admin

การคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ของกราฟและไทเกอร์ดำเนินมาได้เกือบหนึ่งเดือนเต็ม ชีวิตของหนุ่มวิศวะสุดเนิร์ดเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเหมือนระบบที่ถูกแฮ็กเกอร์จ้องโจมตีตลอดเวลา เขาต้องคอยสับรางหลบสายตาจับผิดของไอ้ต้นและไอ้ปอนด์ที่คณะ ในขณะเดียวกันก็ต้องรับมือกับความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัดของดาราหนุ่มห้องข้างๆ ที่ขยันหาเรื่องมา "รันระบบ" กับเขาทุกคืนจนขอบตาดำคล้ำยิ่งกว่าเดิม แต่สัปดาห์นี้ กราฟคิดว่าเขาจะได้พักหายใจหายคอบ้าง เพราะคณะวิศวกรรมศาสตร์มีกำหนดการไปจัดค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนในถิ่นทุรกันดารที่จังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลาสามวันสองคืน "สามวันเลยนะกราฟ... พี่ต้องขาดใจตายแน่ๆ" ไทเกอร์นอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงของกราฟ บ่นอุบอิบเสียงอู้อี้ขณะมองดูหนุ่มเนิร์ดจัดกระเป๋าเป้ใบยักษ์ "เว่อร์ไปแล้วพี่ แค่สามวันเอง ช่วงนี้พี่ก็รับคิวถ่ายละครไปสิ จะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่าน" กราฟพับเสื้อยืดตัวเก่าใส่กระเป๋า พยายามซ่อนรอยยิ้มมุมปาก เขาแอบดีใจลึกๆ ที่จะได้หนีห่างจากตัวอันตรายนี้ไปพักผ่อน (และพักช่วงล่าง) บ้าง "ไม่มีกราฟให้กอด พี่จะเอาแรงที่ไหนไปทำงาน"...

แสงแดดจ้าของเช้าวันจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง 402 ผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท กราฟขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการรันโปรแกรมทดสอบระบบติดต่อกันเจ็ดสิบสองชั่วโมง ร่างกายปวดเมื่อยไปทุกสัดส่วน แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด อาการหน่วงในอกที่แบกรับมาตลอดสัปดาห์มลายหายไปสิ้น เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่โฟกัสได้คือโครงหน้าหล่อเหลาของไทเกอร์ที่กำลังนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองเขาอยู่ ดาราหนุ่มไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็นรอยเล็บจางๆ บนลาดไหล่ที่เป็นผลงานจาก "การชำระดอกเบี้ย" เมื่อคืน "อรุณสวัสดิ์ครับคุณวิศวกร ระบบบูตเครื่องเสร็จหรือยัง?" ไทเกอร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่า นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากกราฟออกให้อย่างเบามือ กราฟหน้าแดงซ่าน รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคาง "ตื่นแล้วครับ... แล้วพี่ตื่นมาจ้องหน้าผมทำไมแต่เช้าเนี่ย โรคจิตหรือไง" "ก็คนมันเพิ่งได้สถานะ 'คนในความลับ' มาหมาดๆ นี่นา...

ตึกร้างหลังมหาวิทยาลัย... สถานที่ที่เล่าลือกันว่ามีคนผูกคอตายทุกปี และเป็นแหล่งมั่วสุมของพวกขี้ยา แต่คืนนี้... มันเงียบสงัดจนผิดปกติ ไม่มีเสียงจิ้งหรีด ไม่มีเสียงลม มีเพียงกลิ่นเหม็นเอียนของ 'ดอกไม้เน่า' ที่ลอยคละคลุ้ง ผมยืนอยู่หน้าทางเข้าตึก มือข้างหนึ่งกำไฟฉาย อีกข้างกำสร้อยนาฬิกาทรายที่คอแน่น "เอาวะ... ตายเป็นตาย" ผมก้าวเท้าเข้าไปในความมืด ทางเดินเต็มไปด้วยเศษกระจกและขยะ ผมเดินตามกลิ่นเน่าขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นดาดฟ้าโล่งกว้าง ที่นั่น... ผมเห็น เขา ชายหนุ่มในชุดดำ ยืนหันหลังให้ผม เขากำลังยืนโงนเงนเหมือนคนไม่มีแรง มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น...

ความเงียบ... คือเสียงที่ดังที่สุดในโลก ผมเพิ่งเข้าใจความหมายของประโยคนี้ ก็ในเช้าวันที่ตื่นมาแล้วพบว่า... โลกทั้งใบของผมหายไป แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาในห้อง 404 เหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ "ความเย็น" ที่คุ้นเคย... มันหายไป เตียงชั้นบนว่างเปล่า ผ้าห่มพับเก็บเรียบร้อยเป็นระเบียบจนน่าใจหาย ไม่มีกลิ่นกาแฟดำขมๆ ไม่มีเสียงเปิดหน้าหนังสือพิมพ์ ไม่มีเงาร่างสูงโปร่งในชุดสีดำที่ชอบยืนเก๊กหล่ออยู่ริมหน้าต่าง "กาล?" ผมเรียกชื่อเขา... เสียงของผมสะท้อนกลับมาในห้องที่ดูว่างเปล่ากว่าปกติ "ไปซื้อข้าวเหรอ? หรือไปห้องน้ำ?" ผมลุกจากเตียง เดินไปดูที่โต๊ะเขียนหนังสือของเขา ไม่มี... ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ของเขาเหลืออยู่เลยสักชิ้น...

