admin

ความเงียบสงัดในยามสามช่างบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าเสียงกัมปนาทของพายุ คืนนี้ไร้เมฆฝน แต่กลับมืดมิดยิ่งกว่าคืนใดๆ ราวกับดวงดาราบนฟากฟ้าพร้อมใจกันดับแสง ทิ้งให้เรือนแพกลางป่าพรุโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้าง คุณพุ่ม นั่งกอดเข่าพิงประตูห้องที่ขัง พี่กล้า เอาไว้ มือข้างหนึ่งกำมีดพับแน่นจนเหงื่อซึม อีกข้างลูบไม้กระดานแผ่วเบา "พี่กล้า..." พุ่มกระซิบถามผ่านร่องไม้ "ยังไหวไหม?" เสียงหายใจหอบหนักๆ จากด้านในตอบกลับมา แฮ่ก... แฮ่ก... ตามด้วยเสียงขูดเล็บกับพื้นไม้ แคว่ก... แคว่ก... เป็นจังหวะที่ฟังดูทรมานเหลือแสน "หิว..." เสียงของกล้าลอดออกมา แหบแห้งเหมือนเสียงใบไม้แห้งบดขยี้ "เลือด... กลิ่นเลือด..." พุ่มสะท้านไปทั้งตัว...

ณ เรือนท่านเจ้าคุณกรมท่า (บิดาของคุณพุ่ม) ฝั่งพระนคร บรรยากาศภายในเรือนไทยหมู่ใหญ่ที่เคยสงบร่มเย็น บัดนี้ร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุมทรวง บ่าวไพร่วิ่งวุ่นกันให้ขวักไข่ เสียงร้องไห้กระซิกของบ่าวผู้หญิงดังแว่วมาจากเรือนครัว ผสมปนเปกับเสียงตะคอกด้วยความเดือดดาลบนเรือนใหญ่ "สามวันแล้ว! สามวันเต็มๆ ที่ลูกข้าหายไป!" พระยาบริรักษ์ หรือท่านเจ้าคุณกรมท่า เดินงุ่นง่านไปมาจนพื้นกระดานมันปลาบแทบสึก ท่านหยุดยืนหน้าหน้าต่าง ชะเง้อมองออกไปที่ท่าน้ำเจ้าพระยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวัง "ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าคุณ" พระยาพิชัย บิดาของหลวงเทพ และเป็นอธิบดีกรมกองตระเวน นั่งหน้าเครียดอยู่บนตั่ง แย้งขึ้นเบาๆ "ข้าส่งเรือตระเวนออกไปจนสุดเขตอยุธยาแล้ว ทั้งทางลัด ทางคลองซอย ไม่มีร่องรอยเรือล่ม หรือแม้แต่ไม้พายสักอัน" "เรือลำเบ้อเริ่มเท่าน้าน...

