ค่ำวันนั้น
บ้านทั้งหลังดูเหมือนจะจงใจลดระดับเสียงให้เบาลง ราวกับกลัวว่าหากเผลอพูดดังไปเพียงนิด ความจริงอาจจะได้ยินแล้วหลุดรอดออกมาจากผนังเอง
เรนขลุกตัวอยู่ในห้องทดลองชั่วคราวที่กวินจัดหาให้ ห้องนี้ไม่ใช่แล็บลับที่มีอุปกรณ์ล้ำสมัย เป็นเพียงห้องที่ถูกทำให้ “ปลอดภัยพอให้ความจริงเกิดขึ้น” โต๊ะกลางห้องเต็มไปด้วยขวดแก้วใบจิ๋ว เครื่องชั่งน้ำหนักดิจิทัล และกระดาษทดสอบกลิ่นที่วางระเกะระกะ
เรนเปิดสมุดบันทึกของแม่ หน้ากระดาษเก่ากรอบส่งกลิ่นหวานจาง ๆ ของหมึกที่เริ่มซีดจางไปตามกาลเวลา แต่ลายเส้นตัวอักษรยังคงคมชัด เหมือนเธอกำลังจับมือเขาเขียนอยู่ตรงนี้ ณ วินาทีนี้
กวินเดินเข้ามาเงียบ ๆ ในมือถือถ้วยชาร้อน เขาวางมันลงตรงมุมโต๊ะอย่างระมัดระวัง ไม่รบกวนพื้นที่ส่วนตัวของเรน เหมือนคนที่เริ่มเรียนรู้ “จังหวะของคนอื่น” ได้ดีขึ้น
“คุณควรกินอะไรบ้าง” เขาเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นความห่วงใยที่ยังคงสวมหน้ากากแห่งความสุภาพเอาไว้เช่นเดิม
เรนไม่เงยหน้าขึ้นจากสมุด “ผมกินกลิ่นแทนข้าวได้อยู่แล้ว”
กวินหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นครั้งแรกที่เรนได้ยินเสียงหัวเราะแบบไร้พิธีรีตองจากผู้ชายคนนี้ มันทำให้ห้องที่เคยเย็นชืดดูอุ่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“อย่ากวนตัวเองเกินไป” กวินพูดต่อ “แม่คุณฝากอะไรไว้… มันหนัก ผมรู้”
เรนเงียบ ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ แต่เพราะคำว่า “รู้” ของกวินไม่ได้ใช้ลมปากพูด แต่มันถูกส่งผ่านมาทาง “สายตา” กวินยกข้อมือขึ้น โชว์ปลายแขนเสื้อเชิ้ตที่มีกลิ่นจาง ๆ ติดอยู่
กลิ่นไม้แห้ง ใบชาเก่า และฝุ่นกระดาษ…
กลิ่นประจำบ้านที่เรนเป็นคนเปลี่ยนเมื่อคืน มันยังคงค้างกรุ่นอยู่บนเนื้อผ้า
“กลิ่นนี้… เป็นของแม่คุณใช่ไหม”
เรนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้ารับ “ใช่ เธอทำมันให้บ้านนี้ เพราะเธอเชื่อว่า ‘บ้านควรหอมแบบบ้าน’ ไม่ใช่หอมแบบหน้ากาก”
กวินก้มมองปลายแขนเสื้อตัวเองอีกครั้ง เหมือนเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าบ้านที่เขาเติบโตมา เคยได้รับความรักในรูปแบบไหน… โดยที่เขาไม่เคยรู้ตัวเลย
“คุณรู้ไหม” เขาพูดช้า ๆ “ผมโตมากับกลิ่นหรูหรา แต่ไม่เคยโตมากับกลิ่นที่อบอุ่นแบบนี้ จนกระทั่งคุณเอามันกลับมา”
เรนมองเขานิ่ง คำพูดนั้นไม่ได้หวานเลี่ยน แต่มันตกตะกอนลงตรงกลางใจอย่างเงียบเชียบ เหมือนหยดน้ำหอมลงบนซอกคอคนตอนหลับใหล ไม่ให้รู้ตัวว่าถูกแตะต้อง
สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา พลิกหน้ากระดาษสมุดให้เปิดเองช้า ๆ ไปหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง… ราวกับแม่เป็นคนเลือกเปิดให้ดู หน้ากระดาษนั้นมีตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัด เป็นสูตรที่เขียนค้างไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วหยุดลง
“Eros Bloom — Primer”
มีข้อความกำกับไว้ข้าง ๆ ว่า:
“กลิ่นนี้… ไม่ใช่ความรัก มันคือกระจก ที่สะท้อนสิ่งที่มนุษย์อยากได้ที่สุด ถ้าอยากได้ครอบครอง มันจะทำให้ครอบครอง ถ้าอยากได้อำนาจ มันจะทำให้เชื่อฟัง ถ้าอยากได้การทำลาย มันจะทำให้ทำลาย”
เรนกวาดสายตาอ่านเงียบ ๆ กวินเองก็อ่านข้อความนั้นจากด้านหลังไหล่เขา ไม่ได้ก้มลงมาใกล้จนเกินงาม แต่ก็ใกล้พอให้เวลาหยุดเดินชั่วขณะ
“แม่คุณ…” กวินพึมพำ “เธอรู้ว่ามันอันตราย”
เรนพยักหน้า “และคนที่ตาย… คือคนที่รู้มากพอจะหยุดมัน หรือรู้มากพอจะเอามันไปขาย”
กวินถอนหายใจยาว ลมหายใจนั้นมีกลิ่นชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่น้ำหอม แต่เป็นกลิ่นของคนที่เริ่ม “กลัวเพื่อคนอื่น” ไม่ใช่กลัวเพื่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล
ความเงียบปกคลุมไปชั่วครู่ ก่อนที่กวินจะยื่นมือออกมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนข้อมือเรนเพียงแผ่วเบา เหมือนขอตั้งหลักกับสิ่งที่มีอยู่จริง
“เรน” เขาเรียกชื่อห้วน ๆ โดยไม่มีคำว่า “คุณ” นำหน้า
เรนเงยหน้าขึ้น สายตาของเขายังคงแข็งกร้าว แต่ความเหนื่อยล้าทำให้แววตานั้นอ่อนลงไปนิดหนึ่ง
“ผมไม่รู้ว่าแม่คุณยังอยู่หรือเปล่า แต่ผมสัญญา… ว่าตราบใดที่คุณยังอยู่ในบ้านนี้ คุณจะไม่ต้องสู้คนเดียว”
เรนอยากจะหัวเราะ อยากจะบอกสวนกลับไปว่า ‘สัญญาของคนตระกูลนี้เชื่อไม่ได้’ แต่เขากลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ เพราะนิ้วที่แตะอยู่บนข้อมือเขานั้น… อุ่นกว่าคำพูด
เขาจึงตอบกลับไปเบา ๆ เหมือนยอมให้ความรู้สึกซึมผ่านผิวหนัง แทนที่จะผ่านริมฝีปาก “อย่าพูดอะไรที่คุณทำไม่ได้ ผมไม่ชอบฟังคำปลอบใจใคร”
กวินยิ้มจาง “งั้นผมจะไม่ปลอบ… ผมจะอยู่”
คำว่า “อยู่” ไม่ได้ฟังดูหวานซึ้ง แต่มันมีน้ำหนักมากพอให้เรนเผลอเชื่อ… ชั่วคราว และในความชั่วคราวนั้นเอง เรนได้กลิ่นจากตัวกวิน ไม่ใช่น้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นผิวเนื้อของคนจริง ๆ ที่มี “โทนไม้แห้งของบ้าน” เคลือบแฝงอยู่
เหมือนกวินเริ่มถูกบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลง และเรนเอง… ก็เริ่มถูกกวินเปลี่ยนแปลง
ทีละนิด… ช้า ๆ เหมือน Base note ของความรัก ที่กว่าจะรู้ตัวว่าติดตรึง… ก็สายไปเสียแล้ว
