“เสี่ย… เสี่ยรงค์สั่งเก็บมึง! เพราะมึงรู้เรื่องทุจริต!” หัวหน้าแก๊งตะโกนเสียงสั่น
ริวชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ความทรงจำของกานต์ที่ไหลเวียนอยู่ในหัวบอกว่า… มันไม่สมเหตุสมผล กานต์เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ที่บังเอิญเดินผ่านตรอกนั้น ไม่เคยไปรู้เห็นเรื่องธุรกิจอะไรของใคร
เงาสีดำทมิฬที่ด้านหลังริวขยายใหญ่ขึ้น กานต์ในร่างวิญญาณแผ่รังสีอำมหิตกดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง
“มึงโกหก…” เสียงของกานต์ดังก้องผ่านริมฝีปากของริว “กูไม่รู้จักเสี่ยรงค์… กูไม่เคยรู้เรื่องทุจริต… บอกความจริงมา! ทำไมถึงเลือกกู!?”
ริวกดปลายมีดลึกเข้าไปในแผลเดิมที่แก้ม เลือดสีสดไหลทะลัก หัวหน้าแก๊งกรีดร้องลั่น ดิ้นพราดด้วยความเจ็บปวดและความกลัวจับขั้วหัวใจ เมื่อเห็นว่าข้ออ้างเรื่องธุรกิจใช้ไม่ได้ผล มันจึงละล่ำละลักคายความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าออกมา
“โอยยย! ยอมแล้ว! บอกแล้ว! …ใบสั่ง! มันมีใบสั่งลงมา!”
“ใบสั่งอะไร!?”
“มาดาม…” มันเสียงสั่นเครือ ตาเหลือกมองไปในความมืดรอบตัวอย่างหวาดระแวง “มาดามต้องการ ‘ของใหม่’… สเปกต้องเป็นผู้ชายหน้าตาดี… เกิดปีมะโรง… ธาตุทอง… และต้องตายด้วยความเคียดแค้นที่สุด เพื่อให้วิญญาณมีพลัง…”
ริวเบิกตากว้าง มือที่ถือมีดสั่นระริก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ไม่ใช่การฆ่าปิดปาก… ไม่ใช่ความแค้นส่วนตัว แต่เป็นการ “ล่าวัตถุดิบ”
“พวกกูแค่รับจ้างหาคนตามสเปก…” มันร้องไห้โฮ “เสี่ยรงค์เป็นคนส่งออเดอร์… ถ้ากูไม่ทำ กูก็โดนเก็บ… กูไม่รู้ว่ามาดามเป็นใคร แต่เสี่ยเรียกแกว่า ‘แม่เล้าแห่งโลกวิญญาณ’”
คำว่า “แม่เล้า” กระแทกเข้ากลางใจของกานต์อย่างจัง ภาพในหัวฉายชัด… บาร์โฮส The Limbo ที่เขาทำงานอยู่ สถานที่ที่เขานึกว่าเป็นหลุมหลบภัย เป็นบ้านหลังสุดท้ายของวิญญาณเร่ร่อน แท้จริงแล้ว… มันคือโรงเชือดที่สร้างขึ้นเพื่อกักขังเขาตั้งแต่ต้น
กานต์จำได้แล้ว… คืนแรกที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในบาร์ หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสวมหน้ากากลูกไม้ ยืนมองเขาด้วยสายตาพึงพอใจและพูดว่า “ยินดีต้อนรับ… ดาราตัวเอกคนใหม่ของฉัน”
ความโกรธแค้นพุ่งทะยานถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่โกรธที่ถูกฆ่า แต่โกรธที่ถูกหลอกใช้ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาทำงานรับใช้คนที่สั่งฆ่าตัวเอง!
“อ๊ากกกกก!!!”
เงาสีดำระเบิดออกจากตัวริว พุ่งเข้าครอบคลุมร่างของหัวหน้าแก๊ง มันไม่ได้แค่บีบคอ แต่มันแทรกซึมเข้าไปทางทวารทั้งเจ็ด ร่างของหัวหน้าแก๊งชักกระตุก ตาขาวกลับ ผิวหนังเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบเลือดสูบเนื้อ
“กานต์! พอแล้ว! กานต์!” ริวตะโกนเรียกสติ พยายามดึงรั้งเงานั้นกลับมา “ถ้าฆ่ามัน เราจะไม่รู้เรื่องมาดาม!”