"เพื่อนผมกำลังมา!" กราฟตะโกนเสียงหลง หน้าซีดเผือดจนแทบจะกลมกลืนไปกับสีผนังห้อง "มาก็มาสิครับ เดี๋ยวผมชงกาแฟต้อนรับให้ แนะนำตัวไปเลยว่าผมเป็น 'ผู้สนับสนุนหลัก' อย่างเป็นทางการของโปรเจกต์คุณ" ไทเกอร์ตอบหน้าตายพลางหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ตกอยู่มุมห้องขึ้นมาพาดบ่า รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงกวนประสาทอย่างสม่ำเสมอ "ผู้สนับสนุนบ้าบออะไรล่ะพี่! ไอ้ต้นมันปากสว่างยิ่งกว่าสปอตไลต์กองถ่ายพี่อีก ถ้ามันเห็นพี่อยู่ในห้องผมในสภาพนี้ พรุ่งนี้ข่าวหน้าหนึ่ง 'นายแบบหนุ่มซุกเด็กเนิร์ดวิศวะ' ได้หลุดว่อนเน็ตแน่!" กราฟไม่พูดเปล่า เขารีบกวาดเสื้อผ้า กางเกง กางเกงชั้นในแบรนด์เนม (ที่กราฟจำได้แม่นว่าตัวเองเป็นคนดึงมันลงมาเมื่อคืน) และข้าวของทุกอย่างของไทเกอร์ ยัดใส่มือเจ้าของร่างสูง แล้วออกแรงดันแผ่นหลังกว้างนั้นให้เดินไปทางระเบียงหลังห้อง "เฮ้ยๆ กราฟ ระเบียงมันร้อนนะ แดดเปรี้ยงเลย...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนใบหน้าของกราฟ หนุ่มวิศวะขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่โจมตีระบบประสาทส่วนกลางไม่ใช่ความสดชื่นจากการนอนหลับเต็มอิ่ม แต่เป็นความปวดเมื่อยร้าวไปทั้งช่วงล่างราวกับถูกจับไปทดสอบความทนทานของวัสดุในเครื่องอัดไฮดรอลิก กราฟพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่ามีมวลน้ำหนักขนาดใหญ่ทับอยู่ที่ช่วงเอว เมื่อเขาก้มลงมอง ภาพที่เห็นทำให้สติที่ยังบูตเครื่องไม่เต็มที่แทบจะชัตดาวน์ไปอีกรอบ ท่อนแขนแกร่งสีน้ำผึ้งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกำลังพาดกอดเขาไว้แน่น เจ้าของแขนนั้นคือ "ไทเกอร์" ดาราหนุ่มสุดฮอตที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าของกราฟ ใบหน้าหล่อเหลานั้นซุกอยู่กับซอกคอของเขาเหมือนลูกแมวยักษ์ที่กำลังหวงของเล่นชิ้นโปรด เหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงฝันเปียก หรือไฟล์วิดีโอ VR สามมิติ แต่มันคือความจริงที่สูบพลังงานชีวิตเขาไปจนเกจ์แบตเตอรี่แทบติดลบ! "เชี่ย... นี่กูเสียตัวให้ดาราจริงๆ เหรอวะเนี่ย" กราฟพึมพำเสียงแผ่ว หน้าแดงซ่านเมื่อภาพความเร่าร้อนเมื่อคืนแฟลชแบ็กกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่สัมผัสแรกบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ ไปจนถึงแรงเสียดทานบนเตียงที่ทำเอาสมองเขาขาวโพลน กราฟค่อยๆ...

ความเงียบภายในห้องพักของกราฟถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง แสงไฟสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังรันโค้ดค้างไว้สะท้อนให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ไทเกอร์ไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงานนานนัก เขาถอนจูบออกมาเพียงนิดเพื่อมองใบหน้าของหนุ่มวิศวะที่ตอนนี้แว่นสายตาเอียงกะเท่โร่และดวงตาปรือปรอยด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง "ในห้องคุณ... อุณหภูมิมันสูงไปนะกราฟ" ไทเกอร์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ "ผม... ผมลืมเปิดแอร์" กราฟตอบเสียงแผ่ว สมองของเขาตอนนี้เหมือนฮาร์ดดิสก์ที่กำลังโดนฟอร์แมต ข้อมูลทุกอย่างหายเกลี้ยงเหลือเพียงสัมผัสรุ่มร้อนจากมือหนาที่กำลังลูบไล้จากเอวขึ้นมาถึงแผ่นหลัง ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะช้อนตัวอุ้มกราฟขึ้นในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายไม่ใช่เพื่อช่วยซ่อมไฟ แต่เป็นเตียงนอนขนาดห้าฟุตที่เต็มไปด้วยกองหนังสือและตุ๊กตาโมเดล กราฟถูกวางลงบนฟูกอย่างเบามือ ไทเกอร์ไม่รอช้าที่จะตามลงมาทาบทับ ร่างกายกำยำของนายแบบหนุ่มกดเบียดจนกราฟรู้สึกถึงทุกมัดกล้ามเนื้อ "ขอผมดูให้ชัดๆ หน่อย... โดยที่ไม่มีไอ้กระจกกั้นนี่" มือหนาบรรจงถอดแว่นสายตาของกราฟออกแล้ววางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ทัศนียภาพของกราฟพร่ามัวลงทันที แต่สัมผัสทางกายกลับเฉียบคมขึ้นเป็นเท่าตัว เขาเห็นเพียงโครงหน้าหล่อเหลาของไทเกอร์ที่เคลื่อนเข้ามาใกล้...

