admin

"เก้าสิบแปด... เก้าสิบเก้า..." เสียงนับเลขของแมงราบเรียบไร้อารมณ์ เหมือนเครื่องจักรสังหารที่ไม่มีวันเหนื่อย แต่สำหรับคนที่กำลังเหวี่ยงไม้ตีลม (Swing) อยู่กลางสนามอย่างน้ำเหนือนั้น... มันคือเสียงเรียกจากยมทูตชัดๆ "ฮึบ... ร...ร้อย!" ตุ้บ! ทันทีที่ครบกำหนด น้ำเหนือก็ทิ้งไม้ตีแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากลางพื้นหญ้าทันที แขนทั้งสองข้างสั่นเทาจนไร้ความรู้สึก ลมหายใจหอบถี่จนแสบหน้าอก เหงื่อท่วมตัวจนเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากสระน้ำ "ยังไม่จบ" เสียงมารร้ายดังขึ้นเหนือหัว น้ำเหนือปรือตามอง เห็นแมงยืนค้ำหัวอยู่ มือข้างหนึ่งถือขวดน้ำเย็นเจี๊ยบที่มีหยดน้ำเกาะพราว อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง "ลุกขึ้นมาคูลดาวน์ ยืดกล้ามเนื้อก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เดี้ยง ลุกไม่ขึ้นหรอก" "ฆ่า... กู... ที..." น้ำเหนือครางเสียงแหบ "ไม่ไหวแล้ว... แขนกู......

การซ้อมวันแรกผ่านไปเหมือนผ่านสมรภูมิรบ น้ำเหนือลากสังขารอันบอบช้ำออกมาจากสนามพร้อมกับจี้และโป้ง สภาพของแต่ละคนดูไม่จืด โดยเฉพาะน้ำเหนือที่โดนรุ่นพี่สั่งให้ซ้อมรับลูกบอล (Rolling ball) จนขาสั่นพั่บๆ แทบจะก้าวไม่ออก "กู... กูจะตายไหมวะ" น้ำเหนือครวญครางขณะเดินเกาะไหล่โป้งไปที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย "ไม่ตายหรอก แต่พรุ่งนี้มึงลุกไม่ขึ้นแน่" โป้งให้กำลังใจ (?) "เอาน่า อย่างน้อยวันนี้ก็ได้เห็นกล้ามแขนพี่ซันตอนหวดลูกนะเว้ย คุ้ม!" จี้พยายามหาข้อดี น้ำเหนือพยักหน้าเห็นด้วย แต่แล้วเขาก็ชะงัก มือตบกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา "เฮ้ย! โทรศัพท์! โทรศัพท์กูหาย!" "หาดีหรือยัง ในกระเป๋าเป้ล่ะ?" โป้งถาม "ไม่มี! เมื่อกี้กูวางไว้บนม้านั่งในห้องล็อกเกอร์ตอนเปลี่ยนชุดแน่ๆ! ชิบหายแล้ว...

บรรยากาศในสนามซอฟต์บอลตอนนี้เงียบกริบยิ่งกว่าห้องสอบไฟนอล ทั้งที่แดดเปรี้ยงจนเหงื่อไหลเข้าตา แต่น้ำเหนือกลับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เขามายืนอยู่ที่ 'แบตเตอร์บ็อกซ์' (Batter's box) หรือช่องสำหรับตีลูก โดยมีไม้ตีโลหะน้ำหนักอึ้งอยู่ในมือ ส่วนตรงหน้าห่างออกไป... คือปีศาจในร่างคน ไอ้แมงยืนอยู่บนเนินดิน ขยับหมวกแก๊ปสีดำลงมาปิดหน้าผากเล็กน้อย แต่ไม่อาจปิดบังแววตาคมกริบที่จ้องมองมาได้เลย หมอนั่นกำลังหมุนลูกบอลในมือเล่นอย่างชำนาญ ราวกับกำลังคำนวณวิถีการฆาตกรรม... เอ้ย วิถีลูกที่จะขว้างอัดเขา "พร้อมนะ?" เสียงเรียบๆ ดังขึ้น "พ...พร้อม!" น้ำเหนือตะโกนตอบเสียงหลง พยายามตั้งท่าเลียนแบบในอนิเมะเบสบอลที่เคยดู "จับไม้สูงไป" แมงทัก "ลดมือลง ย่อเข่า ตาอย่าลอกแลก" น้ำเหนือรีบจัดท่าตามที่บอกแบบงกๆ...

