admin

หอพัก The Zenith - ห้องเพนท์เฮาส์ ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไต้ฝุ่นก็ทรุดฮวบลงกับโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเพราะเสียเลือด เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงขาดวิ่นที่แขนขวา เผยให้เห็นแผลลึกจากเศษกระจกที่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด "ไต้ฝุ่น! นั่งนิ่งๆ นะ เดี๋ยวผมไปเอากล่องพยาบาล!" ผมลนลาน มือไม้สั่นไปหมด น้ำตาพาลจะไหลเมื่อเห็นเลือดแดงฉานบนแขนเขา "ใจเย็นๆ นาวี..." ไต้ฝุ่นพูดเสียงแหบ "แผลแค่นี้... ไกลหัวใจ" "ไกลบ้านนายสิ! เลือดไหลเป็นก๊อกแตกขนาดนี้!" ผมวิ่งไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลกลับมา นั่งคุกเข่าลงข้างโซฟา มือสั่นระริกขณะหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ "ถอดเสื้อครับ" ผมสั่งเสียงสั่น ไต้ฝุ่นเลิกคิ้ว "จะลวนลามคนเจ็บเหรอ?" "นาย!"...

หมอกหนาทึบปกคลุมพื้นที่รกร้างหลังสุสานเก่า ป้ายไม้ผุพังปักเอียงกระเท่เร่เขียนด้วยเลือดไก่แห้งกรังว่า "ตลาดแลกเงา" ริว จอดรถกระบะไว้ใต้ต้นไทรใหญ่ เขาลงจากรถพร้อมกับ กานต์ ที่สวมฮู้ดสีดำคลุมศีรษะเพื่อปิดบังใบหน้าและรอยสักปีกนกที่เด่นชัด “จำกฎสามข้อที่ผมบอกได้ไหมครับ?” กานต์กระซิบถาม “หนึ่ง... ห้ามบอกชื่อจริง สอง... ห้ามรับของกินฟรี และสาม... ห้ามสบตาพวกที่ไม่มีเงาหัว ที่สำคัญที่สุด อย่าปล่อยมือผม กลิ่นมนุษย์ของคุณมันหอมหวานเกินไปสำหรับพวกเปรตแถวนี้” ทั้งคู่ก้าวเดินผ่านซุ้มประตูที่ทำจากโลงศพเก่าๆ เข้าสู่ตัวตลาดมืดที่แสงสว่างเดียวมาจากโคมไฟกระดาษสาจุดด้วยเทียนไขน้ำมันพราย ให้แสงสีเขียวอมฟ้าสลัวๆ ร้านค้าบางร้านปูเสื่อบนหลุมศพ บางร้านใช้โครงกระดูกสัตว์ใหญ่ทำเป็นโครงร้าน สรรพสิ่งผิดกฎหมายนรก สินค้าที่วางขายล้วนเป็นของที่ริวไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริง... และแน่นอนว่ามัน ผิดกฎหมาย ทั้งโลกมนุษย์และโลกวิญญาณ: แผงเสียงกรีดร้อง:...

ควันสีเขียวมรณะที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามาเริ่มหนาตัวขึ้น กลิ่นเหม็นไหม้ของสมุนไพรพิษทำเอา ริว สำลักจนแสบคอ “กลั้นหายใจ!” กานต์ ตะโกนสั่ง รวบรวมพลังเงาดำห่อหุ้มร่างของริวไว้เหมือนชุดเกราะบางๆ ก่อนจะหันไปถีบประตูห้องพักเต็มแรง ปัง! บานประตูไม้เก่าๆ พังครืนลง ภาพเบื้องหน้าคือลานจอดรถม่านรูดที่ถูกย้อมด้วยแสงจันทร์สีเลือด ชายฉกรรจ์สี่คนยืนล้อมรถกระบะของริวอยู่ โดยมีชายแก่ร่างผอมเกร็ง... "อาจารย์คง" หมอผีนักล่าค่าหัว ยืนพนมมือบริกรรมคาถาอยู่ตรงกลาง “จับตาย...” อาจารย์คงสั่งเสียงแหบพร่า “เอาวิญญาณมาส่งมาดาม... เอาศพไอ้เด็กนั่นไปทำปุ๋ย” ริววิ่งฝ่าวงล้อมโดยมีกานต์ลอยตัวคอยปัดป้อง กานต์สะบัดมือวูบเดียว เงาสีดำก็พุ่งไปกระแทกชายสองคนกระเด็นไปไกล เปิดทางให้ริวพุ่งเข้ารถกระบะได้สำเร็จ ริวบิดกุญแจสตาร์ท... แชะ... แชะ......

