บรรยากาศในสนามกีฬาจังหวัดเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ดังกึกก้อง แต่น่าแปลกที่ในหูของธันวากลับมีเพียงเสียงวี๊ดแหลมที่น่ารำคาญใจ สายตาของเขาจดจ้องไปที่ ‘ชิน’ เซตเตอร์ฝั่งตรงข้ามที่กำลังแสยะยิ้มส่งมาให้
🖤 “เป็นอะไรไปธันวา? เนตรพายุของนายมันเริ่มสั่นแล้วนะ มองไม่เห็นวิถีบอลของฉันล่ะสิ?” ชินพูดพลางเดาะบอลในมือเล่น
ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ชินคือเพื่อนร่วมทีมที่ธันวาไว้ใจที่สุด แต่ในการแข่งนัดสำคัญ ชินกลับแอบใช้สารกระตุ้นและป้ายความผิดมาที่ธันวา จนธันวาต้องโดนพักการแข่งและกลายเป็นคนขี้แพ้ในสายตาพ่อตั้งแต่นั้นมา
🦁 “ธันวา! มีสติหน่อย!” เสียงของคิรินตะโกนเรียกจากหน้าเน็ต แต่ดวงตาของธันวาตอนนี้มันพร่ามัวไปหมด พลัง Eye of the Storm ที่เคยเป็นจุดแข็ง กลับย้อนกลับมาทำร้ายเขา มันฉายภาพความล้มเหลวในอดีตซ้อนทับสนามแข่งปัจจุบันจนเขาแยกไม่ออก
ปรี๊ดดด!
เกมเริ่มขึ้น และมันคือฝันร้าย… ธันวาเซตบอลพลาดติดต่อกันถึงสามลูก ลูกบอลหลุดมือบ้าง ต่ำเกินไปบ้าง จนคะแนนของมหาวิทยาลัย K นำโด่งไปไกล
🛡️ “ธันวา! ถ้าไม่ไหวก็ออกมาพักก่อน!” ภูผาตะโกนจากข้างสนามด้วยความเป็นห่วง
🦊 “ผม… ผมไหว…” ธันวาพึมพำ แต่เหงื่อเย็นๆ ไหลท่วมหน้า หน้ากากความกวนประสาทหลุดลอกเหลือเพียงเด็กหนุ่มที่กำลังหวาดกลัว
ช่วงเวลานอกทางเทคนิค
คิรินเดินเข้ามาหาธันวาที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนม้านั่งพัก ตัวของเซตเตอร์อัจฉริยะสั่นอย่างคุมไม่อยู่
🦁 “นายบอกฉันเองไม่ใช่เหรอ… ว่าในสนามนี้ คนที่ส่งบอลให้คือคิริน ไม่ใช่เงาของใคร” คิรินพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน
🦊 “ฉันมองไม่เห็น… คิริน ฉันมองเห็นแต่ภาพนั่น… ภาพที่ทุกคนตราหน้าว่าฉันเป็นคนโกง”
คิรินมองไปที่แสตนด์เชียร์ เห็นพ่อของธันวานั่งหน้านิ่งอยู่ในมุมมืด ราวกับมาเพื่อรอซ้ำเติมความพ่ายแพ้ของลูกชาย คิรินกัดฟันกรอด เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
เขากระชากคอเสื้อวอร์มของธันวาให้ลุกขึ้น แล้วกดริมฝีปากลงไปบนปากของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและหนักแน่น!
“เฮ้ยยยยยย!!!” เสียงคนทั้งสนามเงียบกริบไปอึดใจก่อนจะระเบิดเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความช็อค
ริมฝีปากของคิรินร้อนผ่าว มันสัมผัสเพียงชั่วครู่แต่กลับส่งกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าไปในขั้วหัวใจของธันวา ความเย็นเฉียบในใจถูกความร้อนแรงนั้นเผาผลาญจนหมดสิ้น
🦁 “เลิกมองอดีตเน่าๆ นั่น แล้วมองแค่ฉัน… มองแค่ปลายนิ้วของฉันก็พอ!” คิรินผละออกมา หน้าแดงซ่านไปถึงหู แต่ดวงตาดุดันเหมือนราชสีห์ “ถ้าเซตพลาดอีกทีเดียว ฉันจะจูบนายโชว์คนทั้งสนามมากกว่านี้แน่!”
เซตที่สอง: การล้างแค้นของพายุ
ธันวายืนนิ่งอยู่กลางสนาม หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความกลัว… มันคือความเขินปนความฮึกเหิม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มกลับมาเปล่งประกายสว่างจ้ากว่าครั้งไหนๆ
🦊 “จูบปลุกใจแรงขนาดนี้… ถ้าไม่ชนะคงเสียชาติเกิดแล้วว่ะ” ธันวายิ้มมุมปาก ความกวนประสาทกลับมาเข้าสิงอีกครั้ง
ชินเสิร์ฟลูกแรงตกลงมาฝั่ง T ภูผารับบอลไว้อย่างสวยงามด้วย Absolute Zero จนบอลลอยนิ่งมาที่ธันวา
วูบ!
โลกของธันวากลายเป็นสีน้ำเงินใสสะอาด เขาเห็นทุกการเคลื่อนไหวของชินเหมือนภาพสโลว์โมชัน เขาเห็นช่องโหว่ระหว่างตัวบล็อกที่กว้างเท่าสนามฟุตบอล
🦊 “คิริน! บินเลย!”
ธันวากระโดดขึ้นเซตบอลด้วยท่าที่สวยงามที่สุดในชีวิต ปลายนิ้วสัมผัสลูกบอลเพียงเสี้ยววินาที แต่ส่งแรงเหวี่ยงอันมหาศาลไปที่จุดปะทะ
คิรินทะยานขึ้นฟ้า พลัง Tempest Piercer ก่อตัวขึ้นรอบแขน แต่คราวนี้มันแปลกไป… กระแสลมมันไม่ได้มีแค่สีเทา แต่มันมีแสงสีน้ำเงินของธันวาประสานอยู่ด้วย!
🌪️💎 Combination Skill: Eye of the Hurricane (เนตรพายุหมุนอาถรรพ์!)
ตูมมมมมมมมมมมมมม!
ลูกบอลพุ่งผ่านหน้าชินไปเร็วมากจนเส้นผมของชินปลิว ลูกบอลปักลงกลางหน้าของชินอย่างจังจนกระเด็นลงไปนอนกองกับพื้น ก่อนจะกระดอนออกนอกสนามไปชนป้ายโฆษณาจนแตกละเอียด
คะแนนเปลี่ยนเป็น 1-1 เซตทันที!
