การแข่งขันกระชับมิตรกับทีมเยาวชนทีมชาติเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางสายตาของคิระที่จ้องมองมาจากข้างสนาม วันนี้ทีมเยาวชนส่งตัวลับอย่าง ‘มินทร์’ เด็กหนุ่มหน้ามนที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ทันทีที่เขาโดดขึ้นตบบอล ความสยองขวัญก็บังเกิด
ฟึ่บ!
คิรินกระโดดบล็อกอย่างมั่นใจ พลังสลาตันสร้างกำแพงลมหนาทึบ ลูกบอลพุ่งมาหาเขาตรงๆ แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนจะปะทะมือ… ลูกบอลกลับ “หักเลี้ยว” กลางอากาศหลบปลายนิ้วของคิรินไปอย่างดื้อๆ แล้วปักลงที่มุมสนามอีกด้าน!
🌪️ Phantom Strike (ลูกตบเปลี่ยนวิถี!)
“อะไรวะน่ะ! ลูกบอลมันเลี้ยวได้เองเหรอ!” คิรินอุทานอย่างตกใจ
“ไม่ใช่เลี้ยวธรรมดาคิริน…” ธันวาขยับแว่น (ที่ใส่มาเพื่อกรองแสงจากพลัง) นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดทำงานหนัก “เขาสัมผัสบอลแค่ปลายนิ้วตอนสุดท้ายเพื่อสร้าง ‘จุดหมุน’ สองทิศทางพร้อมกัน มันคือลูกตบที่เนตรพายุของฉันก็ยังคำนวณวิถีสุดท้ายได้ยาก!”
มินทร์ยิ้มหวานพลางมองไปที่คิระข้างสนาม “พี่คิระครับ… ดูอยู่หรือเปล่า? นี่คือท่าที่พี่เคยสอนผมไว้ก่อนอุบัติเหตุไง”
คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบลงที่ใจคิริน พี่ชายเขา… สอนท่านี้ให้คนอื่น แต่ไม่เคยสอนเขา?
เซตที่สอง: เมื่อพายุถูกสยบ
คิรินเริ่มสติหลุด พยายามจะใช้พลังสลาตันเข้าข่ม แต่ยิ่งตบแรงเท่าไหร่ มินทร์ก็ยิ่งใช้ลูกตบเปลี่ยนวิถีทำแต้มสวนกลับได้ทุกครั้ง จนคะแนนห่างกันลิบลับ
“คิริน! ใจเย็นๆ!” ภูผาพยายามดึงสติลิเบอโร่ในตัว แต่ก็รับลูกเปลี่ยนวิถีไม่อยู่เหมือนกัน
จังหวะนั้นเอง ธันวาเดินเข้ามาขวางหน้าคิริน เขาไม่ได้พูดปลอบ แต่กลับผลักอกเอสหลักแรงๆ หนึ่งที
“เฮ้! มัวแต่ทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้งทำไม? ลูกบอลมันเลี้ยวได้ แล้วนายล่ะ… ‘ใจ’ นายเลี้ยวตามมันไปถึงไหนแล้ว!”
“นายก็เห็น! มันเลี้ยวหนีมือฉันตลอด!”
“งั้นก็ไม่ต้องใช้มือรับ… แต่ใช้ ‘พายุ’ ของนายดูดมันเข้าหาตัวสิ!” ธันวาคว้าคอเสื้อคิรินเข้ามาใกล้ “จำตอนที่เราจูบกัน เอ๊ย! ตอนที่เราประสานพลังกันนัดก่อนได้ไหม? ถ้าเนตรพายุของฉันมองเห็นจุดที่มันจะ ‘เลี้ยว’… นายต้องเป็นคนไปดักที่จุดนั้นก่อนที่มันจะเปลี่ยนวิถี!”
แผนโต้กลับ: Absolute Zero + Eye of the Storm
ธันวาส่งซิกให้ภูผาและคิริน ทั้งสามคนประสานงานกันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
มินทร์โดดขึ้นตบบอลอีกครั้ง ลูกบอลพุ่งมาและเตรียมจะหักเลี้ยวหนีมือภูผา
“ตอนนี้แหละ คิริน! ทิศ 2 นาฬิกา!”
คิรินไม่ได้โดดขึ้นบล็อก แต่เขา ‘สไลด์’ ไปตามแรงลมที่ธันวาส่งซิกมา เขาเห็นแล้ว… จุดที่อากาศรอบลูกบอลเริ่มบิดเบี้ยว!
Hurricane Vortex (พายุหมุนดูดทรัพย์!)
คิรินสร้างกระแสลมหมุนวนที่ฝ่ามือขวา แทนที่จะตบออกไป เขาใช้มัน ‘ดูด’ ลูกบอลที่กำลังจะเลี้ยวให้กลับเข้ามาอยู่ในวิถีควบคุมของเขา แล้วเหวี่ยงมันกลับไปฝั่งตรงข้ามด้วยความเร็วแสง!
ตู้มมมมมมมม!
บอลกระแทกพื้นสนามฝั่งมินทร์จนยุบตัวลงไป ทุกคนในสนามเงียบสนิท แม้แต่คิระยังต้องลุกขึ้นยืนตบมือให้
หลังจบเกม (เสมอ 1-1 เซต และมีการพักครึ่ง)
คิรินยืนหอบหายใจกลางสนาม มินทร์เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางยอมรับ 🍃 “พี่คิรินเก่งกว่าที่พี่คิระเล่าไว้เยอะเลยครับ… ท่าดูดบอลนั่น สุดยอดไปเลย!”
ขณะที่คิรินกำลังจะขอบคุณ สายตาก็เหลือบไปเห็นคิระที่กวักมือเรียกธันวาไปคุยส่วนตัวที่มุมมืดหลังสแตนด์
“ธันวา… นายทำได้ดีมากที่กระตุ้นคิรินได้ขนาดนี้” คิระพูดพลางส่งสมุดโน้ตเล่มหนึ่งให้ “นี่คือบันทึกวิถีบอลทั้งหมดที่ฉันเคยเขียนไว้… เอามันไปให้คิรินซะ แล้วบอกเขาว่า… ฉันไม่เคยหมั้นกับนายจริงๆ หรอก ฉันแค่ไม่อยากให้น้องชายฉันมัน ‘อ่อนหัด’ เวลาต้องปกป้องคนที่เขารัก”
ธันวารับสมุดมาพลางยิ้มกว้าง 🦊 “พี่นี่มัน… เป็นพี่ชายที่แสบที่สุดในโลกเลยนะคิระ”
“แน่นอน… ไม่งั้นจะเป็นพี่ชายของเอสหลักที่เก่งที่สุดได้ไง”
แต่ก่อนที่ธันวาจะเดินกลับไป คิรินที่แอบตามมาก็พุ่งเข้ามากอดธันวาจากข้างหลังต่อหน้าคิระ!
“พี่! ผมไม่ให้ธันวาหมั้นกับพี่หรอกนะ! ต่อให้ต้องสู้กับพี่ ผมก็จะไม่ยอม!”
“คิริน… ใจเย็น นายฟังพี่ชายนายก่อน…”
“ฮ่าๆๆ! ดูสิธันวา… ลูกหมาสลาตันมันแยกเขี้ยวใส่ฉันแล้วว่ะ”
เสียงหัวเราะของคิระดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ปมที่เคยผูกแน่นเริ่มคลายออก พร้อมกับความรักของคู่หูสลาตันที่มั่นคงยิ่งกว่าเดิม
