Tag: Midnight Memory

เสียงเพลงแจ๊สยังคงบรรเลงขับกล่อมลูกค้าในโซนหน้าบาร์อย่างนุ่มนวล แต่เมื่อกานต์ดึงมือริวให้เดินทะลุผ่านม่านกำมะหยี่สีดำหลังเคาน์เตอร์บาร์เข้ามา... บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหรูหราสไตล์วิกตอเรียนหายวับไป เหลือเพียงทางเดินแคบๆ ที่ผนังทำจากปูนเปลือยชื้นแฉะ มีตะไคร่น้ำเกาะเป็นหย่อมๆ กลิ่นหอมของดอกลิลลี่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้น กลิ่นธูปแรงๆ และกลิ่นจางๆ ของ... ฟอร์มาลีน “ที่นี่คือ 'หลังบ้าน' ของจริงครับ” กานต์กระซิบ เดินนำหน้าริวไปตามทางเดินที่มืดสลัว มีเพียงหลอดไฟนีออนเก่าๆ ที่กะพริบติดๆ ดับๆ ริวเดินตัวลีบ รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในลำไส้ของสัตว์ประหลาด อุณหภูมิที่นี่เย็นเยือกกว่าข้างนอกหลายเท่า ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงครวญครางแผ่วเบาดังลอดออกมาจากประตูเหล็กบานหนึ่ง “เสียงของพวกที่ 'ทำยอด' ไม่ถึงเป้า” กานต์ตอบโดยไม่หันมามอง...

คืนต่อมา... ณ The Limbo บรรยากาศภายในบาร์คืนนี้ดูแตกต่างไปจากเดิมในความรู้สึกของริว เมื่อวานมันคือสรวงสวรรค์อันลึกลับ แต่วันนี้... มันคือ "กรงทอง" ที่สวยหรู ริวเดินผ่านประตูไม้บานใหญ่เข้ามาในมาดใหม่ เสื้อฮู้ดตัวเก่าถูกแทนที่ด้วยสูทกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่กานต์เนรมิตให้ ผมที่เคยยุ่งเหยิงถูกเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เริ่มมีความมั่นใจ กลิ่นอายความขี้ขลาดหายไป เหลือเพียงความนิ่งลึกที่แฝงไปด้วยอันตราย... เพราะเขารู้ดีว่า "ใคร" เดินเคียงข้างเขาในเงามืด ทันทีที่ก้าวเข้ามา สายตาของริวก็ปะทะเข้ากับ "ผู้คุมกฎ" ชายร่างยักษ์ในชุดการ์ดสีดำสนิท ยืนกอดอกอยู่ที่มุมมืดของร้าน ใบหน้าเหี้ยมเกรียมมีรอยสักอักขระขอมเต็มลำคอ ที่เอวพกกระบองสั้นที่ลงอาคมสายดำเอาไว้... "เข้ม" หัวหน้าคุมร้านผู้ทำหน้าที่สะกดวิญญาณไม่ให้แตกแถว ริวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากเข้ม...

“เสี่ย... เสี่ยรงค์สั่งเก็บมึง! เพราะมึงรู้เรื่องทุจริต!” หัวหน้าแก๊งตะโกนเสียงสั่น ริวชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ความทรงจำของกานต์ที่ไหลเวียนอยู่ในหัวบอกว่า... มันไม่สมเหตุสมผล กานต์เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ที่บังเอิญเดินผ่านตรอกนั้น ไม่เคยไปรู้เห็นเรื่องธุรกิจอะไรของใคร เงาสีดำทมิฬที่ด้านหลังริวขยายใหญ่ขึ้น กานต์ในร่างวิญญาณแผ่รังสีอำมหิตกดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง “มึงโกหก...” เสียงของกานต์ดังก้องผ่านริมฝีปากของริว “กูไม่รู้จักเสี่ยรงค์... กูไม่เคยรู้เรื่องทุจริต... บอกความจริงมา! ทำไมถึงเลือกกู!?” ริวกดปลายมีดลึกเข้าไปในแผลเดิมที่แก้ม เลือดสีสดไหลทะลัก หัวหน้าแก๊งกรีดร้องลั่น ดิ้นพราดด้วยความเจ็บปวดและความกลัวจับขั้วหัวใจ เมื่อเห็นว่าข้ออ้างเรื่องธุรกิจใช้ไม่ได้ผล มันจึงละล่ำละลักคายความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าออกมา “โอยยย! ยอมแล้ว! บอกแล้ว! ...ใบสั่ง! มันมีใบสั่งลงมา!” “ใบสั่งอะไร!?” “มาดาม...”...

