admin

หลังจาก "บทเรียน" ในห้องมืดจบลงด้วยการที่ไทเกอร์ยอมปล่อยให้กราฟเป็นอิสระ (พร้อมรอยจูบที่มุมปากเป็นของต่างหน้า) เช้าวันรุ่งขึ้นกราฟก็ต้องรีบแบกสังขารและโน้ตบุ๊กคู่ใจไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อส่งความคืบหน้าของโปรเจกต์จบ เขาหวังว่าบรรยากาศโรงอาหารและเสียงตึกตักของการก่อสร้างในคณะวิศวะจะช่วยดึงเขากลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้บ้าง "เฮ้ยไอ้กราฟ! ทางนี้" ต้น เพื่อนสนิทสายลุยตะโกนเรียกจากโต๊ะประจำ "ทำไมวันนี้หน้ามึงซีดเหมือนคนโดนของวะ หรือว่าโค้ดบั๊กจนไม่ได้นอน?" "เออ... บั๊กตัวใหญ่มาก" กราฟตอบเลี่ยงๆ พลางทรุดตัวลงนั่ง เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอ แต่ภาพซิกแพ็กสะท้อนแสงแฟลชยังคงลอยวนเวียนอยู่บนเซมิคอนดักเตอร์ในสมอง "เออ กราฟ มึงเห็นข่าวยังวะ วันนี้มีกองถ่ายมาใช้สถานที่คณะเราถ่ายโฆษณาด้วยนะ เห็นว่าเป็นดาราดังระดับประเทศเลย" กราฟชะงักกึก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่า 'อัลกอริทึมความซวย' กำลังทำงานอีกครั้ง "ใครวะ?" "ก็นายแบบที่มึงชอบดูคลิปบ่อยๆ ไง...

บันทึกโดย: จิณณ์ (หมายเลข ๑๔) ๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้ผมแกล้งทำลูกบาสกลิ้งไปทางม้านั่งตัวเดิมที่มี "พี่แว่น" คนหนึ่งนั่งอยู่ จริงๆ ผมเห็นพี่เขามานั่งตรงนี้ทุกวันเป็นเดือนแล้วล่ะ พี่เขาชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบๆ แต่กลับถือถุงน้ำส้มคั้นเดินไปเดินมา หน้าตาก็ดูล่ำๆ นิ่มๆ เหมือนหมีที่ชอบทำหน้าจริงจัง ตอนที่ผมเดินไปขอรับลูกคืน พี่เขาสะดุ้งจนแว่นเกือบหลุด ตลกดีว่ะ... แต่สายตาหลังเลนส์แว่นหนาๆ นั่นน่ะสิ มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมอยากแกล้งชูตพลาดบ่อยๆ เพียงเพื่อจะให้เขาหันมามอง ๑๕ สิงหาคม ๒๕๖๒...

๑๗ กรกฎาคม ๒๕๗๐ (หนึ่งปีต่อมา) ความโหยหาในโรงยิมวันนั้น กลายเป็นตะกอนที่นิ่งอยู่ก้นบึ้งของหัวใจครับ ผมเลิกตามหาเงาของอดีต และเริ่มกลับมาใช้ชีวิตในแบบที่ "พีทในวัยสามสิบ" ควรจะเป็น ผมยังคงวาดรูป ยังคงแวะไปโรงเรียนเก่าบ้าง แต่คราวนี้ผมไปเพื่อซึมซับลมเย็นๆ และมองดูผู้คนที่หมุนเวียนไปตามกาลเวลา ✍️ บันทึกหน้าสุดท้าย: ในความเงียบที่มีเสียงของใครอีกคน ผมขยับแว่นสายตาขณะนั่งสเก็ตช์ภาพต้นหางนกยูงที่ร้านกาแฟริมรั้วโรงเรียน แสงแดดอุ่นๆ ยามเย็นทาบทับลงบนสมุดภาพ ผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งมีเสียงวางแก้วน้ำเบาๆ ลงที่โต๊ะข้างๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของชากุหลาบที่ดูนิ่งและสะอาด "เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมเห็นคุณจ้องที่ต้นไม้นี้นานมาก งานวาดของคุณดูมีน้ำหนักที่สวยดีนะครับ" ผมเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง...

๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ เช้าวันแรกหลังจากงานแต่งงาน... โลกข้างนอกอาจจะยังหมุนไปตามปกติ แต่โลกข้างในของผมกลับพังทลายลงเงียบๆ ผมตื่นมาในห้องนอนเก่าที่บ้านแม่ ห้องที่เคยอบอวลไปด้วยความฝันโง่ๆ ของเด็กชายคนหนึ่ง ผมตัดสินใจขับรถกลับไปที่โรงเรียนมัธยมอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะรุ่นพี่ผู้สำเร็จการศึกษา แต่ในฐานะ "คนหลงทาง" ที่อยากกลับไปหาเศษเสี้ยวของตัวเองที่ทำหล่นหายไว้ที่นั่น ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๘: มวลความเหงาที่มองเห็นได้ด้วยตา ผมเดินเข้าไปในโรงยิมที่ไร้ผู้คนในเวลาเช้าตรู่ แสงแดดสีทองรำไรลอดผ่านช่องหน้าต่างสูงตกลงมาบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ขัดจนเงา กลิ่นของยางรองเท้าผ้าใบและเหงื่อจางๆ ที่ติดอยู่ในอากาศทำหน้าที่เป็นไทม์แมชชีนกระชากผมกลับไปสู่ปี ๒๕๖๒ ทันที ผมทรุดตัวลงนั่งที่อัฒจันทร์ไม้แถวเดิม... แถวที่ผมเคยใช้นั่งเฝ้า 'ดวงอาทิตย์' ของผมซ้อมบาส วินาทีนั้นเองที่ผมเริ่มเห็น...

๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ เช้าวันนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกนิ่งสงบอย่างประหลาด ผมบรรจงสวมสูทสีเทาอ่อนที่ตัดเย็บอย่างประณีต จัดเนกไทให้ตรง และสวมแว่นตากรอบบางที่กลายเป็นเอกลักษณ์ของผมไปแล้ว กระจกเงาสะท้อนภาพชายหนุ่มวัย ๒๙ ที่ดูดี มั่นใจ และผ่านโลกมามากพอที่จะรู้ว่า... ความเศร้าที่งดงามนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๖: แต้มสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบ บรรยากาศในโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้และเสียงหัวเราะ ผมเดินเข้าไปในงานพร้อมกับตั้มและก้อยที่วันนี้แต่งตัวจัดเต็มไม่แพ้กัน ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านซุ้มดอกไม้ ผมเห็นรูปถ่าย Pre-wedding ของจิณณ์กับเจ้าสาวของเขา จิณณ์ในชุดสูทสีขาวดูสง่างามราวกับเทพบุตร เขายังมีรอยยิ้มที่ทำให้โลกสดใสเหมือนเดิม และเมื่อเขาสบตาผมท่ามกลางฝูงชน... รอยยิ้มนั้นก็กว้างขึ้นกว่าเดิม "พี่พีท!" จิณณ์ผละจากกลุ่มเพื่อนแล้วเดินตรงมาหาผม วินาทีนั้นเหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วครู่...

๕ มกราคม ๒๕๖๙ เวลาผ่านไปไวอย่างกับโกหกครับ จากเด็กมัธยมในวันนั้น สู่ชายหนุ่มวัยเฉียดสามสิบในวันนี้ ผมกลายเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ที่ทำงานหนักและใช้ชีวิตเรียบง่ายในคอนโดใจกลางเมือง ผมยังมีไดอารี่เล่มเดิมวางอยู่ที่หัวเตียง แม้หน้ากระดาษจะเริ่มเหลืองกรอบไปบ้าง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรื่องราวทั้งหมดเคยเกิดขึ้นจริง ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๔: เมื่อ ‘อดีต’ ส่งจดหมายมาหา ‘ปัจจุบัน’ วันนี้ผมกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้าน แล้วพบว่ามีซองจดหมายสีครีมกลิ่นหอมอ่อนๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงานเก่าของผม จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่คุ้นตา... ลายมือยุกยิกที่เคยเขียนโพสต์อิทแปะบนขวดน้ำส้ม แต่วันนี้มันดูมั่นคงและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ผมค่อยๆ เปิดซองออก... หัวใจผมวูบไปอึดใจหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกเหมือนเราตกจากที่สูง แต่มีตาข่ายนุ่มๆ...

๒๐ ตุลาคม ๒๕๖๕ ระยะห่าง ๑๓,๐๐๐ กิโลเมตร สอนให้ผมรู้ว่า ‘เวลา’ เป็นทั้งมิตรและศัตรูครับ ในช่วงปีแรกเราต่างพยายามจะเหนี่ยวรั้งกันและกันไว้ผ่านสายสัญญาณอินเทอร์เน็ต แต่พอเข้าสู่ปีที่สอง... เราเริ่มเรียนรู้ที่จะปล่อยให้ต่างฝ่ายได้หายใจในโลกของตัวเองมากขึ้น ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้จบลงด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง แต่มันค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปอย่างช้าๆ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๒: เมื่อความรักเปลี่ยนสถานะ วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับพัสดุกล่องใหญ่จากสหรัฐอเมริกา ข้างในคือเสื้อบาสเกตบอลตัวที่จิณณ์ใส่ลงสนามนัดชิงชนะเลิศระดับมหาวิทยาลัย พร้อมกับลายเซ็นของเขาที่ตัวใหญ่และมั่นใจขึ้นมาก 💌 โน้ตเล็กๆ ที่แนบมา: “พี่พีทครับ... เสื้อตัวนี้คือความภูมิใจของผม ผมอยากให้พี่เก็บมันไว้...