Tag: Sync Rate 100

สถานการณ์ในเพนท์เฮาส์ตอนนี้เรียกได้ว่า... 'นรกแตก' หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสผ้าไหมหรูหรา ผู้มีใบหน้าคล้ายไต้ฝุ่นราวกับพิมพ์เดียวกันแต่แฝงความดุร้ายกว่าสิบเท่า กำลังใช้สายตาคมกริบกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า 'คุณหญิงรำภา' แม่ของไต้ฝุ่น และเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของสมาคมฮีโร่ "แม่ถามว่า... เด็กกะโปโลคนนี้เป็นใคร?" คุณหญิงรำภาถามเสียงเย็น เอียงคอมองผมที่ยืนตัวลีบอยู่ในชุดนอนลายเป็ดเหลือง (ที่ดูยังไงก็ไม่เข้ากับห้องหรูๆ นี่) ไต้ฝุ่นขยับตัวมาบังผมไว้ "เขาชื่อนาวี เป็น..." "เป็นพ่อบ้านครับ!" ผมโพล่งออกไปก่อนที่พี่ไต้ฝุ่นจะพูดความจริง (ขืนบอกว่าเป็น 'ยาแก้ปวด' หรือ 'รูมเมต' มีหวังโดนแม่เขาสั่งเก็บแน่) "พ่อบ้าน?" คุณหญิงเลิกคิ้วสูง "พ่อบ้านใส่ชุดนอนลายเป็ดตอนแปดโมงเช้าเนี่ยนะ?" "คะ... คือผมเพิ่งตื่นมาทำความสะอาดครับ!" ผมรีบคว้าไม้ขนไก่ที่วางอยู่แถวนั้นมาถือแก้เก้อ "ช่วงนี้ท่านไต้ฝุ่นงานยุ่ง...

"โอ้โห... นี่ห้องคนหรือโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์วะเนี่ย" แทงค์อุทานเสียงดังพลางวางลังกระดาษใบยักษ์ลงบนพื้นพรมราคาแพงระยับ ภายในลังอัดแน่นไปด้วยสมบัติบ้าของผม: ตุ๊กตาหมีเน่าๆ ที่หูขาดข้างหนึ่ง, กองหนังสือนิยายวายที่ซ่อนไว้ใต้ตำราเรียน, และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งสามโหล ภาพที่เห็นช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง... ข้าวของกะโหลกกะลาของเด็กห้อง F วางเกลื่อนกราดอยู่กลางเพนท์เฮาส์หรูสไตล์โมเดิร์นของท่านประธานนักเรียน "ระวังหน่อยสิแทงค์! นั่นกะละมังซักผ้าใบโปรดฉันนะ!" ผมรีบวิ่งไปรับกะละมังสีชมพูแป๊ดที่กำลังจะกลิ้งไปชนแจกันคริสตัล ไต้ฝุ่นยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ มองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนคนที่กำลังปลงตกกับชีวิต "ฉันบอกให้เอามาแค่ของใช้จำเป็น..." เขาพูดเสียงเรียบ "นี่แหละครับจำเป็นสุดๆ!" ผมชูกะละมังขึ้น "ถ้าไม่มีไอ้นี่ผมจะแช่ผ้ายังไง?" "ที่นี่มีเครื่องซักผ้าอบแห้งระบบ AI..." ไต้ฝุ่นถอนหายใจ "ช่างเถอะ... พวกนายจัดของเสร็จแล้วก็รีบกลับไปซะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว" ประโยคหลังเขาหันไปกดดันเดอะแก๊งที่กำลังเดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น "แหมๆ ไล่กันจังนะครับท่านประธาน" คิวยิ้มล้อเลียน...

"อึก... ไม่ไหว... แล้วครับ!" โลกทั้งใบหมุนติ้ว ขาทั้งสองข้างของผมสั่นพั่บๆ เหมือนเจ้าเข้า แรงกดดันมหาศาลจากพลังของพี่ไต้ฝุ่นกดทับลงมาจนผมแทบจะจมหายไปในพื้นคอนกรีต "ตั้งสติ นาวี! เชื่อมต่อกับพื้น! ยืมความแข็งแกร่งของโครงสร้างตึกมา!" เสียงตะโกนของไต้ฝุ่นฟังดูไกลออกไปทุกที ผมพยายามเพ่งสมาธิ จินตนาการถึงเสาเข็มที่ตอกลึกลงไปในดิน... แต่สมองผมมันล้าจนภาพตัด วูบ... สติของผมดับวูบ ร่างกายร่วงหล่นลงสู่พื้นเหมือนว่าวเชือกขาด "นาวี!" ก่อนที่หน้าผมจะกระแทกพื้นคอนกรีต ลมวูบใหญ่ก็พัดมาปะทะตัว พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่เข้ามารับร่างผมไว้ได้ทันท่วงที แรงกดดันทั้งหมดหายไปในพริบตา เหลือเพียงกลิ่นหอมเย็นๆ ของเจ้าของอ้อมกอด ไต้ฝุ่นช้อนตัวผมขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว (อีกแล้ว! ชีวิตนี้ผมจะเดินเองบ้างได้ไหมเนี่ย!) เขาขมวดคิ้วแน่น มองหน้าผมที่ซีดเผือดด้วยสายตาที่ดู... ตื่นตระหนก? "บ้าเอ๊ย... ฉันกะแรงพลาดไป" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิด...