บรรยากาศในซอยเปลี่ยวเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ร่างของชายหัวหน้าแก๊งลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เท้าลอยเหนือพื้นเกือบเมตร ดิ้นพราดๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สองมือตะเกียกตะกายจับที่ลำคอตัวเอง พยายามแกะมือที่มองไม่เห็นออก ดวงตาของมันเบิกโพลงจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก แดงก่ำด้วยความขาดอากาศหายใจและ... ความกลัว “เฮ้ย! ลูกพี่! ม...มึงเป็นอะไร!?” ลูกน้องอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก พวกมันมองไม่เห็น "มือ" ที่บีบคอหัวหน้า เห็นเพียงแค่หัวหน้าของพวกมันกำลังถูกยกขึ้นโดยอากาศธาตุ “ย...ยิงมัน! ยิงไอ้เด็กเวรนั่น!” หัวหน้าแก๊งเค้นเสียงสั่งออกมาอย่างยากลำบาก ชี้นิ้วที่สั่นระริกมาทางริว ลูกน้องคนหนึ่งตั้งสติได้ คว้าปืนพกไทยประดิษฐ์ออกมาจากเอว เล็งกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมมาที่กลางหน้าผากของริว “ตายซะมึง!” ปัง! เสียงปืนดังสนั่นซอย ริวหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง......

ความเงียบสงัดปกคลุมห้องหมายเลข 000 อีกครั้ง ริวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั่วร่าง ความปวดร้าวระบมแล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อทุกมัด โดยเฉพาะช่วงล่างที่ยังคงรู้สึกถึงความคับแน่นและแสบสันจากการรองรับตัวตนของใครบางคน... หรือบางสิ่ง แต่สิ่งที่แปลกไปคือ... ความอบอุ่น แผ่นหลังของริวแนบชิดอยู่กับอกกว้างที่แข็งแกร่งและ อุ่นจัด แขนยาวที่โอบกอดเอวเขาไว้นั้นไม่ได้เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งอีกต่อไป แต่มีอุณหภูมิเหมือนคนปกติ... ไม่สิ อุ่นกว่าคนปกติเล็กน้อยด้วยซ้ำ ราวกับเตาผิงไฟที่กำลังคุกรุ่น “ตื่นแล้วเหรอครับ...” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ ริวขยับตัวเล็กน้อย พลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของอ้อมกอด ภาพที่เห็นทำให้ริวเผลอกลั้นหายใจ กานต์ในตอนนี้ดูงดงามและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ผิวที่เคยขาวซีดจนดูไร้เลือดฝาด บัดนี้กลับมีสีระเรื่อสุขภาพดี ดวงตาสีดำสนิททอประกายวับวาว ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวกลับแดงสดและบวมเจ่อนิดๆ...

"อึก... อ๊า...!" เสียงร้องของริวดังก้องห้องสี่เหลี่ยมที่มืดสลัว เมื่อนิ้วยาวที่เย็นจัดของกานต์เพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสอง และจากสองเป็นสาม สอดแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบที่ปิดสนิทอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี ไม่มีเจลหล่อลื่น มีเพียงน้ำลายของกานต์และเลือดจางๆ จากบาดแผลที่คอของริวที่ไหลย้อนลงมาเปรอะเปื้อน มันเป็นสารหล่อลื่นที่หยาบโลนและฝืดเคือง แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวริวให้ตื่นเพริด "แน่น..." กานต์คำรามเสียงต่ำ ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดหน้าท้องริว "ข้างในตัวคุณ... มันร้อนจนผมแทบคลั่ง" กานต์ขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็ว ควานหาจุดกระสันภายในโพรงเนื้อนุ่มอย่างช่ำชอง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเย็นๆ ครูดผ่านผนังเนื้ออุ่นจัด ริวจะสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ผสมปนเปกับความทรมาน เหมือนมีก้อนน้ำแข็งกำลังละลายอยู่ในท้องน้อย "กานต์... เข้ามา... ฮึก... เข้ามาเลย" ริวอ้อนวอนเสียงสั่น ขาเรียวสองข้างเกี่ยวเอวสอบของผีหนุ่มไว้แน่น...

ฤทธิ์ของค็อกเทลสีเลือดและรสจูบที่สูบวิญญาณเมื่อครู่ ทำให้ขาของริวอ่อนเปลี้ยจนแทบยืนไม่อยู่ กานต์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่โอบเอวสอบของริวเอาไว้แน่น พยุงร่างที่โงนเงนให้เดินลึกเข้าไปด้านในสุดของร้าน ผ่านโถงทางเดินมืดสลัวที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้ม ราวกับกำลังเดินย่ำอยู่บนทางเดินที่อาบด้วยเลือดแห้งกรัง “เรา... จะไปไหน?” ริวถามเสียงอู้อี้ ใบหน้าซบลงกับไหล่กว้างที่เย็นเยียบของกานต์ กลิ่นกายหอมเย็นๆ นั้นช่วยประคองสติเขาไว้ไม่ให้ดับวูบ “พื้นที่ส่วนตัว...” กานต์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องสะท้อนในโถงทางเดินเงียบสงัด “ที่ที่ผมจะ 'รับค่าจ้าง' ได้ถนัดหน่อย” กานต์หยุดที่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง สลักหมายเลข '000' ด้วยตัวอักษรสีทอง เขาผลักประตูเข้าไป ภายในห้อง VIP นั้นกว้างขวางแต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด ผนังห้องบุด้วยหนังสีดำด้าน...