หลังจากเหตุการณ์พาสต้าทำพิษจนหัวใจเกือบวาย กราฟพยายามขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อปั่นโปรเจกต์ส่งอาจารย์ตามกำหนดการ เขาตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่า “จะไม่เปิดประตูให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น” ต่อให้เป็นคนหล่อระดับสมบัติชาติมาเคาะก็ตาม
แต่แล้ว… “พรึ่บ!”
หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอดับวูบพร้อมกัน ไฟเพดานดับสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากตึกข้างๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กราฟถอนหายใจเฮือกใหญ่
“เซฟเวอร์ไม่ทำงานเหรอวะ หรือว่าเบรกเกอร์ทริป?”
เขากำลังจะลุกไปเช็คแผงไฟ แต่เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นเสียก่อน คราวนี้มันรัวเร็วกว่าทุกครั้ง
“คุณกราฟ! อยู่ไหมครับ? ห้องผมไฟดับน่ะ”
กราฟยืนนิ่งสนิทในความมืด เขาอยากจะแกล้งตายใจจะขาด แต่ความชำนาญทางวิศวกรรมมันค้ำคอ เขาจำใจเปิดประตูออกไปพบกับไทเกอร์ที่ยืนหน้าเครียด ในมือถือสมาร์ทโฟนที่เปิดแฟลชส่องสว่างไว้
“ห้องคุณก็ดับเหมือนกันเหรอ?” ไทเกอร์ถาม
“ครับ น่าจะไฟตกทั้งชั้น”
“คือ… ผมกำลังอาบน้ำอยู่แล้วไฟมันก็ดับพรึ่บไปเลย ผมเลยรีบคว้ากางเกงมาใส่แล้วออกมาดู”
พอกราฟปรับสายตาให้ชินกับแสงแฟลชจากมือถือได้ เขาก็แทบอยากจะตาบอดไปเสียเดี๋ยวนั้น ไทเกอร์อยู่ในสภาพ ‘กึ่งเปลือย’ ของจริง มีเพียงกางเกงวอร์มตัวเดียวที่สวมอยู่อย่างลวกๆ ขอบกางเกงรั้งต่ำจนเห็นรอยหยักของกล้ามเนื้อเชิงกรานที่ชัดเจนยิ่งกว่าภาพเรนเดอร์ 3D ผิวกายของเขาพราวไปด้วยหยดน้ำที่สะท้อนแสงแฟลชดูเซ็กซี่จนกราฟลืมวิธีหายใจ
“เอ่อ… เดี๋ยวผมไปดูที่คัทเอาท์รวมให้ครับ” กราฟพยายามเบือนหน้าหนี แต่ไทเกอร์กลับคว้าแขนเขาไว้
“เดี๋ยวสิครับ ไปดูในห้องผมก่อนได้ไหม ผมได้ยินเสียงเหมือนอะไรระเบิดดังแป๊ะมาจากข้างใน”
กราฟถูกลากเข้าห้อง 402 อย่างขัดไม่ได้ ห้องของนายแบบหนุ่มกว้างและหรูหรากว่าห้องเขามาก กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นสบู่ที่ติดตัวไทเกอร์อบอวลไปทั่วห้องที่มืดมิด กราฟใช้ไฟฉายจากมือถือตัวเองส่องไปที่แผงไฟหน้าห้อง
เขายืนบนเก้าอี้เพื่อตรวจเช็ควงจร ขณะที่ไทเกอร์ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังใกล้จนแผ่นหลังของกราฟสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผงอกเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย
“เป็นไงบ้างครับ ช่างกราฟ?” ไทเกอร์ถามชิดต้นคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยในความมืด
“ตะ… ตัวต้านทานมันโอเวอร์โหลดครับ สงสัยคุณเปิดเครื่องทำน้ำอุ่นพร้อมกับเตาไฟฟ้า” กราฟพยายามประคองสติ มือสั่นน้อยๆ ขณะสับสวิตช์เบรกเกอร์ “เรียบร้อยครับ ลองเปิดไฟดู”
ทว่าในจังหวะที่กราฟกำลังจะก้าวลงจากเก้าอี้ ขาของเขากลับไปขัดกับขาเก้าอี้จนเสียหลัก ไทเกอร์รีบเข้ามารับตัวเขาไว้ทันที ร่างของกราฟตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปึ้ก
แสงไฟในห้องกลับมาสว่างพรึ่บในวินาทีนั้นพอดี!
ภาพที่ปรากฏคือไทเกอร์ที่ไม่ได้สวมเสื้อ กำลังอุ้มกราฟในท่าเจ้าสาว สายตาทั้งคู่ประสานกันในระยะห่างไม่ถึงคืบ กราฟเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมกริบคู่นั้น และที่ร้ายกว่านั้น… เขามองเห็นความปรารถนาบางอย่างที่กำลังลุกโชนอยู่ในแววตาของดาราหนุ่ม
“แก้ไฟเสร็จแล้ว… แล้วแก้ ‘อาการสั่น’ ของคุณได้หรือยังครับ?” ไทเกอร์ถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาไม่ยอมวางกราฟลง แต่กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนร่างกายทั้งคู่บดเบียดกัน
“ไฟ… ไฟมาแล้วครับ ปล่อยผมลงเถอะ” กราฟพูดเสียงแผ่ว พยายามดิ้นแต่แรงของหนุ่มเนิร์ดหรือจะสู้แรงของนายแบบที่เข้ายิมทุกวัน
“ขอบคุณนะครับที่มาช่วย… แต่ดูเหมือนเครื่องยนต์ของผมมันจะยังสตาร์ทติดค้างอยู่เลย” ไทเกอร์โน้มหน้าลงมาจนจมูกโด่งชนกับจมูกของกราฟ “คุณวิศวกรพอจะมีวิธี ‘ระบายความร้อน’ ให้ผมบ้างไหม?”
กราฟรู้สึกเหมือนระบบประมวลผลในสมองเกิดการลัดวงจรอย่างรุนแรง (Short Circuit) หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุเสื้อยืดตัวบางออกมา นี่มันไม่ใช่แค่ความฝันแล้ว แต่มันคือความจริงที่อันตรายต่อสุขภาพจิตของเขาที่สุด!
