admin

บรรยากาศยามบ่ายที่ร้าน “เจนนี่ ซาลอน” กำลังคึกคักเหมือนแจกฟรี ลูกค้าป้าๆ น้าๆ นั่งเม้าท์มอยกันอย่างออกรส ในขณะที่เจนนี่กำลังโชว์สกิล “ดัดขนตาด้วยช้อนกินข้าว” (เทคนิคภูมิปัญญาชาวบ้าน) ให้ลูกค้าดูอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้น... ความเงียบก็เข้าปกคลุมร้านโดยฉับพลัน ไม่ใช่เพราะไฟดับ หรือตุ๊กแกตกใส่หัวใคร แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของยานพาหนะที่ไม่ควรจะมาวิ่งอยู่บนถนนลูกรังแห่งนี้ รถตู้หรู Toyota Alphard สีดำเงาวับ ติดฟิล์มดำสนิท ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านผู้ใหญ่สมหมายอย่างเชื่องช้าและทรงพลัง ล้อแม็กซ์ขอบ 20 นิ้วบดขยี้ก้อนดินแห้งๆ จนแหลกละเอียด "ป้าด......

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากคลิป "รันเวย์คันนา" กลายเป็นไวรัลทั่วประเทศ บ้านหนองหมาว้อที่เคยเงียบสงบ วันนี้รถติดยาวเหยียดตั้งแต่ปากทางเข้าหมู่บ้าน รถเก๋งป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียงจอดเรียงรายจนแน่นลานวัด เพื่อมุ่งหน้ามายังจุดเช็คอินแห่งใหม่... "Jenny Salon" "รับบัตรคิวทางนี้จ้า! วันนี้รับแค่ 50 หัวนะจ๊ะ! ใครมาช้าพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เด้อ!" แม่บัวลอยตะโกนผ่านโทรโข่งอย่างสนุกสนาน ผันตัวจากแม่บ้านมาเป็นผู้จัดการร้านเต็มตัว (แถมเปิดแผงขายส้มตำไก่ย่างดักรอลูกค้าหน้าร้าน รวยสองต่อ!) ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายวันนี้คึกคักยิ่งกว่าตลาดนัด เจนนี่ในชุดทำงานสุดเปรี้ยว (เสื้อลูกไม้ซีทรูทับด้วยเอี๊ยมยีนส์) ยืนไดร์ผมให้ลูกค้าจนมือเป็นระวิง เหงื่อไหลไคลย้อยแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม... ยิ้มรับทรัพย์! "พี่เจนนี่คะ! ขอถ่ายรูปหน่อยค่า!" "พี่เจนนี่ตัวจริงสวยกว่าในคลิปอีก!" เสียงชื่นชมทำให้หัวใจเจนนี่พองโต...

“ฟังนะยะสาวๆ! นี่ไม่ใช่แค่คันนา... แต่มันคือ รัน-เวย์! เข้าใจไหม!” เสียงตะโกนก้องกังวานของเจนนี่ดังไปทั่วทุ่งนาท้ายหมู่บ้าน ทำเอานกเอี้ยงที่เกาะอยู่บนหลังควายต้องบินหนีด้วยความตกใจ เบื้องหน้าของเจนนี่ ไม่ใช่เหล่านางแบบขายาวจากโมเดลลิ่ง แต่เป็น “แก๊งกะเทยน้อยและเด็กแสบประจำหมู่บ้าน” จำนวน 5 ชีวิต ที่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมอมแมม นำทีมโดย น้องจีจี้ (หัวหน้าแก๊ง), น้องกอล์ฟ (ผู้มีความฝันอยากเป็นลิซ่า), น้องปูเป้ (เด็กอ้วนจอมแย่งซีน), และเด็กชายอีกสองคนที่โดนลากมาเพราะแลกกับไอติมฟรี หลังจากผ่านพ้นวิกฤตเจ้าหนี้เมื่อวาน เจนนี่เรียกประชุมด่วนกับครอบครัว (และพี่เข้ม) เมื่อคืน...

