ณ ท่าวาสุกรี พระนคร
เสียงเซ็งแซ่ของผู้คน จอแจยิ่งกว่าฝูงนกกาในยามเย็น ตลาดน้ำยามเช้าคลาคล่ำไปด้วยเรือพายขายของ ทั้งเรือผลไม้ เรือก๋วยเตี๋ยว และเรือขุนนางที่สัญจรไปมา กลิ่นหอมของอาหารผสมปนเปกับกลิ่นควันไฟและกลิ่นน้ำคลองที่เริ่มเน่าเสียตามความเจริญของเมืองหลวง
พี่กล้า นั่งตัวลีบอยู่ท้ายเรือเก๋งลำงามของท่านเจ้าคุณกรมท่า สายตาของเขากรอกไปมาด้วยความระแวดระวัง สัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นตัวทุกครั้งที่มีเสียงดังหรือมีเรือลำอื่นพายเข้ามาใกล้เกินไป
“อย่าทำหน้าเหมือนเสือติดจั่นเยี่ยงนั้นสิพ่อกล้า” คุณพุ่ม ที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้สักในตัวเรือเอ่ยกระซิบ พร้อมรอยยิ้มขบขัน “นี่บ้านเมืองข้า ไม่ใช่ดงโจร ไม่มีใครเขาจะกระโจนมากัดคอพี่หรอก”
“คนน่ากลัวกว่าเสือขอรับ…” กล้าตอบเสียงเบาในลำคอ “สายตาพวกเขา… เหมือนกำลังประเมินราคาข้า”
จริงอย่างที่กล้าว่า สายตาของบ่าวไพร่และชาวบ้านร้านตลาดต่างจับจ้องมาที่ชายแปลกหน้าผู้มีรอยสักเต็มตัวและแววตาดุดันที่นั่งมาในเรือท่านเจ้าคุณ ต่างซุบซิบกันไปต่างๆ นานา บ้างก็ว่าเป็นทาสเชลยศึก บ้างก็ว่าเป็นนักโทษแหกคุก
เรือเทียบท่าท่าน้ำเรือนไทยหมู่ใหญ่ที่โอ่อ่าและกว้างขวาง บ่าวไพร่ชายหญิงนับสิบคนมารรอรับเจ้านายที่หายไปเกือบสัปดาห์
“คุณพุ่มกลับมาแล้ว! คุณพุ่มเจ้าขา!” นมแย้ม บ่าวคนเก่าคนแก่ถลาเข้ามาหากอดขาร้องไห้
พุ่มยิ้มรับ รับไหว้ทุกคน ก่อนจะหันมาหากล้าที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่โป๊ะเรือ “นี่ยายแย้ม… จัดเรือนเล็กท้ายสวนให้พี่กล้าเขาอยู่ แล้วหาเสื้อผ้าดีๆ ให้เขาผลัดเปลี่ยน อาหารการกินอย่าให้ขาดตกบกพร่อง เขาเป็นผู้มีพระคุณของข้า”
“เจ้าค่ะคุณหนู” นมแย้มรับคำ พลางเหลือบตามองกล้าอย่างพิจารณา “หน้าตาคมคาย แต่ดูท่าทางดุยังกะยักษ์ปักหลั่น… มาพ่อหนุ่ม ตามยายมาทางนี้”
…
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
กล้ายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในเรือนไม้หลังเล็กที่แยกตัวออกมาอยู่ท้ายสวนติดกับคลองระบายน้ำ ความเงียบสงบของจุดนี้ทำให้เขาผ่อนคลายลงได้บ้าง แต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่นี่สิ…
เสื้อม่อฮ่อมเก่าขาดวิ่นถูกทิ้งไป แทนที่ด้วยเสื้อคอกลมผ้าป่านสีขาวสะอาด และโจงกระเบนสีม่วงเม็ดมะปราง ผมยาวที่เคยรุงรังถูกจับสระจนหอมฟุ้งด้วยมะกรูดและมัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย ภาพสะท้อนในกระจก… ดูไม่เหมือน ‘ไอ้กล้า คนเรือจ้าง’ แต่ดูเหมือน ‘นายกล้า ทหารเอก’ ผู้สง่างาม
“อึดอัด…” กล้าบ่นพึมพำ พยายามดึงคอเสื้อที่รัดแน่น “กลิ่นแป้งร่ำนี่… ฉุนจมูกชะมัด”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เสร็จหรือยังจ๊ะพ่อรูปหล่อ?” เสียงหยอกเย้าของพุ่มดังมาจากหน้าประตู
