กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นดินและกลิ่นฝนที่เพิ่งเริ่มโปรยปราย ณ เต็นท์พยาบาลสนาม แสงไฟนีออนสลัวส่องกระทบใบหน้าของวินที่ดูตื่นตระหนกยิ่งกว่าคนที่เจ็บเสียเอง
“เบาๆ สิครับพี่! กาลเขาเจ็บอยู่นะ!” วินตะโกนใส่พี่พยาบาลปี 3 ที่กำลังใช้สำลีชุบเบตาดีนกดลงบนแผลที่หลังของข้า
“โอ๊ย! แกนั่นแหละเบาเสียงหน่อย ไอ้วิน! พี่มือเบาที่สุดในคณะแล้วย่ะ!” พี่พยาบาลแหวกลับ “แล้วเพื่อนแกเนี่ย เป็นหุ่นยนต์เหรอ นั่งนิ่งไม่ร้องสักแอะ”
ข้านั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงสนาม ผิวขาวซีดตัดกับรอยเลือดสีสดที่เป็นทางยาว ความเจ็บปวดทางกาย… เป็นเพียงสัญญาณประสาทที่ส่งไปยังสมอง สำหรับยมทูตที่เคยผ่านนรกโลกันตร์มาแล้ว แผลแค่นี้เปรียบเสมือนยุงกัด แต่สิ่งที่ทำให้ข้าหงุดหงิดคือ… สายตาของวิน
ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงช้ำ มีน้ำตาคลอเบ้า “เจ็บไหม…” วินถามเสียงเครือ มือไม้สั่นขณะช่วยจับขวดน้ำเกลือ
“ข้าไม่เป็นไร” ข้าตอบสั้นๆ “แผลไกลหัวใจ”
“ไกลบ้านป้าพี่สิ! เลือดออกขนาดนี้” วินเถียงกลับ แล้วหันไปแย่งสำลีจากมือพี่พยาบาล “พี่หลบไป ผมทำเอง พี่มือหนัก”
“เอ้า! ไอ้เด็กนี่!”
วินค่อยๆ บรรจงเช็ดรอบปากแผลด้วยความระมัดระวังประดุจกำลังเช็ดเครื่องลายครามล้ำค่า ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาสัมผัสโดนผิวเย็นเฉียบของข้าโดยไม่ตั้งใจ ทุกสัมผัส… เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปถึงไขสันหลัง
“ตัวเย็นจัง…” วินพึมพำ “เหมือนศพจริงๆ ด้วย… แต่ก็… เป็นศพที่ใจดีนะ”
ข้าชะงัก ใจดี? คำคำนี้ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของยมทูต เรามีแต่คำว่า ‘ยุติธรรม’ และ ‘เด็ดขาด’ การที่มนุษย์คนหนึ่งมองว่าผู้มอบความตายอย่างข้า ‘ใจดี’ มันช่างย้อนแย้ง… และชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
ทันใดนั้น ม่านหน้าเต็นท์ก็ถูกเลิกขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาด… กลิ่นที่หอมหวานเอียนๆ เหมือนดอกไม้ที่ใกล้เน่าเปื่อย
“มีคนเจ็บเหรอครับ? ให้ผมช่วยดูไหม?”
ผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นตานั้น… ว่างเปล่าและลึกล้ำ เขาสวมป้ายชื่อที่คอเขียนว่า “นพ. ศิวะ (ศิษย์เก่า/แพทย์อาสา)”
วินเงยหน้าขึ้นมอง แล้วตาเป็นประกายทันที “พี่หมอศิวะ! พี่หมอสุดหล่อที่เขาลือกันนี่นา! มาช่วยดูแผลเพื่อนผมหน่อยครับ!”
ข้าหรี่ตาลงทันที… สัญชาตญาณยมทูตกรีดร้องเตือนภัย หมอนี่… ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา กลิ่นอายของมันเหมือน ‘เวลาที่บิดเบี้ยว’
ศิวะเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มยังคงไม่จางหาย “ไหนขอหมอดูหน่อยนะ… โอ้ แผลลึกเหมือนกันนะเนี่ย โดนอะไรมาครับ?”
มือเรียวยาวของศิวะยื่นมาแตะที่ไหล่ของข้า เปรี๊ยะ! เหมือนมีประจุไฟฟ้าที่มองไม่เห็นปะทะกัน ข้าปัดมือมันออกโดยสัญชาตญาณ
“ข้าดูแลตัวเองได้” ข้าพูดเสียงแข็ง
ศิวะเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ดุจังแฮะ… แต่นายดู… พิเศษนะ” สายตาของมันเลื่อนผ่านข้า ไปหยุดที่ วิน แววตาของมันวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง เหมือนงูจ้องมองหนูตัวอ้วนพี
“น้องชื่ออะไรครับ?” ศิวะถามวิน พร้อมกับยื่นมือไปจับข้อมือวินที่กำลังถือสำลี “มือสั่นเชียว ตกใจเหรอครับ?”
