admin

ถ้าจะพูดถึงภาพยนตร์ที่ถูกจับตามองมากที่สุดจากการเปิดตัวในเทศกาลหนัง Sundance และ SXSW ปีนี้ คงหนีไม่พ้น "Leviticus" ผลงานกำกับชิ้นแรกของ Adrian Chiarella ที่กล้าหยิบเอาประเด็นความรักต้องห้ามในชุมชนเคร่งศาสนา มาผสมผสานกับความสยองขวัญเชิงจิตวิทยาได้อย่างลงตัว จนนักวิจารณ์หลายท่านยกให้เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างนิยายวายชื่อดังอย่าง Heated Rivalry และหนังหลอนขึ้นหิ้งอย่าง It Follows ค่ะ จุดเริ่มต้นของความหลอนท่ามกลางความปรารถนา Leviticus บอกเล่าเรื่องราวของ Naim (รับบทโดย Joe...

"แกจะไปไหนนะ? วัดป่าโมกข์สังฆาราม?" เจทำหน้าเหมือนเพิ่งกลืนแมลงสาบเข้าไป "ชื่อวัดฟังดูเหมือนสถานที่ถ่ายทำหนังผีเกรดบีชิบหาย แถมยังอยู่ในหุบเขาจังหวัดกาญจนบุรี... แกจะไปบวชหรือไปตายวะวิน?" ผมนั่งยัดเสื้อผ้าใส่เป้ใบเก่งอยู่กลางห้อง โดยมีเจและมินนี่ยืนกอดอกขวางประตูอยู่ "กูจะไปตามหากาล... กูรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน" ฉันตอบโดยไม่เงยหน้า "วิน..." มินนี่เดินมานั่งลงข้างๆ จับมือผม "กูรู้ว่ามึงประทับใจแกมาก แต่เรื่องยมทูต เรื่องคุกสวรรค์อะไรนั่น...มึงแน่ใจเหรอว่าไม่ได้ฝันไป?" ผมเงยหน้ามองเพื่อน หยุดมือที่กำลังพับเสื้อ "กูไม่รู้จะอธิบายยังไงให้พวกมึงเชื่อ... แต่ดูนี่" ผมถอดสร้อยนาฬิกาทรายยื่นให้ดู "พวกมึงเห็นทรายไหม? มันหยุดนิ่ง... และเมื่อคืน กูถอดจิตไปเจอเขามาจริงๆ เขา......

"ธูปดอกเดียว... ปักกลางแจ้ง... เรียกวิญญาณเร่ร่อน" "ธูปสามดอก... ไหว้พระ" "แล้วถ้าจะเรียกยมทูตที่ถูกสวรรค์ลักพาตัวไป... ต้องใช้กี่ดอกวะ?" ผมนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าศาลพระภูมิเก่าหลังตึกคณะสถาปัตย์ฯ ในมือถือธูปกำใหญ่ที่ควันโขมงจนแสบตา ข้างๆ มีจานหัวหมูต้ม (ที่แอบจิ๊กมาจากโรงอาหาร) และน้ำแดงเฮลซ์บลูบอย "กาล... ถ้าได้ยินแล้วก็ตอบหน่อยดิวะ มาเข้าฝันก็ได้ หรือมาสิงร่างหมาแถวนี้มาเห่าก็ได้ ผมยอมคุยกับหมานะเอ้า!" เงียบกริบ... มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ร้องระงมเหมือนจะสมเพชเวทนาผม ผ่านมา 3 วันแล้วที่ผมพยายามทำพิธีกรรมทางไสยศาสตร์ทุกรูปแบบ ตั้งแต่เล่นผีถ้วยแก้ว (คนเดียว), จุดเทียนหน้ากระจกตอนเที่ยงคืน, ยันไปตะโกนเรียกชื่อแกที่ทางสามแพร่ง...

กลิ่นยาฆ่าเชื้อ... อีกแล้ว เพดานสีขาวโพลน... อีกแล้ว ผมกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว ความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเหมือนโดนรถสิบล้อทับแล่นปราดขึ้นมาทันทีที่ขยับตัว "โอ๊ย..." "เฮ้ย! วินตื่นแล้ว! หมอครับ! เพื่อนผมตื่นแล้ว!" เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างเตียง ผมหันไปมอง... เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของ เจ และ มินนี่ ที่ยืนเกาะขอบเตียงอยู่ ทั้งคู่ดูปกติดี ไม่มีบาดแผล ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ "เจ... มินนี่..." ผมเรียกเสียงแหบแห้ง "พวกแก... ปลอดภัยเหรอ?" "ปลอดภัยอะไรของแก?"...