กล้าเดินไปเปิดประตู พบคุณพุ่มยืนยิ้มแป้นอยู่ในชุดราชปะแตนเต็มยศ เตรียมตัวจะเข้าวังไปรายงานตัว พุ่มมองสำรวจกล้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วดวงตาก็เป็นประกาย “ข้าว่าแล้ว… จับพี่อาบน้ำแต่งตัวเสียหน่อย หล่อเหลาเอาการจนสาวๆ ในเรือนคงมองกันคอเคล็ด”
กล้าหน้าแดงก่ำ ก้มหน้ามองพื้น “ข้าไม่ชินขอรับ… ข้าอยากได้เสื้อตัวเก่าคืน”
“ทิ้งไปเถอะ ของเน่าๆ พรรค์นั้น” พุ่มเดินเข้ามาในห้อง ปิดประตูลงกลอน แล้วสีหน้าขี้เล่นก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที “พี่กล้า… อยู่ที่นี่ พี่ต้องระวังตัวให้มาก”
พุ่มเดินไปที่หน้าต่าง ชี้ไปที่เรือนใหญ่ “พ่อข้าเป็นขุนนางใหญ่ ศัตรูทางการเมืองเยอะ คนเข้าออกพลุกพล่าน… พี่ห้ามแสดงอาการ ‘แปลกๆ’ ให้ใครเห็นเด็ดขาด โดยเฉพาะเรื่องแผลที่หายเร็ว หรือเรื่องพละกำลัง”
“ข้าทราบขอรับ” กล้ารับคำ “ข้าจะพยายามทำตัวให้จืดจางที่สุด… เหมือนเงา”
“และอีกเรื่อง…” พุ่มหันกลับมา จ้องมองที่อกเสื้อของกล้าที่แหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยสักรูปสัตว์ประหลาดที่หน้าอก “รอยสักนั่น… พี่จำได้หรือไม่ว่าใครสักให้?”
กล้าก้มมองรอยสักรูป ‘เสือมีปีก’ ที่กลางอก “ข้ามีมันมาตั้งแต่จำความได้… แม่ข้าบอกว่า มันคือ ‘ตราสาป’ ที่พ่อทิ้งไว้ให้”
“เสือมีปีก…” พุ่มพินิจพิเคราะห์ “มันคล้ายกับตราสัญลักษณ์ของ ‘กรมอาลักษณ์’ ในสมัยรัชกาลก่อน… หรือไม่ก็ตราของตระกูลขุนนางเก่าแก่ทางเหนือ” “ข้าจะลองสืบดู… บางทีชาติกำเนิดของพี่ อาจจะไม่ได้ต้อยต่ำอย่างที่พี่คิด”
ทันใดนั้น เสียงระฆังบอกเวลาเพลก็ดังขึ้น “ข้าต้องไปเข้าเฝ้าแล้ว” พุ่มถอนหายใจ “คืนนี้ข้าจะแอบมาหา… ข้าสั่งให้บ่าวเตรียม ‘เนื้อดิบ’ ไว้ให้พี่แล้ว แอบกินเงียบๆ ล่ะ อย่าให้ใครเห็น”
พุ่มเขย่งเท้าขึ้น กระซิบที่ข้างหูกล้าเบาๆ “รอข้านะ… เจ้าเสือโง่”
กล้ายืนนิ่ง มองตามร่างของพุ่มที่เดินจากไป หัวใจที่เคยด้านชาเต้นรัวแรง แต่ในขณะเดียวกัน จมูกของเขาก็ได้กลิ่น…
กลิ่นธูป… กลิ่นกำยาน… และกลิ่น ‘ไอสังหาร’ จางๆ ที่ลอยมาจากเรือนทาสด้านหลัง
กล้าหันขวับไปมองที่พุ่มไม้ริมรั้ว สายตาคมกริบของเขาจับภาพความเคลื่อนไหวได้วูบหนึ่ง… ใครบางคนกำลังแอบมองเขาอยู่… ไม่ใช่บ่าวไพร่ธรรมดา แต่เป็นชายร่างเล็ก ผิวดำเกรียม นุ่งผ้าเตี่ยวสีแดง และมีรอยสักเต็มตัวเหมือนกัน
ชายคนนั้นแสยะยิ้มให้กล้า… ยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้ทัน ก่อนจะหายตัววูบไปในเงาไม้ราวกับภูตผี
กล้ากำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อ บ้านหลังนี้… อาจจะไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คุณพุ่มคิด มี ‘นักล่า’ อีกคนซ่อนตัวอยู่ที่นี่… และมันรู้ว่าเขาก็เป็นนักล่าเช่นกัน
