admin

๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๔ สนามบินสุวรรณภูมิในเวลาตีสามดูอ้างว้างกว่าที่ผมคิดไว้มาก แสงไฟนีออนเย็นชาสะท้อนลงบนพื้นกระเบื้องเงาวับ เสียงประกาศเที่ยวบินดังกังวานซ้ำไปซ้ำมาเหมือนนาฬิกานับถอยหลังที่คอยย้ำว่า เวลาของผมกับจิณณ์ในฐานะ "คนที่อยู่ข้างกัน" กำลังจะสิ้นสุดลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๐: แต้มลาที่เจ็บปวดที่สุด จิณณ์อยู่ในชุดฮู้ดสีเทา แบกเป้ใบใหญ่ที่มีพวงกุญแจรูปลูกบาสที่ผมซื้อให้ห้อยอยู่ เขาดูโตขึ้นมากจนผมแทบจำเด็กชายมัธยมสี่คนนั้นไม่ได้ แต่ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้มาทั้งคืนยังคงบอกผมว่า เขายังเป็น "จิณณ์ของพี่พีท" คนเดิมเสมอ "พี่พีท... เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันไหม?" จิณณ์ถามเสียงสั่นขณะที่เดินมาหยุดหน้าเกตผู้โดยสารขาออก ผมเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เขา พยายามฝืนยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "ไปเถอะจิณณ์... ที่นั่นคือที่ของนาย ไปทำให้ทุกคนรู้ว่าเบอร์ 14...

๑ พฤษภาคม ๒๕๖๔ เช้าวันนี้อากาศร้อนระอุเหมือนใจของผมที่แทบจะระเบิดออกมานอกอก วันประกาศผลสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย (TCAS) มาถึงแล้วครับ ผมนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ในสตูดิโอ มือหนึ่งกำมือถือแน่นรอคอยสายจากจิณณ์ สายที่ผมรอมาเกือบครึ่งปี ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๘: เมื่อ ‘ความสมหวัง’ เดินสวนทางกับ ‘ความเป็นจริง’ ตืด... ตืด... หน้าจอโชว์ชื่อ 'Jinn #14' ผมรีบกดรับทันที "จิณณ์! เป็นไงบ้าง ติดไหม?" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงสะอื้นเบา...

๑ สิงหาคม ๒๕๖๓ ความเงียบเป็นคำตอบที่เสียงดังที่สุดจริง ๆ ครับ หลังจากพายุอารมณ์ที่ลานหน้าคณะวันนั้น จิณณ์ก็หายไปจากโลกโซเชียลของผมโดยสมบูรณ์ ไม่มีสตอรี่ซ้อมบาส ไม่มีข้อความทิ้งท้ายก่อนนอน และไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าเขายังเปิดอ่านข้อความขอโทษนับสิบที่ผมรัวส่งไป ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๖: เมื่อ ‘พื้นที่ส่วนตัว’ กลายเป็น ‘เหวาลึก’ "มึงจะนั่งจ้องมือถือจนมันไหม้เลยไหมพีท?" ก้อยที่แวะมาหาที่หอพักถามพลางโยนถุงขนมลงบนเตียง "น้องมันคงอยากใช้เวลาทบทวนแหละ อีกอย่างปีนี้จิณณ์ต้องสอบเข้ามหา'ลัยแล้วนะ มึงจำไม่ได้เหรอว่าตอนมึงอยู่ ม.๖ มึงสติแตกขนาดไหน" "กูจำได้... แต่กูแค่กลัวว่าถ้ากูปล่อยมือตอนนี้ จิณณ์จะหายไปจริงๆ"...

๒๐ กรกฎาคม ๒๕๖๓ มหาวิทยาลัยคือสถานที่ที่สอนให้เราโตขึ้น แต่มันไม่ได้สอนวิธีรับมือกับความทรงจำที่วิ่งตามมาหลอกหลอนเราในวันที่เรายังไม่พร้อม วันนี้สตูดิโอคณะศิลปกรรมฯ ดูจะวุ่นวายกว่าปกติ เพราะเป็นวันที่รุ่นพี่และรุ่นน้องต้องช่วยกันติดตั้งงานนิทรรศการใหญ่ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๔: ภาพบาดตาในที่ที่ควรจะปลอดภัย ผมอยู่ในชุดเสื้อช็อปเปื้อนสี หน้าผากมีเหงื่อซึมจากการแบกเฟรมภาพขนาดใหญ่ "พีท มานี่หน่อย เดี๋ยวพี่ช่วยดูแสงตรงนี้ให้" เสียงพี่แทนเรียกผม เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อที่ข้างแก้มให้ผมอย่างเป็นธรรมชาติ "ขอบคุณครับพี่แทน ผมเกรงใจจัง" ผมยิ้มตอบด้วยความเหนื่อยล้า "เกรงใจอะไรล่ะ เราเป็นคู่หูกันนะ" พี่แทนยิ้มละมุนพลางเอื้อมมือมาขยี้หัวผมเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนหยุดลงที่หน้าประตูสตูดิโอ ผมหันไปมอง... แล้วหัวใจก็เหมือนจะหยุดเต้น ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนมัธยมที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยยืนอยู่ตรงนั้น...