“คะ… ครับ ชื่อวินครับ” วินตอบแบบเขินๆ (ตามประสาคนแพ้คนหล่อ) “ผมกลัวเพื่อนเป็นอะไรไป”
ศิวะบีบข้อมือวินเบาๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงที่ชีพจร “ชีพจรเต้นแรงดีจัง… พลังชีวิตเหลือเฟือเลยนะเราเนี่ย”
ข้ารู้สึกเหมือนเส้นความอดทนขาดผึง ข้าคว้าข้อมือของวิน แล้วกระชากกลับมาหาตัว จนวินเซถลามาซบที่อกข้า (ซึ่งยังเปลือยอยู่)
“เสร็จแล้ว” ข้าประกาศเสียงดัง “ข้าจะกลับเต็นท์”
“เฮ้ย กาล! แผลยังไม่ปิดเลย!” วินร้องท้วง หน้าแดงเถือกเมื่อแก้มแนบกับอกเปลือยของข้า
“ไม่จำเป็น” ข้าจ้องหน้าศิวะเขม็ง “ข้าไม่ชอบกลิ่น… โรงพยาบาล”
ศิวะยักไหล่ ยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า “งั้นก็พักผ่อนเยอะๆ นะครับ… น้องกาล แล้วก็… น้องวิน ไว้เจอกันใหม่นะ หวังว่า ‘เวลา’ ของเราจะตรงกัน”
ข้าลากวินออกจากเต็นท์พยาบาลทันที ทิ้งให้ศิวะมองตามหลังด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
…
ณ เต็นท์ที่พัก (นอนรวม)
วินยังคงบ่นอุบอิบตลอดทางที่เดินกลับมา “เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย เสียมารยาทชะมัด พี่หมอเขาอุตส่าห์มาช่วย หล่อก็หล่อ นิสัยดีอีก”
“หุบปาก” ข้านั่งลงบนถุงนอน หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก หงุดหงิดที่มันแตะต้องตัววิน หงุดหงิดที่วินชมมันว่าหล่อ (ทั้งที่ข้าหล่อกว่าเห็นๆ… ตามมาตรฐานยมทูต)
“เอ้า! ด่ากูอีก” วินถอนหายใจ แล้วเดินมานั่งซ้อนหลังข้า “อยู่นิ่งๆ จะปิดพลาสเตอร์ให้”
คราวนี้ข้าไม่ขัดขืน วินบรรจงแปะพลาสเตอร์ยาแผ่นใหญ่ลงบนแผลข้า แล้วลูบเบาๆ ให้มันแนบสนิท “ขอบคุณนะ…” วินพูดเสียงเบาลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ
“เรื่องอะไร?”
“ที่เอาตัวมาบัง… ถ้าไม่มีนาย ผมคงหัวแตกตายไปแล้ว” วินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาหน้าผากมาพักพิงที่ไหล่กว้างของข้า “นายห้ามตายนะ… ห้ามหายไปไหนด้วย… เข้าใจไหม”
ลมหายใจอุ่นๆ ของวินรดต้นคอข้า ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในอกข้างซ้ายอีกครั้ง มันหนักหน่วง… อึดอัด… แต่งดงาม
ข้าเอื้อมมือไปข้างหลัง แตะมือของวินที่วางอยู่บนไหล่ “ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก… วิน” เพราะข้าตายไปแล้ว… “และตราบใดที่นาฬิกาของเจ้ายังเดิน… ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้”
วินหัวเราะเบาๆ “พูดจาลิเกอีกละ… นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปปลูกป่าชายเลนอีก”
วินล้มตัวลงนอนข้างๆ ข้า เบียดตัวเข้ามาหาไอเย็นเหมือนเคย แต่คืนนี้… ข้ากลับรู้สึกว่าความเย็นเยียบในร่างกายข้า มันเริ่มจะอุ่นขึ้นมาทีละนิด หรือว่า… ความเป็นมนุษย์กำลังกัดกินวิญญาณยมทูตของข้า?
ข้านอนมองเพดานเต็นท์ นึกถึงใบหน้าของ ‘หมอศิวะ’ มันคือ ‘อสุรกาล’ ไม่ผิดแน่ ปีศาจที่กินเวลาเป็นอาหาร… และอาหารจานโปรดของมันตอนนี้ คือเด็กหนุ่มที่นอนน้ำลายยืดอยู่ข้างๆ ข้านี่เอง
ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาขโมยเวลาของเจ้าไป… แม้แต่วินาทีเดียว
