หลังจากถูกรุกหนักกลางโรงอาหารจนเกียรติประวัติหนุ่มวิศวะโสดผู้รักสันโดษป่นปี้ กราฟกลับมาขลุกอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมของตนเองด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง เสียงโห่ฮิ้วของเพื่อนในคณะยังดังหลอนอยู่ในหู ผสมกับสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของไทเกอร์ที่เช็ดมุมปากให้เขา มันเป็นความรู้สึกอันตรายที่กราฟไม่เคยรับมือได้ด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์
“ในเมื่อรบกันด้วยกำลังกายไม่ได้ กูจะรบด้วยกำลังสมอง!” กราฟพึมพำกับตัวเองขณะสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน
เขาเปิดหน้าจอ Terminal ขึ้นมา แสงสีเขียวของตัวอักษรวิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว กราฟตัดสินใจใช้ความสามารถด้านไซเบอร์ซีเคียวริตี้แอบเจาะเข้าสู่ระบบคลาวด์ส่วนตัวของสตูดิโอต้นสังกัดของไทเกอร์ เขาไม่ได้ต้องการจะทำลายชื่อเสียงใคร เขาเพียงแค่ต้องการ “ข้อมูล” อะไรก็ได้ที่พอจะเอามาใช้เป็นข้อต่อรองให้ดาราหนุ่มเลิกมาปั่นประสาทเขาที่มหาวิทยาลัยเสียที
มือหนาเคาะแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ ข้ามผ่านกำแพงไฟวอลล์ที่ซับซ้อนเข้าไปจนถึงโฟลเดอร์ชั้นในสุดที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างดี เขาคาดหวังว่าจะเจอแผนงานเดินแบบ หรือรูปหลุดที่ยังไม่ผ่านการรีทัช แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเขาขมวดคิ้วด้วยความฉงน
มีไฟล์วิดีโอหนึ่งถูกตั้งชื่อว่า ‘Special_Project_for_G.mp4’ “G? หรือจะเป็นคนชื่อเกล? กิ๊กใหม่เหรอ?” กราฟรู้สึกหัวใจกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ความริษยาเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจจนเขาต้องกดเปิดไฟล์นั้นเพื่อพิสูจน์ความจริง
ภาพในวิดีโอไม่ใช่คลิปหลุดนัวเนียกับใครที่ไหน แต่มันคือภาพของไทเกอร์ในชุดลำลองสบายๆ นั่งอยู่ที่ระเบียงห้องพักของตัวเอง ซึ่งดูจากมุมกล้องแล้วมันคือระเบียงห้อง 402 ที่ติดกับห้องของกราฟพอดิบพอดี ไทเกอร์ในคลิปดูไม่มีมาดนายแบบสายแซ่บเหลืออยู่เลย เขามีท่าทางประหม่าและเขินอายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ไทเกอร์ในวิดีโอถือไขควงด้ามสีส้มอันนั้นไว้ในมือ แล้วเริ่มพูดใส่กล้อง
“เอ่อ… คือจริงๆ ผมไม่ได้ทำไขควงหายหรอกครับ ผมแค่อยากหาเรื่องไปเคาะห้องเด็กเนิร์ดข้างห้องดู” ไทเกอร์ในคลิปหัวเราะแห้งๆ “เห็นเขาชอบทำหน้านิ่งๆ เหมือนหุ่นยนต์ใส่แว่น แบกเป้หนักๆ กลับมาจากคณะวิศวะทุกเย็น แต่รู้ไหมครับ… ทุกครั้งที่เขามองผ่านผมไป ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองอยากถูกเขามองจริงๆ สักครั้ง ไม่ใช่ในฐานะดารา แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง”
กราฟนั่งนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ลมหายใจขาดห้วงเมื่อไทเกอร์ในคลิปพูดต่อ
“ผมรู้ว่าเขาเป็นแฟนคลับผม ผมแอบเห็นรูปตัวเองในห้องเขาตั้งแต่วันแรกที่แกล้งเข้าไปยืมของ… แต่ผมไม่รู้จะเข้าหาเขายังไงดี ชีวิตเรามันต่างกันมาก คนหนึ่งอยู่หน้าแสงไฟ อีกคนอยู่หน้าจอมืดๆ แต่ผมอยากให้เขารู้ว่า… ที่ผมย้ายมาหอนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก ผมตามสืบมาว่าเขาอยู่ที่นี่ ผมแค่อยากอยู่ใกล้ๆ ‘แฟนคลับเบอร์หนึ่ง’ ของผมให้มากขึ้นอีกนิด”
วิดีโอตัดจบไปทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงพัดลมคอมพิวเตอร์ที่ดังหึ่งๆ กราฟรู้สึกเหมือนระบบประมวลผลในสมองของเขาเกิดการ Error ครั้งใหญ่ ข้อมูลที่เขาได้รับมันรุนแรงยิ่งกว่าแรงกระแทกในฝันเปียกทุกคืนที่ผ่านมา ไทเกอร์รู้มาตลอด? แถมยังตั้งใจเข้าหาเขาด้วยวิธีบ้าๆ แบบนั้นอีก?
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง กราฟสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเก้าอี้ เขาพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงทันทีราวกับกลัวว่าความลับจะหลุดรอดออกไป เขาเดินไปเปิดประตูด้วยมือที่สั่นเทา ไทเกอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่ดูเหนื่อยล้าจากการถ่ายงานมาทั้งวัน ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่กราฟด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
“แอบแฮ็กข้อมูลคนอื่นนี่… มีโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทนะครับคุณวิศวกร” ไทเกอร์พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ เขาชูโทรศัพท์มือถือที่แสดงการแจ้งเตือนว่ามีคนเข้าถึงไฟล์ลับของเขา
“คุณ… คุณจงใจทิ้งรอยโหว่ไว้ให้ผมแฮ็กใช่ไหม?” กราฟถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ “คุณรู้ว่าผมทำได้”
“ถ้าไม่ใช้เหยื่อล่อตัวใหญ่ขนาดนี้ คุณก็คงมัวแต่หนีผมอยู่นั่นแหละ” ไทเกอร์ขยับเข้ามาในห้องโดยที่คราวนี้กราฟไม่ได้ถอยหนีเหมือนทุกที ดาราหนุ่มปิดประตูและลงกลอนอย่างเบามือ “คราวนี้รู้ความจริงหมดแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่ได้แกล้งเล่นๆ เพื่อความสนุก”
ไทเกอร์เดินเข้ามาประชิดตัวจนกราฟแผ่นหลังติดกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ มือหนาคว้าเอวหนาของหนุ่มเนิร์ดเข้าหาตัวจนร่างกายบดเบียดกัน กราฟเงยหน้ามองคนตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นที่เริ่มพร่ามัวเพราะไอน้ำจากความร้อนในร่างกาย
“ทำไมต้องเป็นผม? ผมก็แค่คนธรรมดาที่… ที่ชอบสะสมคลิปคุณไว้ดูแก้เครียด”
“เพราะความธรรมดาของคุณนั่นแหละ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นตัวของตัวเองที่สุด” ไทเกอร์ก้มลงกระซิบชิดใบหูจนกราฟขนลุกซู่ “เลิกดูผ่านหน้าจอได้แล้วกราฟ… หน้าจอที่คุณสัมผัสมันไม่มีความร้อน แต่นี่… สัมผัสของจริงมันเป็นแบบนี้”
ไทเกอร์ประกบริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบา มันเป็นจูบที่นุ่มนวลและลึกซึ้งกว่าครั้งไหนๆ กราฟที่เคยต่อต้านกลับรู้สึกว่ากำแพงที่เขาสร้างขึ้นมันพังทลายลงอย่างราบคาบ มือเนิร์ดๆ ของเขาเริ่มขยุ้มเสื้อของไทเกอร์ไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว สมองสั่งการให้เขายอมรับว่า อัลกอริทึมชีวิตของเขามันไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบ แต่มันต้องการ “ตัวแปร” ที่ชื่อไทเกอร์มาเติมเต็มต่างหาก
