๕ มกราคม ๒๕๖๙
เวลาผ่านไปไวอย่างกับโกหกครับ จากเด็กมัธยมในวันนั้น สู่ชายหนุ่มวัยเฉียดสามสิบในวันนี้ ผมกลายเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ที่ทำงานหนักและใช้ชีวิตเรียบง่ายในคอนโดใจกลางเมือง ผมยังมีไดอารี่เล่มเดิมวางอยู่ที่หัวเตียง แม้หน้ากระดาษจะเริ่มเหลืองกรอบไปบ้าง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรื่องราวทั้งหมดเคยเกิดขึ้นจริง
✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๔: เมื่อ ‘อดีต’ ส่งจดหมายมาหา ‘ปัจจุบัน’
วันนี้ผมกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้าน แล้วพบว่ามีซองจดหมายสีครีมกลิ่นหอมอ่อนๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงานเก่าของผม จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่คุ้นตา… ลายมือยุกยิกที่เคยเขียนโพสต์อิทแปะบนขวดน้ำส้ม แต่วันนี้มันดูมั่นคงและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก
ผมค่อยๆ เปิดซองออก… [ Jinn & Sarah ]
หัวใจผมวูบไปอึดใจหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกเหมือนเราตกจากที่สูง แต่มีตาข่ายนุ่มๆ มารองรับไว้ทัน ผมยิ้มออกมา… เป็นรอยยิ้มที่เจือด้วยน้ำตาจางๆ
“จิณณ์จะแต่งงานแล้วเหรอแม่?” ผมถามออกไปเสียงแผ่ว
แม่ที่กำลังจัดแจกันดอกไม้อยู่ใกล้ๆ หันมามองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ “จ๊ะ… เขาโทรมาบอกแม่เมื่อเดือนก่อน เขาบอกว่าอยากให้พีทไปเป็นพยานในวันสำคัญของเขา”
ผมมองการ์ดใบนั้นนิ่งๆ ภาพเด็กผู้ชายเบอร์ 14 ที่เคยนอนหนุนตักผมบนโซฟาบ้านหลังนี้ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับชื่อเจ้าบ่าวในการ์ด จิณณ์เติบโตไปไกลมากจริงๆ… ไกลจนผมเอื้อมไม่ถึง และผมก็ภูมิใจในตัวเขาเหลือเกิน
[มวลมิตรภาพในวัยทำงาน]
เย็นนั้น ผมนัดตั้มกับก้อยออกมาดื่มฉลอง (หรือย้อมใจก็ไม่รู้) ที่ร้านประจำ “มึงจะไปไหมพีท?” ก้อยถามพลางตบไหล่ผมแรงๆ “ถ้าไม่ไหว ไม่ต้องไปก็ได้นะ น้องมันคงเข้าใจ”
“ไปดิ… ทำไมจะไม่ไปล่ะ” ผมตอบพลางจิบเครื่องดื่ม “กูเป็นคนบอกให้เขาไปคว้าฝันเองนะก้อย ถ้ากูไม่ไปดูวันที่เขาประสบความสำเร็จที่สุดในชีวิต กูก็คงเป็นพี่ที่แย่มาก”
“มึงนี่มัน… พีทคนเดิมจริงๆ” ตั้มถอนหายใจ “รักเขาจนยอมให้เขาเป็นของคนอื่น”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกตั้ม” ผมส่ายหน้า “กูไม่ได้ให้เขาเป็นของคนอื่น… แต่กูให้เขาเป็น ‘จิณณ์’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด และวันนี้เขาก็เจอคนที่เติมเต็มเขาได้จริงๆ แล้ว”
[เงาสะท้อนในกระจก]
คืนนั้นผมกลับมานั่งมองรูปคู่รูปแรกที่จิณณ์แอบยัดใส่กระเป๋าเสื้อผมในวันปัจฉิมฯ ผมในวัยสิบแปด… ที่พยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างเพียงเพื่อจะคู่ควรกับเขา ผมในวัยยี่สิบเก้า… ที่เข้าใจแล้วว่า ‘ความรัก’ ไม่ได้หมายถึงการ ‘ครอบครอง’ เสมอไป
แต่หมายถึงการที่เมื่อเรามองย้อนกลับไปแล้วเราไม่เสียใจเลยที่ได้รักคนๆ นี้
✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๕: คำอวยพรที่ซื่อสัตย์ที่สุด
ยินดีด้วยนะจิณณ์… แต้มรักที่พี่เคยค้างไว้บนกระดาน วันนี้พี่ขอปิดสกอร์ด้วยคำว่า ‘ความปรารถนาดี’ พี่จะไปร่วมงานของจิณณ์แน่นอน ในฐานะรุ่นพี่… ที่เคยถูกจิณณ์เปลี่ยนโลกทั้งใบให้สดใส
ปล. วันนี้ผมสั่งน้ำส้มคั้นเจ้าประจำมากิน… รสชาติมันไม่เปรี้ยว ไม่ขม แต่มัน ‘กลมกล่อม’ เหมือนชีวิตของผมในตอนนี้เลยครับ 🧡💍🏀