ค่ำคืนของการกักบริเวณผ่านพ้นไปแล้วครึ่งหนึ่ง ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย แต่ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านอยู่ในบ้านไม่ใช่เพราะไอฝนจากภายนอก... สิ่งที่ทำให้หนาวจับขั้วหัวใจ คือการตระหนักรู้ว่า “ใครบางคนยังคงเดินเพ่นพ่านอยู่ในที่ที่ทุกคนควรจะนอนหลับใหล” เรนและกวินเดินออกจากห้องปรุงยาชั่วคราวอย่างเชื่องช้า ไม่มีการวิ่ง ไม่มีการแสดงความตื่นตระหนก เพราะทั้งคู่รู้ดีว่า... ความรีบร้อนคือ “กลิ่นของเหยื่อ” ทางเดินลงสู่ชั้นใต้ดินเงียบสงัดกว่าปกติ แสงไฟสลัวพอให้มองเห็นทาง เงาของคนทอดยาวไปบนพื้นเหมือนผ้าคลุมสีดำ เรนหยุดยืนที่หน้าห้องเก็บสูตร—จุดเดียวกับที่อารัญเสียชีวิต ประตูยังคงปิดสนิท แต่กลิ่น “แอลกอฮอล์สด” ลอยลอดออกมาแตะจมูก... มันเป็นกลิ่นใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ประตูถูกผลักเปิดออกช้า ๆ ขวดแก้วสามใบที่ท่านย่าวางไว้ยังตั้งอยู่บนโต๊ะ Phase-1 และ Phase-2...

คืนนั้น สายฝนหวนกลับมาอีกครั้ง ตกไม่หนักหนา แต่ตกยาวนานต่อเนื่อง... ราวกับเวลาที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน บ้านทั้งหลังถูกลงกลอนทุกบานประตู ไฟทางเดินเปิดไว้เพียงสลัว พอให้คนมองเห็นทางเดินได้ แต่ไม่สว่างพอให้ใครใช้ซ่อนเงา นี่คือวิธีการของท่านย่า... การขังทุกคนให้อยู่ “ในสายตาของความมืด” เรนและกวินขลุกกันอยู่ในห้องปรุงยา ไม่ใช่เพราะความสบายใจ แต่เพราะคืนนี้พวกเขาต้องลงมือทำ “ของจริง” แทนคำพูด เรนเปิดสมุดบันทึกของแม่ หน้าที่เขียนสูตร Primer มีเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งถูกฉีกขาดหายไป แม่ไม่ได้หวงลูก... แต่แม่หวงโลกใบนี้ และหวงแหนไกปืนที่จะใช้หยุดยั้งมัน “Primer คือฐานที่ทำให้กลิ่น ‘จับหัวใจคนได้’...

เวลาหนึ่งสัปดาห์ในโลกของคนทั่วไปอาจจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับกราฟ มันยาวนานเหมือนการรันโปรแกรมที่มีลูปอนันต์ (Infinite Loop) ที่หาทางออกไม่ได้ ร่างกายของหนุ่มวิศวะทำงานไปตามตารางเวลาที่ถูกตั้งไว้ ตื่นนอน ไปเรียน กินข้าว (ที่แทบไม่รู้รสชาติ) และกลับมาเขียนโค้ด แต่ระบบภายในกลับพังทลายอย่างสิ้นเชิง แว่นสายตาหนาเตอะไม่สามารถปิดบังรอยคล้ำใต้ตาที่ดำคล้ำยิ่งกว่าแพนด้าอดนอนได้เลย กราฟพยายามหลบหน้าไทเกอร์ทุกวิถีทาง ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร เพราะดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นก็จงใจหลบหน้าเขาเช่นกัน ประตูห้อง 402 ปิดสนิทไร้ความเคลื่อนไหว ไม่มีเสียงเคาะประตูขอยืมของ ไม่มีข้อความกวนประสาท มีเพียงความเงียบที่ดังกึกก้องอยู่ในใจของเด็กเนิร์ดคนหนึ่ง คืนวันศุกร์ที่ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่ว กราฟนั่งทนหิวอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนถึงเที่ยงคืน ท้องที่ร้องประท้วงทำให้เขาจำใจต้องละสายตาจากหน้าจอที่ว่างเปล่า...

ในโลกของวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เมื่อเราส่งชุดข้อมูลหรือ Request ไปยังเซิร์ฟเวอร์ปลายทาง สิ่งที่เราคาดหวังคือการตอบกลับ (Response) กลับมา ไม่ว่าจะเป็นรหัส 200 OK ที่แปลว่าสำเร็จ หรือ 404 Not Found ที่แปลว่าเกิดข้อผิดพลาด อย่างน้อยระบบก็จะบอกให้เรารู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป แต่สำหรับ "กราฟ" ในตอนนี้ เขาตั้งหน้าตั้งตารอการตอบสนองจากเซิร์ฟเวอร์ที่ชื่อว่า "ไทเกอร์" มาแล้วถึงสามวันเต็มๆ... และสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและสถานะ...