ก) คือการ “วิ่งไปตีไป” เพื่อใช้ความเร็วของขาช่วยส่งแรงและทำให้วิ่งไปเบส 1 ได้เร็วขึ้น
- Line Drive: ลูกตีพุ่งตรงขนานกับพื้น รับยากกว่าลูกโด่ง (Fly ball) เพราะลูกตกถึงพื้นเร็วมาก
- Shift Defense: การขยับตำแหน่งเกมรับเพื่อปิดจุดอ่อน แต่ถ้าคนตีแก้เกมได้ (ตีข้ามหัวแบบน้ำเหนือ) จะกลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ทันที
