admin

ยิมเนเซียมมหาวิทยาลัย T วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ภูผา ยืนกอดอกดูใบสมัครนับร้อยใบด้วยใบหน้าภูมิใจ ขณะที่ ศิลา กำลังวิ่งแจกเบอร์โทรศัพท์ (ของตัวเอง) ให้เด็กปี 1 อย่างร่าเริง จนกระทั่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา หนุ่มน้อยร่างโปร่ง ผิวขาวจัด และมีดวงตากลมอับสดใสเหมือนลูกแมว เดินตรงไปหา คิริน ที่กำลังวอร์มอัพอยู่ “พี่คิรินตัวจริงหล่อกว่าในทีวีอีกครับ! ผมชื่อ ‘นับดาว’ ผมมาสมัครชมรมเพราะอยากจะตบบอลให้ได้อย่างพี่ครับ!” “อ๋อ... ขอบใจนะ ตั้งใจซ้อมละกัน” คิรินตอบตามสไตล์คนนิ่ง...

สายน้ำเจ้าพระยายาวเหยียดทอดตัวเอื่อยเฉื่อย สะท้อนแสงแดดระยิบระยับราวกับเกล็ดปลาบึกยักษ์ ตรงข้ามกับความเกรี้ยวกราดของบึงมรณะที่พวกเขาเพิ่งหนีตายออกมาอย่างสิ้นเชิง คณะผู้รอดชีวิตทั้งห้า มานั่งพักเหนื่อยกันอยู่ที่ศาลาริมน้ำเก่าๆ แห่งหนึ่งแถบชานเมืองอยุธยา รอยต่อที่จะเข้าสู่พระนคร เสื้อผ้าที่เคยขาดวิ่นและเปื้อนโคลนตมถูกซักล้างพอให้ดูสะอาดตาขึ้นบ้าง แม้กลิ่นคาวเลือดจางๆ จะยังคงติดจมูกอยู่ก็ตาม หลวงเทพ นั่งพิงเสาศาลา หลับตาพริ้มปล่อยให้ลมแม่น้ำพัดผ่านใบหน้า โดยมี แม่หญิงจัน คอยพัดวีให้เบาๆ ส่วน ไอ้จ้อย นอนหลับเป็นตายอยู่บนม้านั่งยาว กรนเสียงดังสนั่นเหมือนจะชดเชยที่ไม่ได้นอนมาสามคืน ห่างออกไปที่ท่าน้ำ... พี่กล้า นั่งห้อยขาจุ่มลงในน้ำ เหม่อมองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำนิ่ง ใบหน้าคมเข้มนั้นดูเศร้าหมองและเต็มไปด้วยความกังวล เขาเห็นเงาของตัวเอง... เดี๋ยวเป็นคน...

แรงบีบที่ลำคอของ คุณพุ่ม แน่นขนัดราวกัคีมเหล็ก ลมหายใจขาดห้วง หน้าตาเริ่มแดงก่ำและเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองใบหน้าของชายคนรัก... ที่บัดนี้ถูกวิญญาณร้ายยึดครอง "อึก... ปล่อย..." พุ่มพยายามแกะมือหนานั้นออก แต่เรี่ยวแรงของสมิงบวกกับอาคมหมอผี มันมหาศาลเกินกว่ามนุษย์จะต้านทาน "เปล่าประโยชน์..." เสียงแหบแห้งของ หลวงวิเศษ ดังลอดผ่านริมฝีปากของ พี่กล้า "ไอ้หนุ่มนี่มันยกกายให้ข้าแล้ว จิตมันอ่อนแอ... มันยอมแพ้ข้า" หลวงเทพ ที่ยืนถือดาบค้างอยู่ ตัดสินใจในวินาทีวิกฤต เขาโยนดาบทิ้ง แล้วพุ่งตัวเข้าใส่ร่างของกล้าด้วยมือเปล่า "ปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้!" หลวงเทพกระแทกเข้าที่เอวของกล้าสุดแรงเกิด แรงปะทะทำให้กล้าเซถลา...

สามวันแล้ว... ที่โลกของน้ำเหนือกลายเป็นสีเทา สามวันที่ไม่มีคนคอยด่าว่า "ปัญญาอ่อน" ไม่มีคนแย่งกินขนม และไม่มีคนเดินไปส่งที่หอ แมงหายไปจากวงโคจรชีวิตของน้ำเหนืออย่างสมบูรณ์แบบ เจอหน้าก็เมิน ทักไลน์ก็ไม่อ่าน โทรไปก็ตัดสาย "ไอ้แมงมันใจแข็งชิบหาย..." จี้ส่ายหัวมองน้ำเหนือที่นั่งเขี่ยข้าวในจานอย่างหมดอาลัยตายอยาก "กูว่ามึงตัดใจเหอะ หาผัวใหม่ง่ายกว่าง้อมัน" "ไม่เอา..." น้ำเหนือวางช้อนลง เสียงสั่นเครือ "กูผิดเอง กูต้องง้อมันให้ได้" น้ำเหนือมองออกไปนอกหน้าต่างโรงอาหาร ท้องฟ้ามืดครึ้มผิดปกติทั้งที่เป็นหน้าร้อน เมฆฝนก้อนใหญ่กำลังตั้งเค้าทะมึน ราวกับจะซ้ำเติมความเศร้าของเขา "กูไปหามันที่คอนโดดีกว่า" น้ำเหนือตัดสินใจคว้าไม้ค้ำยัน "เฮ้ย! ฝนจะตกนะเว้ย! ขาก็เดี้ยง จะไปลำบากทำไม!" โป้งร้องห้าม "ลำบากก็ต้องไป!...

