ณ คอนโดมิเนียมของแมง (ห้อง A112)
ห้องนั่งเล่นสไตล์มินิมอลที่ปกติดูเงียบสงบ วันนี้กลับคึกคักไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ พิซซ่าถาดใหญ่ 3 ถาด ไก่ทอด และเครื่องดื่มวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง
“ฉลองให้แชมป์โว้ยยย!” จี้ชูแก้วน้ำอัดลมชนกับทุกคน “MVP วันนี้ต้องยกให้นางฟ้าขาโหด… อีเหนือ!”
“โหดบ้าไร กูแค่ป้องกันตัว” น้ำเหนือหัวเราะร่า หยิบไก่ทอดเข้าปาก “แต่วันนี้สะใจจริงว่ะ ตอนเห็นหน้าพวกวิศวะตอนกูตีลูกได้นะ… หน้าเหวอเหมือนเห็นผี”
“คนที่เหวอกว่าคือพี่ซันมั้ง” โป้งแซว “วิ่งเข้าโฮมคนแรก ดีใจกว่าคนตีได้อีก”
ทุกคนหันไปมองพี่ซัน… ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งแกะเปลือกกุ้งเผา (ที่ซื้อมาเพิ่ม) ใส่จานให้ ‘มุก’ อย่างขะมักเขม้น ท่าทางประธานชมรมผู้ยิ่งใหญ่หายไปหมด เหลือแต่พ่อบ้านใจกล้า
“กินเยอะๆ นะครับน้องมุก ใช้พลังงานเชียร์ไปเยอะ” พี่ซันวางกุ้งตัวโตลงในจานมุกด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย
มุกมองกุ้งในจาน แล้วมองหน้าพี่ซันด้วยสายตานิ่งๆ
“แกะเปลือกกุ้งเก่งนี่…” มุกเอ่ยชม (หรือประชดไม่รู้) “ฝึกมากับสาวๆ กี่คนแล้วล่ะ?”
“อุ้ย!” จี้กับโป้งร้องพร้อมกัน
พี่ซันหน้าเจื่อน รีบแก้ตัวพัลวัน “โธ่ มุกครับ… พี่ล้างมือในอ่างทองคำแล้ว ตอนนี้มือพี่มีไว้แกะกุ้งให้มุกคนเดียวนะครับ”
“แหวะ!” มุกเบะปาก แต่ก็ยอมจิ้มกุ้งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ “ก็ดี… ถือว่าผ่านโปรฯ ช่วงทดลองงานไปอีกวัน”
“เยส!” พี่ซันกำหมัดดีใจเหมือนถูกหวย
แมงที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่บนโซฟากับน้ำเหนือ ส่ายหัวอย่างระอา
“ดูสภาพมัน… หมดกันเอซรุ่นพี่กู”
“น่ารักดีออก” น้ำเหนือกระซิบ “พี่ซันดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะตั้งแต่เจอมุก”
“หึ… ก็ลองไม่เป็นผู้เป็นคนสิ ยัยมุกเอาตายแน่” แมงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันมามองคนข้างกาย สายตาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน “อิ่มยัง?”
“อิ่มจนพุงจะแตกแล้วเนี่ย” น้ำเหนือตบพุงตัวเองปุๆ
“งั้น… ออกไปรับลมข้างนอกหน่อยมั้ย?” แมงชวน “ข้างในเสียงดัง หนวกหูไอ้จี้มัน”
น้ำเหนือพยักหน้า ทั้งคู่ค่อยๆ ลุกออกจากวงปาร์ตี้ (โดยไม่มีใครสนใจ เพราะกำลังรุมทึ้งพิซซ่าถาดสุดท้าย) เดินออกไปที่ระเบียงห้อง
…
ระเบียงคอนโด : วิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน
ลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงไฟจากตึกระฟ้าส่องสว่างระยิบระยับ แมงยืนพิงราวระเบียง มองดูน้ำเหนือที่กำลังสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด
“วิวสวยเนอะ” น้ำเหนือพูดทำลายความเงียบ
“อืม… สวย” แมงตอบ แต่ตายังจ้องอยู่ที่หน้าน้ำเหนือ “สวยมาก”
น้ำเหนือหันมาสบตา รู้ทันทีว่าแมงไม่ได้ชมวิว
“เลิกหยอดสัก 5 นาทีได้มั้ย คนมันเขิน” น้ำเหนือตีแขนแมงเบาๆ
แมงยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปจับมือน้ำเหนือมากุมไว้ แล้วใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆ ที่หลังมือ
“เหนือ…”
“หือ?”
