Tag: Sync Rate 100

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย VVIP แต่ความสงบสุขของผมได้จบลงตั้งแต่หมออลันเดินออกจากห้องไปเมื่อคืน "นาวี... อ้ามมม" ไต้ฝุ่นในชุดคนไข้นั่งพิงหัวเตียง อ้าปากกว้างรอรับความรัก... เอ้ย รอรับข้าวต้มจากมือผม ดวงตาสีเทาที่เคยดุดัน ตอนนี้เป็นประกายวิบวับเหมือนลูกสุนัขตัวโตๆ ที่รอเจ้าของป้อนขนมให้ "นี่นายมือเจ็บหรือไง ถึงกินเองไม่ได้ฮะ" ผมบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมตักข้าวต้มเป่าให้หายร้อน แล้วยื่นไปจ่อที่ปากเขา "ก็ถ้าเมียจ๋าไม่ป้อน ฉันก็ไม่กิน" เขางับช้อนเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี "อร่อยจัง... แต่คนป้อนน่ากินกว่า" "แค่ก!" ผมแทบจะเอาช้อนทิ่มตาเขา "เลิกเรียกฉันว่าเมียจ๋าได้แล้ว! แล้วก็เลิกพูดจาเลี่ยนๆ...

โรงพยาบาลเอกชนเครือฮอไรซอน ชั้น 15 โซนห้องพักฟื้นระดับ VVIP แสงจันทร์นวลตาสาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องพักที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าสัญญาณชีพของผู้ป่วยบนเตียงยังคงปกติดี ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียง ในมือถือชามใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็ก หลังจากที่คุณหญิงรำภากลับไปพักผ่อน หน้าที่เฝ้าไข้กะดึกก็ตกเป็นของผมโดยสมบูรณ์แบบ ซึ่งผมก็เต็มใจอย่างยิ่ง เพราะถ้าให้กลับไปนอนที่หอพักคนเดียว ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ ถ้าไม่ได้เห็นกับตาว่าเขายังหายใจอยู่ ผมบิดผ้าขนหนูหมาดๆ แล้วค่อยๆ ซับลงบนท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการต่อสู้ ไต้ฝุ่นในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนดูแปลกตาไปมาก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้ดูผ่อนคลายและไร้พิษสง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้ผมเผลอระบายยิ้มออกมาบางๆ "รีบๆ ตื่นขึ้นมาดุฉันได้แล้ว ท่านประธาน" ผมพึมพำเสียงเบา ขณะไล่เช็ดทำความสะอาดไปตามลำคอหนา เมื่อเช็ดแขนเสร็จ...

โรงพยาบาลเอกชนเครือฮอไรซอน - ชั้น 15 (VIP Ward) เสียงเครื่องช่วยหายใจและเสียงสัญญาณชีพจร ติ๊ด... ติ๊ด... เป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังก้องในความเงียบสงัดของห้องพักฟื้นระดับ VVIP ผมนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยาง มือข้างหนึ่งกุมมือหนาที่เย็นเฉียบของไต้ฝุ่นไว้แน่น ส่วนหัวก็ฟุบหลับไปกับขอบเตียงด้วยความอ่อนเพลีย หลังจากเหตุการณ์ถล่มตึกเมื่อวาน ไต้ฝุ่นหลับไปเต็มๆ สองวัน หมอบอกว่าร่างกายเขาซ่อมแซมตัวเองได้เร็ว แต่สมองและจิตใจต้องการการพักผ่อนอย่างหนักจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด "ตื่นได้แล้วนะครับ..." ผมพึมพำกับผ้าปูที่นอน "ถ้าไม่ตื่น ผมจะขโมยเสื้อผ้าไปขายให้หมดเลยนะ" แกร๊ก... เสียงประตูห้องเปิดออก ผมรีบเด้งตัวขึ้นมา นึกว่าหมอมาตรวจ แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็น คุณหญิงรำภา ในชุดลำลองที่ดูเรียบง่ายกว่าปกติ...

