“หอเต็มครับน้อง” เสียงลุงยามหอพักใน ดังเหมือนฟ้าผ่ากลางกบาลวิน
“โห ลุง! ผมจ่ายค่ามัดจำช้าไปวันเดียวเองนะ! ผมจะไปนอนไหนล่ะครับเนี่ย บ้านก็อยู่ตั้งเชียงใหม่!” วินโอดครวญแทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้น
ข้ายืนกอดอกพิงเสา มองดูฉากละครชีวิตมนุษย์ด้วยความสมเพช จริงๆ แล้ว… ข้าเพิ่งใช้มนตร์ดลใจให้รายชื่อวิน ‘ตกหล่น’ จากระบบหอพักเองแหละ
“ช่วยไม่ได้นะ ห้องมันเต็มจริงๆ… อ้อ เหลืออยู่ห้องเดียว ห้อง 404 แต่มันเป็นห้องคู่ แล้วมีคนจองไปแล้วคนหนึ่ง” ลุงยามเปิดสมุดรายชื่อ
“ใครครับลุง! ผมขอนอนด้วยได้ไหม ผมนอนพื้นก็ได้!” วินรีบเสนอตัว
“ก็…” ลุงยามชี้มาทางข้า “พ่อหนุ่มหน้าซีดคนนั้นน่ะ”
วินหันขวับมามองข้า คอแทบเคล็ด “นาย!?”
“บังเอิญจังนะ” ข้าโกหกหน้าตาย
…
1 ชั่วโมงต่อมา ณ ห้อง 404
สภาพห้องพักขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัส เตียงสองชั้น ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ และกลิ่นอับจางๆ วินโยนกระเป๋าเป้ลงบนเตียงชั้นล่าง “กูขอนอนข้างล่างนะ ขี้เกียจปีน” แล้วเขาก็ถอดเสื้อนักศึกษาโยนพาดเก้าอี้ ถอดถุงเท้า (ที่ใส่แล้ว) โยนไปคนละทิศคนละทาง ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงคว้ามือถือมาเล่นเกม
ข้ายืนมอง ‘ขยะสังคม’ (ในความหมายตรงตัว) ที่กระจายอยู่เต็มห้องด้วยสายตาขยะแขยง ยมทูตคือนักระเบียบแห่งจักรวาล ความไร้ระเบียบคือศัตรูของข้า
ข้าเดินไปหยิบถุงเท้าเน่าๆ ของวินขึ้นมาด้วยปลายนิ้ว (คีบอย่างรังเกียจ) “วิน…”
“อะไร?” เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากจอ “ตีป้อมอยู่ อย่ากวน”
“เก็บ… เดี๋ยว… นี้” น้ำเสียงข้าเย็นยะเยือก แผ่รังสีอำมหิตจนอุณหภูมิห้องลดลงฮวบฮาบ วินขนลุกซู่จนต้องวางมือถือ หันมามองข้า “เฮ้ย! ทำไมห้องหนาวจังวะ แอร์เสียเหรอ… แล้วทำไมนายต้องทำหน้าดุขนาดนั้นด้วย แค่ถุงเท้าเอง!”
ข้าหยิบชอล์กสีขาว (เสกมา) เดินไปขีดเส้นแบ่งกลางห้องอย่างบรรจง เส้นตรงเป๊ะราวกับใช้เลเซอร์วัด
“นี่คือเขตแดน” ข้าประกาศ “ฝั่งขวาคืออาณาเขตแห่งความเจริญ (ของข้า) ฝั่งซ้ายคือดงดิบ (ของเจ้า) หากขยะ หรือสิ่งปฏิกูลใดๆ ของเจ้า ล้ำเส้นเข้ามาในเขตข้า… ข้าจะเผามันให้เป็นจุณ”
“โหดไปป่ะพี่!” วินโวยวาย “แล้วห้องน้ำมันอยู่ฝั่งนายอ่ะ! ข้าปวดฉี่จะทำไง!”
“ขอวีซ่า” ข้าตอบสั้นๆ
“ไอ้บ้า! ประสาท!” วินทึ้งหัวตัวเอง “รูมเมทกูเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย!”
ถึงปากจะบ่น แต่วินก็ยอมลุกมาเก็บถุงเท้าและเสื้อผ้าลงตะกร้าอย่างลวกๆ ข้ามองดูเขา… เด็กหนุ่มผู้มีชีวิตชีวา ยุ่งเหยิง ไร้ระเบียบ แต่กลับเต็มไปด้วยสีสัน ต่างจากโลกสีเทาของข้าโดยสิ้นเชิง
คืนนั้น ขณะที่วินหลับปุ๋ยกรนเบาๆ อยู่เตียงล่าง ข้านั่งอยู่บนเตียงชั้นบน มองออกไปนอกหน้าต่าง ดูดวงจันทร์สีนวล พลางกางสมุดมรณะออกดูอีกครั้ง
ชื่อของ ธาวิน วงศ์สวัสดิ์ ยังคงเป็นสีทอง และที่น่าแปลกใจคือ… มีตัวอักษรจางๆ ปรากฏขึ้นข้างใต้ สาเหตุการตาย: ยังไม่ระบุ หมายเหตุ: ระดับความผูกพันเพิ่มขึ้น 1%
ข้าขมวดคิ้ว ความผูกพัน? ของใคร? ของข้า หรือของมัน?
ทันใดนั้น เสียงละเมอก็ดังขึ้นจากเตียงล่าง “งึมๆ… ไอ้หน้าศพ… อย่ากินไก่ย่างกูนะ… งึมๆ”
ข้ากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย… รอยยิ้มที่ข้าเองก็ไม่รู้ตัว “ข้าไม่กินอาหารมนุษย์หรอกเจ้าโง่… แต่ไก่ย่างนั่น… กลิ่นก็หอมดีเหมือนกัน”