“จำสัญญาที่กูบอกได้มั้ย? ว่าถ้าชนะแล้วกูจะขอรางวัล”
น้ำเหนือใจเต้นตึกตัก นึกถึงคำพูดเรื่อง ‘เปลี่ยนนามสกุล’ ที่แมงเคยพูดเล่นไว้
“จ…จำได้” น้ำเหนือตอบเสียงอ้อมแอ้ม “แต่… มึงคงไม่ได้จะพาไปอำเภอตอนนี้หรอกนะ? ดึกแล้ว อำเภอปิด”
“ตลกละ” แมงหัวเราะเบาๆ “ยังไม่ถึงขั้นนั้น… แต่อยากให้จองไว้ก่อน”
แมงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกล่อง ‘ป๊อกกี้รสสตรอว์เบอร์รี’ กล่องเล็กๆ ออกมา
น้ำเหนือขมวดคิ้ว “รางวัลคือป๊อกกี้เหรอ? โธ่… นึกว่าอะไร”
“เปิดดูดิ” แมงยื่นให้
น้ำเหนือรับกล่องป๊อกกี้มาเขย่าดู… เสียงมันกุกกักแปลกๆ ไม่เหมือนเสียงขนมแท่งๆ กระทบกัน เขาค่อยๆ แกะฝากล่องออก
ข้างในไม่มีขนมปังเคลือบครีมสีชมพู… แต่มี ‘แหวนเงินเกลี้ยง’ วงหนึ่งร้อยอยู่กับริบบิ้นสีแดงเส้นเล็กๆ
น้ำเหนือตาโต อ้าปากค้าง เงยหน้ามองแมง
“แมง… นี่มัน…”
“แหวนรุ่นกูเอง” แมงเฉลย “แหวนรุ่นคณะวิทย์ฯ… ปกติเขาไม่ให้คนนอกใส่กันหรอก แต่กูอยากให้มึง”
แมงหยิบแหวนออกจากกล่อง ปลดริบบิ้นออก แล้วบรรจงสวมแหวนลงบน ‘นิ้วนางข้างซ้าย’ ของน้ำเหนือ
ขนาดมันหลวมนิดหน่อยเพราะนิ้วน้ำเหนือเล็กกว่า แต่ก็ไม่ถึงกับหลุด
“มันอาจจะไม่ใช่แหวนเพชรราคาแพง…” แมงพูดเสียงนุ่ม ลึกซึ้ง “แต่มันคือศักดิ์ศรีของกู… กูฝากไว้ที่มึงนะ”
น้ำเหนือมองแหวนบนนิ้วตัวเอง น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ไอ้บ้า…” น้ำเหนือเสียงสั่น “เล่นใหญ่ชิบหาย… แล้วกูจะเอาอะไรไปสู้มึงได้เนี่ย”
“ไม่ต้องสู้อะไรทั้งนั้น” แมงดึงน้ำเหนือเข้ามากอด “แค่ดูแลหัวใจกูดีๆ ก็พอ… เพราะตอนนี้มันอยู่ที่มึงหมดแล้ว”
น้ำเหนือกอดตอบแน่น ซุกหน้าลงกับอกแมง
“เออ… จะดูแลให้อย่างดีเลย… ห้ามทวงคืนด้วยนะ”
“ไม่คืนครับ… ให้แล้วให้เลย”
แมงเชยคางน้ำเหนือขึ้น ใบหน้าของทั้งคู่เคลื่อนเข้าหากันช้าๆ ภายใต้แสงจันทร์และแสงไฟเมือง
ริมฝีปากประทับจูบอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน และเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา… ไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนเหมือนในสนามแข่ง แต่เป็นจูบที่บอกว่า “ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะมีกันและกัน”
ปัง!
เสียงประตูระเบียงถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงโวยวายของมุก
“เฮ้ย! ไอ้พี่มังกร! พิซซ่าหมดแล้วนะเว้ย! มัวแต่มาจูบ… อุ๊ย!”
มุกชะงักกึก เมื่อเห็นภาพสวีทหวานแหววคาตา จี้กับโป้งที่โผล่หน้าตามมาข้างหลังรีบเอามือปิดตา (แต่กางนิ้วออก)
“ว้ายยย! ตาเถร! บัดสีบัดเถลิง!” จี้กรีดร้องดัดจริต
แมงถอนจูบอย่างหงุดหงิด หันไปมองแก๊งขัดจังหวะด้วยสายตาอาฆาต
“ขัดจังหวะได้โล่จริงๆ พวกมึง!”
“แหม… ก็เห็นเงียบไปนาน นึกว่าตกลงไปข้างล่างแล้ว!” มุกแลบลิ้นใส่ “ไปๆ เข้าไปกินผลไม้ได้แล้ว พี่ซันปอกแตงโมรอจนเฉาแล้วเนี่ย!”
น้ำเหนือหน้าแดงซ่าน รีบมุดหน้าหนีความอาย แต่แมงกลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขาโอบไหล่น้ำเหนือแน่น
“ปะ… เข้าไปข้างในกัน ว่าที่สะใภ้ตระกูลกู”
“ไอ้แมง! พูดเบาๆ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ความสุขอบอวลไปทั่วห้องคอนโดเล็กๆ แห่งนี้…
นี่แหละคือรางวัลที่ดีที่สุดของชัยชนะ… ไม่ใช่ถ้วยทอง แต่คือ “พวกพ้อง” และ “คนรัก” ที่อยู่เคียงข้างกันในวันที่สำเร็จ