หลังจากถูกรุกหนักกลางโรงอาหารจนเกียรติประวัติหนุ่มวิศวะโสดผู้รักสันโดษป่นปี้ กราฟกลับมาขลุกอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมของตนเองด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง เสียงโห่ฮิ้วของเพื่อนในคณะยังดังหลอนอยู่ในหู ผสมกับสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของไทเกอร์ที่เช็ดมุมปากให้เขา มันเป็นความรู้สึกอันตรายที่กราฟไม่เคยรับมือได้ด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์ "ในเมื่อรบกันด้วยกำลังกายไม่ได้ กูจะรบด้วยกำลังสมอง!" กราฟพึมพำกับตัวเองขณะสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน เขาเปิดหน้าจอ Terminal ขึ้นมา แสงสีเขียวของตัวอักษรวิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว กราฟตัดสินใจใช้ความสามารถด้านไซเบอร์ซีเคียวริตี้แอบเจาะเข้าสู่ระบบคลาวด์ส่วนตัวของสตูดิโอต้นสังกัดของไทเกอร์ เขาไม่ได้ต้องการจะทำลายชื่อเสียงใคร เขาเพียงแค่ต้องการ "ข้อมูล" อะไรก็ได้ที่พอจะเอามาใช้เป็นข้อต่อรองให้ดาราหนุ่มเลิกมาปั่นประสาทเขาที่มหาวิทยาลัยเสียที มือหนาเคาะแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ ข้ามผ่านกำแพงไฟวอลล์ที่ซับซ้อนเข้าไปจนถึงโฟลเดอร์ชั้นในสุดที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างดี เขาคาดหวังว่าจะเจอแผนงานเดินแบบ หรือรูปหลุดที่ยังไม่ผ่านการรีทัช แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเขาขมวดคิ้วด้วยความฉงน มีไฟล์วิดีโอหนึ่งถูกตั้งชื่อว่า ‘Special_Project_for_G.mp4’ "G? หรือจะเป็นคนชื่อเกล? กิ๊กใหม่เหรอ?"...

หลังจากการทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ที่ลานเกียร์ กราฟก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรยันที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาพยายามหนีไปกบดานที่โรงอาหารหลังคณะที่เงียบที่สุด แต่ "ต้น" และกลุ่มเพื่อนวิศวะสายหยาบก็ตามมาล้อมโต๊ะไว้ได้ทันท่วงที "ไอ้กราฟ มึงคายความลับมาเดี๋ยวนี้!" ต้นตบโต๊ะดังปัง "ไขควงอะไร? ห้องใคร? แล้วดาราระดับนั้นมารู้จักมึงได้ยังไงวะ?" "ก็แค่... เพื่อนบ้านย้ายมาใหม่น่ะมึง" กราฟตอบพลางก้มหน้ากินข้าวมันไก่เหมือนมันเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของชีวิต "เพื่อนบ้านพ่อมึงดิ ยิ้มให้กันตาเชื่อมขนาดนั้น แถมเรียกชื่อเล่นมึงชัดแจ๋ว" เพื่อนอีกคนเสริม "หรือว่า... มึงใช้ไสยศาสตร์สายคอมพิวเตอร์ไปแฮ็กหัวใจเขามาวะ?" ในขณะที่กราฟกำลังจะถูกรุมสกรัมด้วยคำถาม กลิ่นหอมอันคุ้นเคยที่เริ่มกลายเป็น "สัญญาณเตือนภัย" สำหรับเขาก็ลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง เสียงฮือฮาดังขึ้นจากทางเข้าโรงอาหาร เมื่อร่างสูงสง่าในชุดช็อปที่ใส่เข้าฉากเมื่อครู่เดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะกลุ่มวิศวะ ไทเกอร์ไม่ได้มาตัวเปล่า ในมือเขามีน้ำเก๊กฮวยเย็นเจี๊ยบสองแก้ว...