บรรยากาศหน้าโต๊ะรับสมัครชมรมซอฟต์บอลคึกคักผิดหูผิดตา ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะกระแสรักสุขภาพที่กำลังมาแรง แต่อีกส่วนใหญ่ๆ... น้ำเหนือมั่นใจว่ามาจากออร่าความหล่อของ 'พี่ซัน' ประธานชมรมที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ตรงนั้นแน่นอน "น้องชื่ออะไรครับ? อยู่ปี 1 คณะบริหารใช่ไหม" เสียงนุ่มทุ้มของพี่ซันทำเอาน้ำเหนือแทบละลายลงไปกองกับพื้นหญ้า มือไม้อ่อนปวกเปียกขณะยื่นใบสมัครที่กรอกข้อมูลยับๆ เยินๆ ส่งให้ "ช...ชื่อน้ำเหนือครับ! เพื่อนเรียกเหนือ มากับเพื่อนอีกสองคนครับ ไอ้จี้กับไอ้โป้ง!" น้ำเหนือรีบนำเสนอเพื่อนที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างหลัง จี้ยกมือไหว้แบบแกนๆ "หวัดดีพี่ ผมมาเป็นเพื่อนมันเฉยๆ นะ ไม่ได้จะเล่น" "อ้าว มาแล้วก็ลองดูหน่อยสิ สนุกนะ" พี่ซันยิ้มตาหยี "ปีนี้เราขาดคนพอดี...

สวัสดีครับ "ซอฟต์บอล" คือเกมที่วัดกันด้วยความเร็วและจังหวะของหัวใจ คนหนึ่ง... ขว้างด้วยแรงแค้นและกำแพงในใจ อีกคน... รับด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่สดใส เมื่อ "ปีศาจแมง" ผู้หวงแหนพื้นที่ส่วนตัว ต้องมาเจอกับเด็กดื้ออย่าง "น้ำเหนือ" ที่พร้อมจะพุ่งชน (และพุ่งรับลูก) ทุกสถานการณ์ กติกาหัวใจจึงเริ่มสั่นคลอน นี่คือนิยายที่จะทำให้คุณหลงรักกลิ่นอายของสนามหญ้า เข้าใจความหมายของการเป็น "คู่หูแบตเตอรี่" และอมยิ้มไปกับความรักที่เริ่มจาก "ติดลบ" จนกลายเป็น "โฮมรัน" ยินดีต้อนรับสู่สนามแข่งขัน... ที่มีเดิมพันเป็นความรักครับ -------------------------------------------------------------------------------------------------------- "มึงแน่ใจนะเหนือ? ว่าจะเอาจริง" เสียงของ 'จี้' ทอมหล่อเพื่อนสนิทตัวจี๊ดดังขึ้นขัดจังหวะความคิด...

https://www.youtube.com/watch?v=vfc8eNswa7k นำแสดงโดย อัศวภัทร์ ผลพิบูลย์ (บาส) @basvpr_ อธิป ก่อสินค้า (หลงชาง) @atipxk ซีรีส์ "แสงดาว แสงศรัทธา" ได้รับการสนับสนุนจาก กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม และ THACCA Follow & Updates TikTok: @when.light.fades Facebook: แสงดาวแสงศรัทธา...

ในสนามซอฟต์บอลที่มีระยะห่างจากเนินพิทเชอร์ถึงโฮมเพลทเพียง 14 เมตร ลูกบอลที่ถูกขว้างออกไปใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการตัดสินแพ้ชนะ... แต่สำหรับเรื่องราวของ "แมง" และ "น้ำเหนือ" ความรักของพวกเขาใช้เวลาเดินทางนานกว่านั้น เรื่องราวนี้ไม่ใช่แค่บันทึกการแข่งขันของนักกีฬาหนุ่มสองคน แต่มันคือบันทึกการเติบโตของหัวใจ ระหว่าง "พิทเชอร์" ผู้เย็นชาและปากร้ายที่สร้างกำแพงล้อมรอบตัวเอง กับ "ชอร์ตสต็อป" มือใหม่จอมซุ่มซ่ามที่ค่อยๆ ก้าวข้ามกำแพงนั้นเข้ามาด้วยความใสซื่อและความพยายาม เราจะได้เห็นว่า กีฬากับความรักมีจุดร่วมที่เหมือนกัน คือต้องอาศัย "ความเชื่อใจ" หากพิทเชอร์ไม่เชื่อใจคนข้างหลัง เขาก็ไม่กล้าขว้างลูก หากคนรักไม่เชื่อใจกัน ก็ไม่อาจประคองความสัมพันธ์ไปจนถึงฝั่งฝัน ขอเชิญผู้อ่านร่วมลงสนามไปสัมผัสฝุ่นดินแดง...