ณ ชายป่าเขต 4 (สมรภูมิเดือด) "แกบังคับให้ฉันทำเองนะ... อลัน" เสียงของไต้ฝุ่นต่ำลึกจนเหมือนดังมาจากขุมนรก ดวงตาสีเทาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ บรรยากาศรอบตัวเขาบิดเบี้ยว... ไม่ใช่แค่ลมพัด แต่ 'มิติ' กำลังบิดเบี้ยว "หยุดนะไต้ฝุ่น!" หมออลันตะโกนเสียงหลง ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ถ้านายใช้ท่านั้น ร่างกายนายจะรับภาระไม่ไหว! นายจะตายไปพร้อมกับฉัน!" "ถ้ามันช่วยนาวีได้... ฉันก็ไม่สน!" ไต้ฝุ่นประสานมือเข้าหากัน พลังงานเวกเตอร์ทั้งหมดถูกบีบอัดลงสู่จุดเดียวตรงกลางฝ่ามือ เกิดเป็นลูกบอลสีดำขนาดเล็กที่มีแรงดึงดูดมหาศาล "Singularity (ภาวะเอกฐาน)" วูมมมม!!! ลูกบอลสีดำถูกปลดปล่อยออกไป มันไม่ได้ระเบิดออก แต่กลับ 'ดูดกลืน' ทุกสิ่งเข้าไป!...

ห้องฝึกซ้อมลับใต้ดิน - เวลา 14.00 น. เพียะ! เปรี้ยะ! เสียงแส้ไฟฟ้าฟาดกระทบพื้นโลหะจนเกิดประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบ ผมกระโดดหลบเหยงๆ เหมือนลิงโดนน้ำร้อนลวก เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อยืดราคาแปดพัน (ที่ไต้ฝุ่นซื้อให้) เปียกชุ่ม "ช้า! ช้ามาก!" คุณหญิงรำภาตวาดลั่น มือข้างหนึ่งเท้าเอว มืออีกข้างสะบัดแส้ด้วยท่วงท่าสง่างามแต่แฝงความอำมหิต "ถ้าขยับได้แค่นี้ ก็เตรียมตัวเป็นศพเฝ้าหลุมให้ลูกชายฉันได้เลย!" "แฮ่ก... แฮ่ก... คุณน้า... เอ้ย คุณหญิงป้าครับ! พักก่อนได้มั้ยครับ!" ผมหอบจนตัวโยน ขาแข้งสั่นพั่บๆ "พัก?"...

หอพัก The Zenith - ห้องเพนท์เฮาส์ ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไต้ฝุ่นก็ทรุดฮวบลงกับโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเพราะเสียเลือด เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงขาดวิ่นที่แขนขวา เผยให้เห็นแผลลึกจากเศษกระจกที่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด "ไต้ฝุ่น! นั่งนิ่งๆ นะ เดี๋ยวผมไปเอากล่องพยาบาล!" ผมลนลาน มือไม้สั่นไปหมด น้ำตาพาลจะไหลเมื่อเห็นเลือดแดงฉานบนแขนเขา "ใจเย็นๆ นาวี..." ไต้ฝุ่นพูดเสียงแหบ "แผลแค่นี้... ไกลหัวใจ" "ไกลบ้านนายสิ! เลือดไหลเป็นก๊อกแตกขนาดนี้!" ผมวิ่งไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลกลับมา นั่งคุกเข่าลงข้างโซฟา มือสั่นระริกขณะหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ "ถอดเสื้อครับ" ผมสั่งเสียงสั่น ไต้ฝุ่นเลิกคิ้ว "จะลวนลามคนเจ็บเหรอ?" "นาย!"...

ห้างสรรพสินค้า The Celestial ห้างนี้ไม่ใช่ห้างที่คนเดินดินกินข้าวแกงอย่างผมจะกล้าเฉียดใกล้ มันคือศูนย์รวมความหรูหราที่แค่หายใจก็เสียตังค์แล้ว พื้นปูด้วยหินอ่อนนำเข้า แชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าทุกทางเดิน และร้านค้าแบรนด์เนมที่พนักงานใส่สูทต้อนรับ "พี่ไต้ฝุ่นครับ... เสื้อยืดตัวละแปดพัน! มันทอจากขนยูนิคอร์นเหรอครับ?" ผมกระซิบเสียงสั่นขณะพลิกป้ายราคาเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ "เนื้อผ้าดี ใส่สบาย ระบายอากาศ เหมาะกับคนเหงื่อเยอะอย่างนาย" ไต้ฝุ่นตอบหน้าตาย แล้วหันไปพยักหน้ากับพนักงาน "เอาแบบนี้ 5 ตัว คละสี แล้วก็กางเกงรุ่นนั้นอีก 3 ตัว... รูดการ์ดครับ" "เดี๋ยวววว!" ผมห้ามไม่ทัน...