เสียงเรียกของริวเหมือนน้ำเย็นที่ราดรดกองไฟ กานต์ได้สติ เงาสีดำค่อยๆ ถอยกลับมารวมที่เท้าของริว ทิ้งร่างหัวหน้าแก๊งที่นอนหายใจรวยริน สภาพดูแก่ลงไปยี่สิบปี ผมขาวโพลนเพราะถูกดูดพลังชีวิตไปเกือบหมด
“จำใส่กะโหลกมึงไว้…” ริวพูดเสียงเย็นชา “กลับไปบอกเสี่ยรงค์… ว่าสินค้าล็อตนี้มีตำหนิ และมันกำลังจะกลับไป ‘เคลม’ ชีวิตพวกมึงทุกคน”
ริวเตะเสยปลายคางมันจนสลบเหมือด แล้วเดินถอยออกมาจากซอยนรกนั้น ฝนหยุดตกแล้ว… แต่พายุในใจเพิ่งจะเริ่มก่อตัว
ณ ห้องพักของริว
ริวทิ้งตัวลงบนเตียงนอนเก่าๆ อย่างหมดสภาพ ร่างกายปวดร้าวไปทุกส่วน แต่เขาหลับไม่ลง… เพราะเงาสีดำที่ผนังห้องค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของกานต์ กานต์ในร่างวิญญาณนั่งลงที่ขอบเตียง สีหน้าเจ็บปวดและสับสน เหลือเพียงชายหนุ่มที่ถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น
“ผม… ถูกหลอกมาตลอด” กานต์พึมพำ เสียงสั่นเครือ “ผมทำงานให้มัน… ผมหาเงินให้มัน… ทั้งที่มันเป็นคนสั่งฆ่าผม”
ริวลุกขึ้นนั่ง ขยับตัวเข้าไปกอดร่างโปร่งแสงของกานต์ สัมผัสครั้งนี้ไม่อุ่นเหมือนเดิม แต่มันเย็นเยียบและเปราะบาง ริวซุกหน้าลงกับอกกานต์
“เราจะทำลายมัน” ริวพูดเสียงหนักแน่น “บาร์นั่น… มาดามนั่น… เราจะพังมันให้หมด”
กานต์ก้มลงมองคนในอ้อมกอด รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏขึ้น “แต่คุณรู้ไหมริว… ถ้าทำลายบาร์ The Limbo… วิญญาณที่ผูกติดกับบาร์อย่างผม… อาจจะสลายไปด้วย”
ริวตัวแข็งทื่อ เงยหน้ามองกานต์ทันที “หมายความว่าไง?”
“สัญญาว่าจ้างของผม… คือการผูกวิญญาณไว้กับสถานที่ ถ้าไม่มี The Limbo ผมก็ไม่มีที่อยู่” กานต์ลูบแก้มริวเบาๆ “แต่ผมไม่สนแล้ว… ขอแค่ได้ลากพวกมันลงนรก ผมยอมแลก”
“ไม่!” ริวปฏิเสธเสียงแข็ง จับมือกานต์ไว้แน่น “เราต้องมีทางอื่นสิ… ทางที่พี่จะรอด เราเพิ่งเจอกันนะ ผมไม่ยอมให้พี่หายไป”
กานต์มองแววตาที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นของริว หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาโน้มหน้าลงไปจูบหน้าผากริว
“ถ้าอย่างนั้น… เราต้องเล่นเกมนี้ให้ฉลาด” กานต์กล่าว แววตาเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์และอำมหิต “เราจะยังไม่เปิดศึกกับมาดามตรงๆ… ผมจะกลับไปทำงานที่บาร์ ทำตัวเป็นโฮสต์โง่ๆ ที่ไม่รู้อะไร… แล้วสืบหาจุดอ่อนของนาง”
“ส่วนคุณ…” กานต์มองริวตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณต้องเป็น ‘ลูกค้า VVIP’ ของผม”
ริวเลิกคิ้ว “ลูกค้า?”
“ใช่… เพื่อความปลอดภัย คุณต้องมาที่บาร์ทุกคืน มาอยู่ข้างกายผม ให้ผมป้อนพลังงานให้…” กานต์ยิ้มมุมปาก สายตาโลมเลีย “และเพื่อตบตามาดาม… เราต้องแสดงให้สมบทบาทว่าคุณหลงผมหัวปักหัวปำ”
“แล้ว… ต้องทำยังไงบ้าง?” ริวถามอย่างใสซื่อ
กานต์ขยับตัวขึ้นมาคร่อมริวบนเตียงอีกครั้ง เงาดำเริ่มกลายเป็นร่างเนื้อที่จับต้องได้ “ก็ทำเหมือนเมื่อกี้นี้ไงครับ… แต่ต้อง ‘ลึกซึ้ง’ กว่าเดิม”
บทรักครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ตัณหา มันคือ แผนการ แผนการที่จะใช้ความรักและความใคร่… เป็นอาวุธเพื่อโค่นล้มอาณาจักรแม่เล้าผี