"เป็นไปไม่ได้! ข้าคืออสุรกาล! ข้าคือนิรันดร์!" ศิวะในร่างปีศาจสี่แขนกรีดร้องเสียงโหยหวน ร่างกายขยายใหญ่จนทะลุเพดานห้อง เศษปูนร่วงกราวลงมาราวกับฝน แขนที่เหลืออยู่สามข้างของมันเหวี่ยงฟาดไปทั่ว ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า พลังคลื่นสีม่วงเข้มถูกปล่อยออกมาจากปากของมัน พลังที่จะเร่งเวลาให้ทุกสิ่งที่สัมผัสต้องเสื่อมสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา "วิน! สร้างทางด่วน!" กาลตะโกนสั่ง "จัดไป!" ผมกระแทกฝ่ามือลงกับพื้น ครืนนนน! ทรายสีทองพุ่งขึ้นมา ก่อตัวเป็นสะพานเกลียวสไลเดอร์ขนาดใหญ่ ลอยค้างกลางอากาศ พุ่งตรงไปที่หัวของศิวะ "รับไปซะ!" ผมสะบัดแส้ทราย รัดพันแขนขวาบนของศิวะไว้ แล้วออกแรงดึงเพื่อเปิดช่องว่าง "กาล! ตอนนี้แหละ!" กาลกางปีกสีดำสนิท พุ่งตัวขึ้นไปบนสะพานทรายที่ผมสร้าง เขาไถลตัวไปตามเกลียวทรายด้วยความเร็วสูง...

แสงสว่างวาบ... กลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงระเบิด เสียงตะโกน และความเจ็บปวดจางหายไป เหลือเพียงความเงียบงัน และความเวิ้งว้างสีขาวโพลน ผมลืมตาขึ้น... ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป รอบกายไม่มีห้องทำงานของศิวะ ไม่มีตึกคณะแพทย์ มีเพียงหมอกควันสีจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่ง "วิน..." เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ผมหันไปมอง... เห็นกาลยืนอยู่ข้างๆ แต่เขาไม่ได้อยู่ในสภาพบาดเจ็บปางตาย ผมสีขาวโพลนหายไป กลับกลายเป็นผมยาวสลวยสีดำสนิทรวบไว้ครึ่งศีรษะ สวมชุดไทยโบราณสีดำขลิบทอง ดูสง่างามและน่าเกรงขามราวกับเทวดา "กาล... ทำไมแต่งตัวแบบนี้?" ผมก้มมองตัวเอง ผมก็แต่งตัวแปลกๆ ใส่เสื้อผ้าฝ้าย...

เที่ยงคืน... เวลาของอาถรรพ์และสิ่งลี้ลับ แต่สำหรับผมตอนนี้ มันคือเวลาแห่งการเดิมพัน ผมเดินผ่านโถงทางเดินยาวเหยียดของตึกคณะแพทยศาสตร์ เสียงฝีเท้าของผมก้องสะท้อนไปมาในความเงียบ บรรยากาศวังเวงจนชวนขนหัวลุก แต่ความกลัวตายมันระเหยหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะพากาลกลับมา "ห้องพักอาจารย์ นพ. ศิวะ" ป้ายชื่อหน้าห้องทำจากทองเหลืองเงาวับ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก... แล้วผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะ ภายในห้องไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่าง กลิ่นหอมเอียนๆ ของดอกลิลลี่ที่ใกล้เน่าลอยมาแตะจมูก ศิวะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขากำลังหมุนแก้วไวน์ที่มีของเหลวสีแดงเข้มเล่นอย่างสบายอารมณ์ "มาช้านะครับ... วิน" ศิวะเงยหน้าขึ้นยิ้ม "หมอนึกว่าจะถอดใจไปแล้วซะอีก" ผมเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะ จ้องหน้าเขาเขม็ง "เลิกเล่นละครสักที คุณต้องการอะไร?" ศิวะวางแก้วไวน์ลง...