Tag: ตบให้ตายก็ไม่วายรักเธอ

การแข่งขันกระชับมิตรกับทีมเยาวชนทีมชาติเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางสายตาของคิระที่จ้องมองมาจากข้างสนาม วันนี้ทีมเยาวชนส่งตัวลับอย่าง 'มินทร์' เด็กหนุ่มหน้ามนที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ทันทีที่เขาโดดขึ้นตบบอล ความสยองขวัญก็บังเกิด ฟึ่บ! คิรินกระโดดบล็อกอย่างมั่นใจ พลังสลาตันสร้างกำแพงลมหนาทึบ ลูกบอลพุ่งมาหาเขาตรงๆ แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนจะปะทะมือ... ลูกบอลกลับ "หักเลี้ยว" กลางอากาศหลบปลายนิ้วของคิรินไปอย่างดื้อๆ แล้วปักลงที่มุมสนามอีกด้าน! 🌪️ Phantom Strike (ลูกตบเปลี่ยนวิถี!) “อะไรวะน่ะ! ลูกบอลมันเลี้ยวได้เองเหรอ!” คิรินอุทานอย่างตกใจ “ไม่ใช่เลี้ยวธรรมดาคิริน...” ธันวาขยับแว่น (ที่ใส่มาเพื่อกรองแสงจากพลัง) นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดทำงานหนัก “เขาสัมผัสบอลแค่ปลายนิ้วตอนสุดท้ายเพื่อสร้าง 'จุดหมุน'...

บรรยากาศในยิมเนเซียมวันนี้แปลกไปกว่าทุกวัน เมื่อมีเก้าอี้สนามตัวหนึ่งตั้งอยู่ข้างสนาม และคนที่นั่งอยู่บนนั้นคือ คิระ ในชุดคนไข้ที่มีเสื้อวอร์มของชมรมคลุมไหล่ ใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความหล่อเหลาระดับอัจฉริยะกำลังจ้องมองการซ้อมอย่างไม่วางตา 🕊️ “คิริน... โดดต่ำไปนะ ท่าทางแบบนั้นจะเรียกตัวเองว่าเอสหลักได้ยังไง?” คิระเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทำเอาคิรินที่กำลังซ้อมตบบอลถึงกับเสียจังหวะจนบอลติดเน็ต “พี่... พี่ควรพักผ่อนนะ หมอยังไม่ให้ออกมาเดินเยอะ” คิรินบอกพลางหลบสายตาพี่ชาย 🕊️ “ฉันพักมาสองปีแล้วคิริน ตอนนี้ฉันอยากเห็น... ว่าคนที่ได้ตำแหน่งเซตเตอร์ยอดเยี่ยมอย่างธันวา จะเซตบอลให้ ‘แฟน’ ตัวเองได้ดีแค่ไหน” คิระหันไปยิ้มให้ธันวาที่ยืนถือบอลนิ่งอยู่ “ธันวา... เซตให้ฉันดูหน่อยสิ เอาแค่ท่ายืนตบก็ได้...

ท่ามกลางเสียงฉลองความสำเร็จของชมรมวอลเลย์บอลที่ร้านหมูกระทะหน้ามหาวิทยาลัย เสียงโทรศัพท์ของคิรินก็ดังแทรกขึ้นมา มือที่กำลังคีบตะเกียบชะงักค้างเมื่อเห็นชื่อผู้โทร... ‘โรงพยาบาล’ “ธันวา... พี่คิระฟื้นแล้ว” เพียงประโยคเดียว บรรยากาศรื่นเริงก็เงียบกริบลงทันที ธันวาวางแก้วน้ำลง นัยน์ตาสีน้ำเงินสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้ดีว่าการฟื้นของคิระคือปาฏิหาริย์ที่คิรินรอคอย แต่มันก็คือจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหม่เช่นกัน ณ ห้องพักฟื้นพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังคงเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือร่างที่เคยนอนนิ่งบนเตียง บัดนี้กลับยันตัวนั่งพิงหมอนอยู่ ใบหน้าของ คิระ เหมือนกับคิรินราวกับแกะ แต่นัยน์ตาของคิระนั้นดูนุ่มนวลและอ่อนโยนกว่ามาก “พี่ครับ...” คิรินเดินเข้าไปหาด้วยเสียงสั่นเครือ คิระค่อยๆ หันมามอง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ 🕊️ “คิรินเหรอ... โตขึ้นเยอะเลยนะ” แต่แล้วสายตาของคิระก็เคลื่อนไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังคิริน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด...