เสียงระเบิดกัมปนาทจากร้านของลุงทองอินยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในอุโมงค์ระบายน้ำที่มืดมิดและเหม็นอับ ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานอุโมงค์ราวกับน้ำตาของแผ่นดิน เจ้าชายคีรีวิ่งนำหน้าด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและเขม่าควัน เขาพาพรานเข้มและนลินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ผ่านท่อส่งไอน้ำที่รั่วซึมและกองขยะโลหะ จนกระทั่งมาถึงประตูเหล็กบานหนาที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำเสีย คีรีหมุนวาล์วรหัสสามรอบ ประตูเหล็กส่งเสียงครืดคราดก่อนจะเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน "นี่คือห้องทดลองลับของข้า..." คีรีเอ่ยเสียงแผ่ว "ที่ซึ่งข้าเตรียมการปฏิวัติเงียบๆ มาตลอด" ภายในห้องเต็มไปด้วยแบบแปลนกระดาษไขที่แปะเต็มผนัง ชิ้นส่วนหุ่นยนต์ที่ถูกถอดแยกชิ้น และโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเครื่องมือช่าง แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ 'แผนที่โฮโลแกรม' (ฉายภาพด้วยระบบกระจกเงาและแสงเทียน) ที่แสดงผังเมืองนครมัตตราทั้งเมือง "เราไม่มีเวลาเสียใจให้ลุงทองอินแล้ว..." คีรีปาดน้ำตา หันมามองเข้มและนลินด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น "โหรวิษณุรู้แล้วว่าพวกท่านอยู่ที่นี่ มันคงส่ง 'หน่วยล่าสังหารเงา' ออกมาแน่ เราต้องบุกไปที่ห้องเครื่องจักรหลวงก่อนรุ่งสาง" "แต่ปืนกับมีดของข้าทำอะไรเกราะพวกมันไม่ได้" เข้มแย้ง...

ปักษาวายุร่อนลงจอดอย่างเงียบเชียบท่ามกลางกองภูเขาขยะโลหะที่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้และน้ำมันเครื่อง นี่คือ 'สุสานหุ่นพยนต์' เขตชายขอบของนครมัตตรา ที่ซึ่งเศษเหล็กไร้ค่าและซากหุ่นที่พังเสียหายถูกนำมาทิ้งทับถมกันจนสูงเสียดฟ้า "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของข้า..." เจ้าชายคีรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น ขณะกระโดดลงจากหลังนกยักษ์ "หรือสิ่งที่เหลืออยู่ของมัน" พรานเข้มและนลินก้าวลงสู่พื้นดินที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำมันสีดำ ท้องฟ้าเหนือเมืองนี้มิใช่สีฟ้าคราม แต่เป็นสีเทาหม่นจากการถูกปกคลุมด้วยควันพิษจากปล่องโรงงานนับพันที่พ่นเขม่าออกมาตลอดเวลา แสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงสลัวๆ ทำให้เมืองทั้งเมืองดูเหมือนตกอยู่ในยามโพล้เพล้ตลอดกาล "นี่น่ะหรือ... นครที่เจริญรุ่งเรืองด้วยปัญญา" นลินพึมพำ ยกมือปิดจมูก "ข้าได้กลิ่นแต่ความตายและการกดขี่" "ตามข้ามา... ใส่เสื้อคลุมนี้ไว้ อย่าให้ใครเห็นปีกของท่าน หรือรอยสักของพี่เข้ม" คีรีโยนผ้าคลุมสีมอซอเปื้อนคราบน้ำมันให้ทั้งสอง "เราจะเข้าเมืองผ่านทาง 'ท่อระบายน้ำใต้ดิน' เพื่อไปหาคนคนหนึ่ง... คนเดียวที่จะเล่าความจริงให้พวกท่านฟังได้" ... เขตเมืองชั้นล่าง...

บรรยากาศในชมรมเริ่มมาคุขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อ นับดาว เริ่มแสดงอิทธิพลที่มากกว่าแค่รุ่นน้องปี 1 เขาเริ่มนำคนจาก "โปรลีก" เข้ามาดูการซ้อม และคนที่พวกเขาจ้องตาไม่กะพริบก็คือ คิริน “พี่คิรินครับ... ทางสโมสร Blue Wings ในยุโรปเห็นคลิปที่ผมส่งไปให้แล้วนะ เขาบอกว่าพี่คือ ‘เพชรในตม’ ที่เขาตามหา” นับดาวพูดพลางยื่นแท็บเล็ตที่โชว์หนังสือสัญญาฉบับภาษาอังกฤษให้คิรินดู “ยุโรปเหรอ? สโมสรระดับโลกเนี่ยนะ!” คิรินตาเป็นประกาย นั่นคือความฝันสูงสุดของนักวอลเลย์บอลทุกคน “ใช่ครับ... แต่เขามีเงื่อนไขเดียว” นับดาวปรายตามองธันวาที่ยืนอยู่ไม่ไกล...