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังสะท้อนก้องในสนามซอฟต์บอลยามค่ำคืน นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเกือบห้าทุ่ม ไฟสนามถูกปิดไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟถนนด้านนอกที่ส่องเข้ามาพอกระทบให้เห็นเงาตะคุ่มๆ "อีก... อีกรอบ..." น้ำเหนือพึมพำกับตัวเอง เหงื่อโทรมกายจนเสื้อเปียกชุ่ม เขากัดฟันแน่น ยกไม้ตีที่หนักอึ้งขึ้นพาดบ่า แขนสั่นระริกด้วยความล้าสะสม ตั้งแต่แมงเจ็บแขนเพราะช่วยเขา น้ำเหนือก็จมอยู่กับความรู้สึกผิดและความกดดัน เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วง ไม่อยากเป็นแค่ภาระที่ต้องให้คนเจ็บมาคอยโอ๋ เขาอยากเก่งขึ้น... อยากพึ่งพาตัวเองได้บ้าง "ฮึบ!" น้ำเหนือจินตนาการภาพลูกบอลลอยมา แล้วเหวี่ยงไม้สุดแรงเกิด วูบ! จังหวะที่บิดเอวส่งแรง ขาขวาที่รับน้ำหนักมากเกินไปเกิดพลิกวูบ! "โอ๊ย!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น น้ำเหนือเสียหลักล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นดินสีแดง ไม้ตีหลุดมือกระเด็นไปไกล ความเจ็บปวดแล่นปราดจากข้อเท้าขึ้นมาถึงสมองจนน้ำตาเล็ด "ซี๊ด... เจ็บ... เจ็บชิบหาย..." น้ำเหนือกุมข้อเท้าตัวเองแน่น พยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ล้มพับลงไปใหม่ ขามันปวดจนไร้ความรู้สึก ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าหนักๆ...

ช่วงสอบมิดเทอมคือช่วงเวลานรกแตกสำหรับนักศึกษาทุกคน โดยเฉพาะกับ "น้ำเหนือ" เฟรชชี่คณะบริหารฯ ที่กำลังนั่งเอามือกุมขมับอยู่หน้ากองชีทวิชา 'แคลคูลัสธุรกิจ' ในห้องสมุดกลาง "ตาย... กูตายแน่ๆ..." น้ำเหนือครวญครางเสียงเบา "ตัวเลขพวกนี้มันภาษาต่างดาวชัดๆ ดิฟ (Diff) อะไร อินทิเกรต (Integrate) อะไร กูจะเอาไปใช้ตอนขายของรึไงวะ!" "มึงบ่นมาสิบรอบแล้วนะเหนือ" จี้ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมามอง "ถ้าบ่นแล้วเกรดมันงอกขึ้นมา กูจะช่วยบ่นด้วย แต่นี่อ่านไม่เข้าหัวเลยโว้ย!" "ก็กูไม่เข้าใจนี่หว่า! ใครก็ได้ช่วยกูที!" น้ำเหนือฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก ปึก! หนังสือเล่มหนาปกแข็งวางกระแทกลงบนโต๊ะข้างหัวน้ำเหนือเสียงดังฟังชัด ตามด้วยกลิ่นสบู่มินต์ที่คุ้นเคย "เสียงดังรบกวนชาวบ้าน...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงบ น้ำเหนือรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย เขาพยายามจะพลิกตัวแต่กลับพบว่าขยับไปไหนไม่ได้ เนื่องจากมีท่อนแขนหนักๆ (ข้างซ้ายที่ยังดีอยู่) ของใครบางคนพาดทับช่วงเอวเอาไว้แน่น แถมเขายังนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาแผงอกอุ่นๆ ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอีกต่างหาก กลิ่นสบู่มินต์จางๆ ที่คุ้นเคยทำให้น้ำเหนือชะงัก 'เออว่ะ... เมื่อคืนนอนกอดกับไอ้แมง' น้ำเหนือค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมกอด แมงยังหลับสนิท ผมยาวสลวยกระจายอยู่บนหมอนสีขาวดูตัดกันอย่างชัดเจน แพขนตายาวทาบลงบนแก้ม ใบหน้าตอนหลับดูไร้พิษสงเหมือนเด็กโข่ง ผิดกับตอนตื่นที่เป็นหมาบ้าจอมดุ "เวลานอนก็น่ารักดีนี่หว่า..." น้ำเหนือพึมพำเบาๆ เผลอยกนิ้วขึ้นไปเขี่ยปลายผมของแมงเล่น จู่ๆ คนที่คิดว่าหลับอยู่ก็ขยับปากพูดทั้งที่ตายังหลับ "ลวนลามกูแต่เช้าเลยนะ" "เฮ้ย!" น้ำเหนือสะดุ้ง ชักมือกลับแทบไม่ทัน "ตื่นแล้วก็ไม่บอก! แกล้งหลับเหรอวะ!" แมงค่อยๆ ปรือตาขึ้น...