"ไม่-มี-ทาง! ฉันเป็นนักกีฬา ไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถ!" เสียงคำรามของ คิริน ดังลั่นห้องชมรมจนนกที่เกาะขอบหน้าต่างบินหนีไปเป็นแถว ในมือของเขาคือชุดอัศวินสีเงินวาววับที่มีผ้าคลุมสีแดงยาวเฟื้อย ส่วนข้างๆ กันนั้น ธันวา กำลังหมุนตัวหน้ากระจกในชุดจอมโจรสูทสีขาวมีหน้ากากสีเงินปิดตาข้างหนึ่ง ดูหล่อวัวตายควายล้มสุดๆ “โธ่... คิริน ดูสิ ชุดอัศวินนี่ส่งเสริมกล้ามแขนนายจะตายไป แฟนคลับเห็นคงได้โดเนทจนชมรมเราสร้างยิมใหม่เป็นทองคำแน่ๆ” ธันวาแกล้งเดินเข้าไปจัดปกเสื้อให้รูมเมท พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มผ่านหน้ากาก “ไอ้ธันวา! นายสนุกอยู่คนเดียวล่ะสิ! ดูชุดพี่ภูผาสิ รายนั้นเป็นหมีป่าไปแล้ว!” คิรินชี้ไปที่กัปตันทีม ภูผา ที่ตอนนี้นั่งนิ่งหน้าตายอยู่ในชุดมาสคอตหมีบราวน์ยักษ์ (ที่มีพลัง Absolute...

กลางสนามที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นอายความกดดัน ชิน ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล เลือดกำเดาไหลซึมจากแรงปะทะของลูกตบเมื่อครู่ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าร่างกายคือ 'อีโก้' ที่ถูกบดขยี้ต่อหน้าสายตาคนนับพัน 🖤 “เป็นไปไม่ได้... พลังของฉัน... ฉันคือเซตเตอร์อันดับหนึ่งนะ!” ชินตะคอกใส่กรรมการ พลางพยายามจะเรียกพลังออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กระแสไฟฟ้าสีดำรอบตัวเขากลับตีกลับเข้าหาตัวจนเขาทรุดลงไปกองอีกรอบ 🦊 “เลิกพยายามเถอะชิน” ธันวาเดินเข้ามายืนที่หน้าเน็ต แววตาสีน้ำเงินของเขาดูสงบนิ่งจนน่ากลัว “เนตรพายุของฉันเห็นหมดแล้ว... พลังของนายมันไม่ได้มาจากความฝึกฝน แต่มันมาจาก ‘ความริษยา’ ที่นายแอบใช้ยากระตุ้นประสาทแบบใหม่ที่เป็นข่าวอยู่ใช่ไหม?” คำพูดของธันวาทำให้คนทั้งสนามเงียบกริบ ผู้สื่อข่าวกีฬาเริ่มรัวชัตเตอร์ ชินหน้าซีดเผือด 🦊 “ที่นายชนะฉันเมื่อสองปีก่อน...

บรรยากาศในสนามกีฬาจังหวัดเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ดังกึกก้อง แต่น่าแปลกที่ในหูของธันวากลับมีเพียงเสียงวี๊ดแหลมที่น่ารำคาญใจ สายตาของเขาจดจ้องไปที่ ‘ชิน’ เซตเตอร์ฝั่งตรงข้ามที่กำลังแสยะยิ้มส่งมาให้ 🖤 “เป็นอะไรไปธันวา? เนตรพายุของนายมันเริ่มสั่นแล้วนะ มองไม่เห็นวิถีบอลของฉันล่ะสิ?” ชินพูดพลางเดาะบอลในมือเล่น ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ชินคือเพื่อนร่วมทีมที่ธันวาไว้ใจที่สุด แต่ในการแข่งนัดสำคัญ ชินกลับแอบใช้สารกระตุ้นและป้ายความผิดมาที่ธันวา จนธันวาต้องโดนพักการแข่งและกลายเป็นคนขี้แพ้ในสายตาพ่อตั้งแต่นั้นมา 🦁 “ธันวา! มีสติหน่อย!” เสียงของคิรินตะโกนเรียกจากหน้าเน็ต แต่ดวงตาของธันวาตอนนี้มันพร่ามัวไปหมด พลัง Eye of the Storm ที่เคยเป็นจุดแข็ง กลับย้อนกลับมาทำร้ายเขา...

หลังจากโชว์ลูกตบ "พายุทะลวงสวรรค์" สุดเท่ไปเมื่อวาน วันนี้ความซวยก็มาเยือนธันวาอย่างเป็นทางการ เมื่อท่อน้ำในคอนโดหรูของเขาดันแตกละเอียดจนน้ำท่วมห้องกลายเป็นสระว่ายน้ำขนาดย่อม 🦊 “พี่ภู! ผมไม่มีที่นอน ห้องผมกลายเป็นอควาเรียมไปแล้ว!” ธันวาโวยวายกลางห้องชมรม พลางทำหน้าเหมือนแมวเปียกน้ำที่น่าสงสารที่สุดในโลก 🛡️ “ก็นายรวยไม่ใช่เหรอ? ไปนอนโรงแรมห้าดาวนู่นไป๊” ภูผาตอบโดยไม่ละสายตาจากตารางฝึก 🦊 “โหยพี่... พ่อระงับบัตรเครดิตผมหมดแล้วเนี่ย เพราะผมแอบมาเข้าชมรมวอลเลย์บอลไง ตอนนี้ผมเหลือแค่ตัวกับหัวใจ และวิญญาณเซตเตอร์เท่านั้นแหละ!” ภูผาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหาเหยื่อ... เอ๊ย! สมาชิกที่บ้านอยู่ใกล้หอพักมหาวิทยาลัยที่สุด 🛡️ “คิริน... ห้องพักนักกีฬาของนายยังมีเตียงว่างเหลืออยู่นี่นา ให้ธันวาไปแชร์ห้องสักอาทิตย์นึงสิ” 🦁...