๑๕ กรกฎาคม ๒๕๖๓ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยไม่ได้เหมือนในซีรีส์ที่ผมเคยดูเลยครับ ไม่มีเวลาว่างมานั่งละเลียดความรัก เพราะตารางเรียนคณะศิลปกรรมฯ ของผมมันเดือดระอุตั้งแต่อาทิตย์แรก ผมต้องแลกชุดนักเรียนที่เคยเนี้ยบกริบเป็นเสื้อช็อปเปื้อนสี และแลกการไปนั่งเฝ้าข้างสนามบาส เป็นการนั่งปั่นงานในสตูดิโอจนฟ้าสาง ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๒: ระยะห่างที่ไม่ได้วัดเป็นกิโลเมตร วันนี้จิณณ์ส่งข้อความมาหาตอนสี่โมงเย็นครับ 📱 “พี่พีท วันนี้ซ้อมหนักมากเลย คิดถึงน้ำส้มของพี่จัง” ผมอ่านข้อความนั้นตอนสี่ทุ่ม หลังจากเพิ่งล้างพู่กันเสร็จ มือผมสั่นเพราะความล้า ผมอยากจะตอบกลับไปยาวๆ อยากจะเล่าเรื่องรุ่นพี่จอมโหดหรือเรื่องรูมเมทที่กรนดัง แต่นิ้วมือมันหนักเกินกว่าจะพิมพ์อะไรได้มากกว่า... 📱 “สู้ๆ นะจิณณ์...

๑ มีนาคม ๒๕๖๓ วันนี้เป็นวันที่ผมทั้งอยากให้มาถึงและอยากจะยื้อเวลาไว้ให้ได้นานที่สุดครับ กลิ่นดอกกุหลาบที่อบอวลไปทั่วโรงเรียนและแถบผ้าสีขาวที่เขียนว่า 'Success' บนหน้าอกของเพื่อนๆ พี่ๆ มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า ภารกิจ ๓ ปีในรั้วมัธยมปลายของผมกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๐: เมื่อคำว่า ‘พี่’ และ ‘น้อง’ เริ่มพร่าเลือน เช้านี้ผมตื่นมาส่องกระจกด้วยความรู้สึกที่ต่างจากวันแรกที่เจอจิณณ์อย่างสิ้นเชิง ผมไม่ได้เห็นเด็กแว่นตัวกลมที่ขาดความมั่นใจอีกต่อไป แต่ผมเห็นชายหนุ่มที่รู้จักความหมายของการพยายามเพื่อใครบางคน ผมบรรจงกลัดเข็มกลัดประธานชมรมวารสารเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินเข้าสู่รั้วโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความทรงจำ "เฮ้ยไอ้พีท! มาให้กูเซ็นเสื้อเดี๋ยวนี้!" ไอ้ตั้มตะโกนมาแต่ไกล...

พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่มันไม่ได้ส่องแสงสีนวลตาเหมือนทุกครั้ง... คืนนี้พระจันทร์ดูบวมเป่งและเจือด้วยสีแดงจางๆ ราวกับดวงตาที่กำลังอักเสบของท้องฟ้า ที่หน้าบาร์ The Limbo รถหรูจอดเรียงรายผิดวิสัย ลูกค้าในคืนนี้หนาตากว่าปกติ ทั้งมนุษย์ที่แสวงหาความตื่นเต้น และวิญญาณไฮโซที่แฝงตัวมาในคราบคนรวย ทุกคนต่างมุ่งหน้ามาเพื่อสิ่งเดียวกัน... "Full Moon Party" ภายในร้านถูกเนรมิตใหม่ เพลงแจ๊สเนิบนาบถูกเปลี่ยนเป็นเพลงบีทหนักหน่วงที่กระแทกกระทั้นหัวใจ กลิ่นกำยานหอมฉุนรุนแรงกว่าเดิมเพื่อกลบกลิ่นอายของความตายที่คละคลุ้ง ริว นั่งอยู่ที่โต๊ะ VVIP ตรงกลางร้าน ในชุดสูทกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม บนตักของเขามี กานต์ นั่งเกยอยู่... นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการ...