Tag: The Scoreboard of Us

บันทึกโดย: จิณณ์ (หมายเลข ๑๔) ๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้ผมแกล้งทำลูกบาสกลิ้งไปทางม้านั่งตัวเดิมที่มี "พี่แว่น" คนหนึ่งนั่งอยู่ จริงๆ ผมเห็นพี่เขามานั่งตรงนี้ทุกวันเป็นเดือนแล้วล่ะ พี่เขาชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบๆ แต่กลับถือถุงน้ำส้มคั้นเดินไปเดินมา หน้าตาก็ดูล่ำๆ นิ่มๆ เหมือนหมีที่ชอบทำหน้าจริงจัง ตอนที่ผมเดินไปขอรับลูกคืน พี่เขาสะดุ้งจนแว่นเกือบหลุด ตลกดีว่ะ... แต่สายตาหลังเลนส์แว่นหนาๆ นั่นน่ะสิ มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมอยากแกล้งชูตพลาดบ่อยๆ เพียงเพื่อจะให้เขาหันมามอง ๑๕ สิงหาคม ๒๕๖๒...

๑๗ กรกฎาคม ๒๕๗๐ (หนึ่งปีต่อมา) ความโหยหาในโรงยิมวันนั้น กลายเป็นตะกอนที่นิ่งอยู่ก้นบึ้งของหัวใจครับ ผมเลิกตามหาเงาของอดีต และเริ่มกลับมาใช้ชีวิตในแบบที่ "พีทในวัยสามสิบ" ควรจะเป็น ผมยังคงวาดรูป ยังคงแวะไปโรงเรียนเก่าบ้าง แต่คราวนี้ผมไปเพื่อซึมซับลมเย็นๆ และมองดูผู้คนที่หมุนเวียนไปตามกาลเวลา ✍️ บันทึกหน้าสุดท้าย: ในความเงียบที่มีเสียงของใครอีกคน ผมขยับแว่นสายตาขณะนั่งสเก็ตช์ภาพต้นหางนกยูงที่ร้านกาแฟริมรั้วโรงเรียน แสงแดดอุ่นๆ ยามเย็นทาบทับลงบนสมุดภาพ ผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งมีเสียงวางแก้วน้ำเบาๆ ลงที่โต๊ะข้างๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของชากุหลาบที่ดูนิ่งและสะอาด "เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมเห็นคุณจ้องที่ต้นไม้นี้นานมาก งานวาดของคุณดูมีน้ำหนักที่สวยดีนะครับ" ผมเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง...

๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ เช้าวันแรกหลังจากงานแต่งงาน... โลกข้างนอกอาจจะยังหมุนไปตามปกติ แต่โลกข้างในของผมกลับพังทลายลงเงียบๆ ผมตื่นมาในห้องนอนเก่าที่บ้านแม่ ห้องที่เคยอบอวลไปด้วยความฝันโง่ๆ ของเด็กชายคนหนึ่ง ผมตัดสินใจขับรถกลับไปที่โรงเรียนมัธยมอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะรุ่นพี่ผู้สำเร็จการศึกษา แต่ในฐานะ "คนหลงทาง" ที่อยากกลับไปหาเศษเสี้ยวของตัวเองที่ทำหล่นหายไว้ที่นั่น ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๘: มวลความเหงาที่มองเห็นได้ด้วยตา ผมเดินเข้าไปในโรงยิมที่ไร้ผู้คนในเวลาเช้าตรู่ แสงแดดสีทองรำไรลอดผ่านช่องหน้าต่างสูงตกลงมาบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ขัดจนเงา กลิ่นของยางรองเท้าผ้าใบและเหงื่อจางๆ ที่ติดอยู่ในอากาศทำหน้าที่เป็นไทม์แมชชีนกระชากผมกลับไปสู่ปี ๒๕๖๒ ทันที ผมทรุดตัวลงนั่งที่อัฒจันทร์ไม้แถวเดิม... แถวที่ผมเคยใช้นั่งเฝ้า 'ดวงอาทิตย์' ของผมซ้อมบาส วินาทีนั้นเองที่ผมเริ่มเห็น...

๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ เช้าวันนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกนิ่งสงบอย่างประหลาด ผมบรรจงสวมสูทสีเทาอ่อนที่ตัดเย็บอย่างประณีต จัดเนกไทให้ตรง และสวมแว่นตากรอบบางที่กลายเป็นเอกลักษณ์ของผมไปแล้ว กระจกเงาสะท้อนภาพชายหนุ่มวัย ๒๙ ที่ดูดี มั่นใจ และผ่านโลกมามากพอที่จะรู้ว่า... ความเศร้าที่งดงามนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๖: แต้มสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบ บรรยากาศในโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้และเสียงหัวเราะ ผมเดินเข้าไปในงานพร้อมกับตั้มและก้อยที่วันนี้แต่งตัวจัดเต็มไม่แพ้กัน ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านซุ้มดอกไม้ ผมเห็นรูปถ่าย Pre-wedding ของจิณณ์กับเจ้าสาวของเขา จิณณ์ในชุดสูทสีขาวดูสง่างามราวกับเทพบุตร เขายังมีรอยยิ้มที่ทำให้โลกสดใสเหมือนเดิม และเมื่อเขาสบตาผมท่ามกลางฝูงชน... รอยยิ้มนั้นก็กว้างขึ้นกว่าเดิม "พี่พีท!" จิณณ์ผละจากกลุ่มเพื่อนแล้วเดินตรงมาหาผม วินาทีนั้นเหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วครู่...

๕ มกราคม ๒๕๖๙ เวลาผ่านไปไวอย่างกับโกหกครับ จากเด็กมัธยมในวันนั้น สู่ชายหนุ่มวัยเฉียดสามสิบในวันนี้ ผมกลายเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ที่ทำงานหนักและใช้ชีวิตเรียบง่ายในคอนโดใจกลางเมือง ผมยังมีไดอารี่เล่มเดิมวางอยู่ที่หัวเตียง แม้หน้ากระดาษจะเริ่มเหลืองกรอบไปบ้าง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรื่องราวทั้งหมดเคยเกิดขึ้นจริง ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๔: เมื่อ ‘อดีต’ ส่งจดหมายมาหา ‘ปัจจุบัน’ วันนี้ผมกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้าน แล้วพบว่ามีซองจดหมายสีครีมกลิ่นหอมอ่อนๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงานเก่าของผม จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่คุ้นตา... ลายมือยุกยิกที่เคยเขียนโพสต์อิทแปะบนขวดน้ำส้ม แต่วันนี้มันดูมั่นคงและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ผมค่อยๆ เปิดซองออก... หัวใจผมวูบไปอึดใจหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกเหมือนเราตกจากที่สูง แต่มีตาข่ายนุ่มๆ...

๒๐ ตุลาคม ๒๕๖๕ ระยะห่าง ๑๓,๐๐๐ กิโลเมตร สอนให้ผมรู้ว่า ‘เวลา’ เป็นทั้งมิตรและศัตรูครับ ในช่วงปีแรกเราต่างพยายามจะเหนี่ยวรั้งกันและกันไว้ผ่านสายสัญญาณอินเทอร์เน็ต แต่พอเข้าสู่ปีที่สอง... เราเริ่มเรียนรู้ที่จะปล่อยให้ต่างฝ่ายได้หายใจในโลกของตัวเองมากขึ้น ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้จบลงด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง แต่มันค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปอย่างช้าๆ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๒: เมื่อความรักเปลี่ยนสถานะ วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับพัสดุกล่องใหญ่จากสหรัฐอเมริกา ข้างในคือเสื้อบาสเกตบอลตัวที่จิณณ์ใส่ลงสนามนัดชิงชนะเลิศระดับมหาวิทยาลัย พร้อมกับลายเซ็นของเขาที่ตัวใหญ่และมั่นใจขึ้นมาก 💌 โน้ตเล็กๆ ที่แนบมา: “พี่พีทครับ... เสื้อตัวนี้คือความภูมิใจของผม ผมอยากให้พี่เก็บมันไว้...

๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๔ สนามบินสุวรรณภูมิในเวลาตีสามดูอ้างว้างกว่าที่ผมคิดไว้มาก แสงไฟนีออนเย็นชาสะท้อนลงบนพื้นกระเบื้องเงาวับ เสียงประกาศเที่ยวบินดังกังวานซ้ำไปซ้ำมาเหมือนนาฬิกานับถอยหลังที่คอยย้ำว่า เวลาของผมกับจิณณ์ในฐานะ "คนที่อยู่ข้างกัน" กำลังจะสิ้นสุดลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔๐: แต้มลาที่เจ็บปวดที่สุด จิณณ์อยู่ในชุดฮู้ดสีเทา แบกเป้ใบใหญ่ที่มีพวงกุญแจรูปลูกบาสที่ผมซื้อให้ห้อยอยู่ เขาดูโตขึ้นมากจนผมแทบจำเด็กชายมัธยมสี่คนนั้นไม่ได้ แต่ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้มาทั้งคืนยังคงบอกผมว่า เขายังเป็น "จิณณ์ของพี่พีท" คนเดิมเสมอ "พี่พีท... เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันไหม?" จิณณ์ถามเสียงสั่นขณะที่เดินมาหยุดหน้าเกตผู้โดยสารขาออก ผมเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เขา พยายามฝืนยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "ไปเถอะจิณณ์... ที่นั่นคือที่ของนาย ไปทำให้ทุกคนรู้ว่าเบอร์ 14...