สายฝนโปรยปรายลงมาอีกครั้งราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของคนทั้งสอง รถกระบะเก่าๆ ที่ริวขโมยมาจอดที่หน้า "ม่านรูดริมทาง" แห่งหนึ่งแถบชานเมือง ที่นี่ดูทรุดโทรมและเงียบเชียบ เหมาะแก่การซ่อนตัวจากสายตาของ "หมาล่าเนื้อ" ที่มาดามส่งออกมา ริวกัดฟันข่มความเจ็บปวดจากแผลที่ต้นขา พยุงร่างลงจากรถโดยมี กานต์ ที่ตอนนี้ร่างเริ่มจางลงเล็กน้อยคอยประคอง ทั้งคู่เปิดห้องพักหมายเลข 13... ห้องที่อยู่ลึกที่สุดและติดกับป่ารกทึบ “พักผ่อนนะครับ” กานต์นั่งคุกเข่าลงดูแผลที่ขาของริว ไอเย็นจากมือของเขาช่วยบรรเทาความปวดแสบปวดร้อนได้ชะงัด “ผมจะเฝ้ายามให้เอง พวกนักล่าค่าหัวของมาดาม... มันมี 'พรายกระซิบ' คอยนำทาง เราประมาทไม่ได้” “นายก็ต้องพัก...” ริวดึงมือกานต์ให้ลุกขึ้นมานอนข้างๆ...

กลิ่นกุหลาบในสวนชั้นดาดฟ้านั้นหอมหวานจนเลี่ยน มันไม่ได้หอมแบบธรรมชาติ แต่หอมฉุนกึกเหมือนกลิ่นน้ำอบที่ใช้ในงานศพ มาดาม ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงกลางสวนดอกไม้ ชุดราตรีสีแดงสดพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต นางวางแก้วไวน์ลงแล้วเดินนวยนาดเข้ามาหาทั้งสองคน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดัง กึก... กึก... เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของริว “เด็กโง่...” มาดามเอ่ยเสียงหวาน แววตาสีแดงฉานจ้องมองทะลุเข้าไปในดวงตาของริว “คิดจริงๆ หรือว่าจะหลอกฉันได้? พลังวิญญาณของกานต์ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ... มันฟ้องชัดเจนขนาดนี้” ริวกระชับด้ามมีดในกระเป๋าแน่น เหงื่อเย็นไหลซึมฝ่ามือ “ในเมื่อรู้แล้ว ก็ส่งกุญแจมาดีๆ” มาดามหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะกังวานใสดุจระฆังแก้ว แต่มันกลับทำให้ภาพตรงหน้าของริวเริ่มบิดเบี้ยว “กุญแจ?... อ๋อ...

เช้าวันรุ่งขึ้น ลานวัดหนองหมาว้อถูกแบ่งแยกดินแดนออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ราวกับเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ ฝั่งขวา: อาณาจักรหรูหราของเจ๊มดแดง เต็นท์สีขาวขนาดใหญ่ติดแอร์เย็นฉ่ำถูกกางขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในปูพรมสีแดงกำมะหยี่ เก้าอี้หลุยส์สีทองอร่ามเรียงราย มีเพลงคลาสสิก (โมสาร์ท) เปิดคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศผู้ดีตีนแดง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศลาเวนเดอร์ฟุ้งกระจายจนฉุน ส้มจี๊ด ในชุดพนักงานต้อนรับสั้นเสมอหู ยืนถือป้ายไฟเชิญชวนอยู่หน้าเต็นท์ "เชิญค่า! แต่งหน้าทำผมฟรีโดยช่างระดับประเทศ! เครื่องสำอางเคาน์เตอร์แบรนด์! เข้ามาเลยค่ะคุณป้าคุณน้า!" แต่ทว่า... ปฏิกิริยาของชาวบ้านกลับตรงกันข้าม "ป้าด... พรมแดงแป๊ดปานนั้น ข้าสิกล้าเหยียบติ ตีนข้าเปื้อนโคลน" ลุงบุญมีบ่น...

บรรยากาศยามบ่ายที่ร้าน “เจนนี่ ซาลอน” กำลังคึกคักเหมือนแจกฟรี ลูกค้าป้าๆ น้าๆ นั่งเม้าท์มอยกันอย่างออกรส ในขณะที่เจนนี่กำลังโชว์สกิล “ดัดขนตาด้วยช้อนกินข้าว” (เทคนิคภูมิปัญญาชาวบ้าน) ให้ลูกค้าดูอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้น... ความเงียบก็เข้าปกคลุมร้านโดยฉับพลัน ไม่ใช่เพราะไฟดับ หรือตุ๊กแกตกใส่หัวใคร แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของยานพาหนะที่ไม่ควรจะมาวิ่งอยู่บนถนนลูกรังแห่งนี้ รถตู้หรู Toyota Alphard สีดำเงาวับ ติดฟิล์มดำสนิท ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านผู้ใหญ่สมหมายอย่างเชื่องช้าและทรงพลัง ล้อแม็กซ์ขอบ 20 นิ้วบดขยี้ก้อนดินแห้งๆ จนแหลกละเอียด "ป้าด......