๒๐ ตุลาคม ๒๕๖๕
ระยะห่าง ๑๓,๐๐๐ กิโลเมตร สอนให้ผมรู้ว่า ‘เวลา’ เป็นทั้งมิตรและศัตรูครับ ในช่วงปีแรกเราต่างพยายามจะเหนี่ยวรั้งกันและกันไว้ผ่านสายสัญญาณอินเทอร์เน็ต แต่พอเข้าสู่ปีที่สอง… เราเริ่มเรียนรู้ที่จะปล่อยให้ต่างฝ่ายได้หายใจในโลกของตัวเองมากขึ้น ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้จบลงด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง แต่มันค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปอย่างช้าๆ
✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๒: เมื่อความรักเปลี่ยนสถานะ
วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับพัสดุกล่องใหญ่จากสหรัฐอเมริกา ข้างในคือเสื้อบาสเกตบอลตัวที่จิณณ์ใส่ลงสนามนัดชิงชนะเลิศระดับมหาวิทยาลัย พร้อมกับลายเซ็นของเขาที่ตัวใหญ่และมั่นใจขึ้นมาก
💌 โน้ตเล็กๆ ที่แนบมา: “พี่พีทครับ… เสื้อตัวนี้คือความภูมิใจของผม ผมอยากให้พี่เก็บมันไว้ ในวันที่พี่เปลี่ยนตัวเองเพื่อผม พี่ทำให้ผมรู้ว่าผมมีค่าแค่ไหน วันนี้ผมทำสำเร็จแล้วนะพี่ ผมได้เป็นนักบาสอาชีพอย่างที่เคยฝันไว้แล้ว
เราอาจจะไม่ได้คุยกันทุกวันเหมือนเมื่อก่อน แต่พี่รู้ใช่ไหม… ว่าทุกครั้งที่ผมชูตลูกลงห่วง ผมยังคิดถึงเสียงเชียร์ของพี่เสมอ ขอบคุณที่ปล่อยให้ผมไปเติบโตนะพี่”
ผมลูบเนื้อผ้าสีน้ำเงินนั้นเบาๆ น้ำตามันไหลออกมา แต่ไม่ใช่ความเศร้าที่ใจสลายเหมือนวันส่งที่สนามบิน แต่มันคือความปลาบปลื้มใจที่ได้เห็นคนที่เรารักไปถึงฝั่งฝัน
[ในสตูดิโอที่เต็มไปด้วยความทรงจำ]
งานวิทยานิพนธ์ (Thesis) ปีสุดท้ายของผม ผมเลือกหัวข้อ “The Motivation of Love” ผมวาดภาพชุดการเดินทางของเด็กชายแว่นคนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาวิ่งป่าราบเพียงเพื่อรอยยิ้มของใครบางคน ผมวาดรูปสนามบาสในฤดูต่างๆ วาดรูปถุงน้ำส้มคั้น และวาดรูปเกตผู้โดยสารในสนามบิน
“พีท งานชิ้นนี้ของนายมันมีชีวิตมากเลยนะ” อาจารย์ที่ปรึกษาชม “นายดูเหมือนคนที่ยอมรับความจริงได้แล้ว และใช้ความจริงนั้นสร้างความงามขึ้นมา”
“ครับอาจารย์…” ผมยิ้ม “ผมแค่พบว่า การได้รักใครสักคนอย่างสุดหัวใจ ต่อให้สุดท้ายไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่มันก็คุ้มค่าแล้วครับ เพราะเขาทำให้ผมกลายเป็น ‘พีท’ ในเวอร์ชันที่ดีที่สุด”
[ความงามในความโดดเดี่ยว]
เราเริ่มลดสถานะมาเป็น ‘เพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิต’ โดยไม่ได้นัดหมาย จิณณ์เริ่มมีสังคมใหม่ มีข่าวกับนางแบบสาวสวยที่อเมริกา ส่วนผม… ผมก็เริ่มเปิดใจคุยกับผู้คนใหม่ๆ แม้จะยังไม่มีใครเข้ามานั่งในใจได้เท่าเด็กบาสเบอร์ 14 คนนั้นก็ตาม
ผมกลับมาใส่แว่นสายตาเหมือนเดิม เพราะผมรักตัวเองที่เป็นแบบนี้ รักความเฉิ่มนิดๆ ที่ผสมกับความมั่นใจที่จิณณ์เคยสร้างให้ ผมไม่ได้เลิกดูแลตัวเองนะ ผมยังวิ่งทุกเช้า… แต่คราวนี้ผมวิ่งเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อให้ใครมามอง
✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๓: ระยะห่างที่สวยงาม
ความรักเหมือนลูกบาสครับ บางทีมันก็ลงห่วง บางทีมันก็กระดอนออก แต่สิ่งสำคัญคือ ‘จังหวะที่มันลอยอยู่ในอากาศ’ ต่างหากที่สวยงามที่สุด จิณณ์คือแต้มที่สวยที่สุดในชีวิตมัธยมของผม และเขาก็ยังเป็นแต้มที่นำพาความภูมิใจมาให้ผมเสมอ แม้ในวันที่เราอยู่คนละซีกโลก
ปล. วันนี้ผมเห็นรูปจิณณ์ในนิตยสารกีฬาต่างประเทศ เขาดูดีมาก… ดีใจจริงๆ ที่วันนั้นผมใจแข็งพอที่จะบอกให้เขาไป 🧡🏀🖼️