"นี่มัน... โรงอาหารหรือภัตตาคารบนยอดตึกใบหยกครับเนี่ย?" ผมยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าทางเข้า 'Sky Lounge' โซนรับประทานอาหารสำหรับนักเรียนระดับ S-Class และคณะกรรมการนักเรียนเท่านั้น พื้นปูด้วยหินอ่อนขัดมันวาว วงดนตรีคลาสสิกบรรเลงสดที่มุมห้อง และวิวเมืองแบบพาโนรามา 360 องศา เมนูอาหารไม่ใช่ข้าวราดแกงวิญญาณหมู แต่เป็นสเต๊กเนื้อวากิว ล็อบสเตอร์อบชีส และฟัวกราส์! "หุบปาก แล้วเดินตามมา" ไต้ฝุ่นดันหลังผมเบาๆ ให้เดินเข้าไป ทันทีที่พวกเราก้าวเท้าเข้าไป เสียงช้อนส้อมกระทบจานก็เงียบลง สายตาของเหล่าเทพเจ้า S-Class นับสิบคู่หันมาจับจ้องที่ผม... สิ่งมีชีวิตแปลกปลอมระดับ F "นั่นเด็กห้อง...

แสงไฟฉายกราดไปมาทั่วล็อบบี้หอพัก The Zenith ผมยืนตัวสั่นงันงกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของ รปภ. หุ่นล่ำบึ้กสามคน ที่มองมาทางผมเหมือนผมเป็นผู้ก่อการร้ายข้ามชาติ "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่ได้ทำไฟดับ!" ผมพยายามอธิบายเป็นรอบที่ร้อย "มีคน... ไม่สิ มีนักเรียนคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจะทำร้ายผม ผมแค่ป้องกันตัว!" "นักเรียนที่ไหน?" หัวหน้า รปภ. ส่องไฟไปที่ความว่างเปล่า "กล้องวงจรปิดก็ดับพร้อมไฟ นายเป็นเด็กคลาส F สินะ... พลังนายคงไปรบกวนระบบไฟของตึกมากกว่า อย่ามาแต่งเรื่องผีหลอกเด็กแถวนี้" "แต่ผมเห็นจริงๆ นะ! ตาขาวโพลน! น้ำลายฟูมปาก!" "พอได้แล้ว"...

“ปรากฏการณ์รักถล่มยิม! ประธานไต้ฝุ่นเปิดตัว 'คู่ขา' กลางสนามสอบ? หรือนี่จะเป็นเทคนิคผสานพลังรูปแบบใหม่ที่ต้องแลกมาด้วยการ... กอด?” ผมยืนอ่านพาดหัวข่าวตัวไม้บนบอร์ดดิจิทัลหน้าโรงอาหารด้วยความรู้สึกอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นโลก รูปประกอบข่าวคือช็อตเด็ดที่ผมเกาะเอวพี่ไต้ฝุ่นแน่นเหมือนลูกลิง ส่วนเขาก็กางแขนระเบิดพลังทำลายล้างฉากหลังจนราบคาบ ดูยังไงก็เหมือนฉากในหนังรักวันสิ้นโลกชัดๆ! "ไงจ๊ะ 'คู่ขา' ท่านประธาน~" เสียงแซวคุ้นหูมาพร้อมกับข้อศอกที่กระทุ้งสีข้างผม มีนายืนยิ้มร่าอยู่ข้างๆ ในมือถือแก้วชานมไข่มุก "คู่หูโว้ย! คู่หู!" ผมแก้ข่าวหน้าแดงก่ำ "มันเป็นอุบัติเหตุ! ฉันแค่จะเข้าไปห้ามเขา!" "อุบัติเหตุแบบไหนถึงกอดกันกลมดิ๊กขนาดนั้นวะ?" คิวเดินเข้ามาสมทบ พลางขยับแว่นทำหน้าตานักสืบ "แถมหลังจากนั้น หุ่นยนต์ราคาห้าสิบล้านก็หายไปในกลีบเมฆ... นายรู้มั้ยว่าตอนนี้หุ้นของบริษัทผลิตหุ่นร่วงกราวเลยนะ" "แล้วนายรู้มั้ย..." แทงค์ก้มลงกระซิบเสียงเครียด...

"ยาแก้ปวดหัว... นี่นายจะกินผมเหรอครับ!?" ผมตะโกนถามเสียงหลง พร้อมเอามือปิดอกเสื้อตัวเองแน่น จินตนาการบรรเจิดไปไกลถึงฉากฆาตกรรมอำพรางในหนังระทึกขวัญ หรือไม่ก็พิธีกรรมบูชายัญของพวกลัทธิมืด ไต้ฝุ่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาที่มองมาเหมือนกำลังมองสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่เข้าใจภาษามนุษย์ยาก "ฉันหมายถึงพลังของนาย... มันช่วยระงับอาการปวดหัวจากการใช้พลังเกินขีดจำกัดของฉันได้" เขาเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง พลางตบที่ว่างข้างตัว "มานี่" "ตะ... แต่ผมนอนโซฟาก็ได้นะครับ ห้องนายกว้างจะตาย" "ระยะหวังผล 5 เมตร" ไต้ฝุ่นพูดเสียงเรียบ "ถ้าเกินนี้ พลังฉันอาจจะรั่วไหลตอนหลับ แล้วนายอาจจะตื่นมาพบว่าตัวเองลอยไปติดเพดาน หรือไม่ห้องนี้ก็กลายเป็นหลุมดำ นายเลือกเอา" ผมกลืนน้ำลายเอือก มองเพดานสูงลิบลิ่วแล้วชั่งใจ... โอเค ยอมเป็นหมอนข้างดีกว่าเป็นดาวเทียมโคจรรอบห้อง ผมเดินตัวลีบๆ ไปที่เตียง...