กราฟยืนพิงหลังแนบสนิทกับประตูห้อง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความร้อนพุ่งขึ้นสูงจนแว่นสายตาเริ่มเกิดฝ้า เขาพยายามประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันอย่างหนักเหมือนคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันโปรแกรมหนักเกินกำลัง
“เป็นไปไม่ได้… อัลกอริทึมโลกนี้มันพังไปแล้วเหรอ” กราฟพึมพำกับตัวเอง
เขาค่อยๆ แง้มประตูออกอีกครั้ง เห็นไทเกอร์ยังคงยืนพิงกำแพงรออยู่ด้วยท่าทางสบายๆ นายแบบหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเมื่อเห็นไอ้หนุ่มเนิร์ดห้องข้างๆ ยื่นหน้าออกมาเพียงครึ่งเดียว
“หาเจอไหมครับ?” เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นใกล้กว่าเดิม
“จะ… เจอครับ รอสักครู่” กราฟรีบหันกลับไปคว้ากล่องเครื่องมือที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้น เขาหยิบไขควงด้ามสีส้มออกมาแล้วยื่นให้โดยไม่ยอมสบตา
ไทเกอร์รับไขควงไป ทว่านิ้วมือเรียวยาวนั้นกลับจงใจหรือบังเอิญไม่ทราบได้ที่สัมผัสเข้ากับหลังมือของกราฟ ความร้อนจากผิวสัมผัสทำให้กราฟสะดุ้งจนเกือบจะปล่อยไขควงหลุดมือ
“ขอบคุณครับ… คุณชื่ออะไรนะ? ผมไทเกอร์ครับ”
“กราฟ… ชื่อกราฟครับ” เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณกราฟ ดูเหมือนคุณจะเป็นพวกชอบประกอบเครื่องจักรอะไรพวกนี้เหรอ เห็นในห้องมีแต่สายไฟ” ไทเกอร์กวาดสายตาผ่านไหล่ของกราฟเข้าไปในห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยหน้าจอและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
กราฟรีบขยับตัวบังทัศนียภาพข้างหลังทันที เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าบนหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักยังเปิดคลิปวิดีโอเบื้องหลังการถ่ายแบบของคนตรงหน้าค้างไว้อยู่ แถมยังมีโปสเตอร์ขนาดใหญ่ที่เขาเพิ่งประมูลมาได้แปะอยู่ข้างฝาด้วย
“ครับ ผมเรียนวิศวะคอมฯ… ชอบทำอะไรเรื่อยเปื่อย”
“วิศวะเหรอ? มิน่าล่ะ ท่าทางดูฉลาดดีนะ” ไทเกอร์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ทำให้ยอดไลก์ในอินสตาแกรมพุ่งทะลุหลักแสน “แต่ดูท่าทางจะนอนน้อยนะครับเนี่ย ตาบวมเชียว… หรือว่าเมื่อคืนทำกิจกรรมอะไรดึกหรือเปล่า?”
คำถามนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจกราฟ กิจกรรมที่ว่ามันก็มีอยู่หรอก แต่มันไม่ใช่การเขียนโปรแกรมแน่นอน ภาพในฝันเมื่อคืนที่เขากำลัง ‘ตรวจเช็ก’ ร่างกายของคนตรงหน้าไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนไฟล์วิดีโอที่ถูกเร่งสปีด
“ปะ… เปล่าครับ ผมแค่แก้บั๊กโปรแกรมนิดหน่อย!” กราฟโพล่งออกมาเสียงดังเกินความจำเป็น
ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขามองสำรวจกราฟตั้งแต่หัวจรดเท้า ไอ้เด็กเนิร์ดนี่ดูน่าแกล้งกว่าที่เขาคิด ผิวขาวจัดที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ กับท่าทางลนลานที่พยายามจะปิดซ่อนความลับบางอย่างไว้ มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาได้อย่างประหลาด
“งั้นผมไม่กวนแล้วครับ ขอยืมไปใช้ก่อนนะ เดี๋ยวเอามาคืน… พร้อม ‘ค่าตอบแทน’ ที่ให้ยืมของ”
ไทเกอร์โบกมือลาพรางเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้กราฟยืนค้างอยู่ที่หน้าประตูเหมือนหุ่นยนต์ที่ระบบล่ม เขาปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง
“ค่าตอบแทนอะไรวะ… อย่าบอกนะว่าเขาจะเอาขนมมาให้ หรือว่าจะชวนไปกินข้าว”
กราฟยกมือขึ้นกุมขมับ ความเป็นจริงที่ดาราในดวงใจมาอยู่ห้องข้างๆ มันหนักหนาเกินกว่าที่โปรแกรมเมอร์อย่างเขาจะรับมือไหว เขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเห็นรูปไทเกอร์ส่งยิ้มให้
“ไม่ได้การแล้ว… ต้องลบแคชในสมองทิ้งให้หมด ไม่งั้นได้หัวใจวายตายก่อนเรียนจบแน่ๆ”
แต่ยิ่งบอกให้ลืม ภาพมัดกล้ามเนื้อที่เห็นในระยะประชิดเมื่อครู่กลับยิ่งชัดเจนกว่าในวิดีโอ 4K เสียอีก กราฟรู้ดีว่าคืนนี้เขาคงไม่ได้นอนง่ายๆ และตารางนัดในฝันของเขามันกำลังจะวุ่นวายกว่าที่เคยเป็นหลายเท่าตัว
