การคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ของกราฟและไทเกอร์ดำเนินมาได้เกือบหนึ่งเดือนเต็ม ชีวิตของหนุ่มวิศวะสุดเนิร์ดเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเหมือนระบบที่ถูกแฮ็กเกอร์จ้องโจมตีตลอดเวลา เขาต้องคอยสับรางหลบสายตาจับผิดของไอ้ต้นและไอ้ปอนด์ที่คณะ ในขณะเดียวกันก็ต้องรับมือกับความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัดของดาราหนุ่มห้องข้างๆ ที่ขยันหาเรื่องมา “รันระบบ” กับเขาทุกคืนจนขอบตาดำคล้ำยิ่งกว่าเดิม
แต่สัปดาห์นี้ กราฟคิดว่าเขาจะได้พักหายใจหายคอบ้าง เพราะคณะวิศวกรรมศาสตร์มีกำหนดการไปจัดค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนในถิ่นทุรกันดารที่จังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลาสามวันสองคืน
“สามวันเลยนะกราฟ… พี่ต้องขาดใจตายแน่ๆ” ไทเกอร์นอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงของกราฟ บ่นอุบอิบเสียงอู้อี้ขณะมองดูหนุ่มเนิร์ดจัดกระเป๋าเป้ใบยักษ์
“เว่อร์ไปแล้วพี่ แค่สามวันเอง ช่วงนี้พี่ก็รับคิวถ่ายละครไปสิ จะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่าน” กราฟพับเสื้อยืดตัวเก่าใส่กระเป๋า พยายามซ่อนรอยยิ้มมุมปาก เขาแอบดีใจลึกๆ ที่จะได้หนีห่างจากตัวอันตรายนี้ไปพักผ่อน (และพักช่วงล่าง) บ้าง
“ไม่มีกราฟให้กอด พี่จะเอาแรงที่ไหนไปทำงาน” ไทเกอร์ลุกขึ้นนั่ง แขนแกร่งรวบเอวหนาของกราฟจากด้านหลังแล้วดึงเข้ามากอดจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้าง “ให้พี่ขับรถตามไปเงียบๆ ไม่ได้เหรอ? พี่กางเต็นท์นอนรออยู่ตีนเขาก็ได้”
“หยุดความคิดนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! ที่นั่นกันดารมาก ถนนก็เป็นลูกรัง พี่เป็นดาราดัง ขืนโผล่ไปแถวนั้นมีหวังชาวบ้านแตกตื่นกันทั้งตำบลแน่ๆ” กราฟหันไปดุ ทำหน้าขึงขัง “อยู่เฝ้าห้องไปเลยครับ ถ้าผมรู้ว่าพี่แอบตามไปนะ ผมจะบล็อกไลน์พี่จริงๆ ด้วย”
ไทเกอร์ทำหน้าหงอย ยอมปล่อยแขนอย่างเสียไม่ได้ “ก็ได้ครับ… แต่กลับมาเมื่อไหร่ กราฟต้องโดนทำโทษข้อหาทิ้งผู้สนับสนุนหลักให้อยู่คนเดียวนะ”
กราฟส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่ก็ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายดึงตัวไปจูบลาอย่างดูดดื่มเพื่อเป็นการชาร์จแบตเตอรี่ล่วงหน้า โดยที่ไม่รู้เลยว่า รอยยิ้มมุมปากของนายแบบหนุ่มตอนที่เขาหันหลังกลับไปจัดกระเป๋านั้น มันเจ้าเล่ห์และมีแผนการซ่อนอยู่มากแค่ไหน
…
การเดินทางมาที่ค่ายอาสาเป็นไปอย่างทุลักทุเล รถบัสของคณะต้องจอดทิ้งไว้ที่ตีนเขา แล้วให้นักศึกษานั่งรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อต่อขึ้นมายังโรงเรียนบ้านบนดอย ฝุ่นดินแดงตลบอบอวลจนกราฟและเพื่อนๆ ต้องเอาผ้าขาวม้ามาโพกหน้าโพกตา
“โคตรลำบากเลยว่ะ ร้อนก็ร้อน สัญญาณเน็ตก็ไม่มี” ต้นบ่นกระปอดกระแปดขณะยกกระสอบปูนลงจากท้ายรถกระบะ “ไอ้กราฟ มึงไหวไหมเนี่ย หน้ามึงซีดเป็นไก่ต้มแล้ว”
“ไหวๆ กูแค่เมารถนิดหน่อย” กราฟปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม หยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม เขามองไปรอบๆ โรงเรียนไม้เก่าๆ ที่พวกเขามีหน้าที่ต้องซ่อมแซมหลังคาและทาสีใหม่ บรรยากาศเงียบสงบและตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ดีแล้ว… อยู่ที่นี่ไทเกอร์ตามมาป่วนไม่ได้แน่นอน กราฟคิดในใจอย่างอารมณ์ดี
แต่ความสงบสุขของกราฟมักจะมีอายุขัยสั้นเสมอ
ช่วงบ่ายของวันถัดมา ขณะที่กราฟกำลังยืนทาสีรั้วโรงเรียนด้วยสภาพมอมแมมเปื้อนสีไปทั้งตัว เสียงรถยนต์ที่ดังแหวกความเงียบของภูเขาก็ทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง รถ SUV คันหรูสีดำขลับที่ดูไม่เข้ากับสภาพถนนดินแดงขับเข้ามาจอดที่หน้าอาคารเรียน ตามมาด้วยรถกระบะบรรทุกของอีกสองคัน
“ใครมาวะ สปอนเซอร์ค่ายเหรอ?” ปอนด์ชะโงกหน้ามอง
อาจารย์ที่ปรึกษาค่ายรีบวิ่งออกไปต้อนรับ ประตูรถ SUV เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลุยป่าที่ดูเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากแคตตาล็อกเสื้อผ้าเอาต์ดอร์ก้าวลงมา เขาใส่เสื้อเชิ้ตลายสกอตพับแขนถึงศอก กางเกงคาร์โก้สีเข้ม และรองเท้าบูทหนัง สวมแว่นตากันแดดเรย์แบนด์ปกปิดใบหน้า
แต่ต่อให้เขาจะใส่ชุดมนุษย์อวกาศ กราฟก็จำโครงร่างและรัศมีความขี้เก๊กนั้นได้ทันที!
“พี่ไทเกอร์…” กราฟครางชื่อนั้นออกมาเสียงแผ่ว แปรงทาสีในมือร่วงหล่นลงพื้น
“เชี่ย! นั่นมันพี่ไทเกอร์นี่หว่า! ดาราที่มาคณะเราวันนั้นไง!” ต้นชี้ไม้ชี้มือด้วยความตกใจ สาวๆ ในค่ายที่กำลังผสมปูนอยู่ถึงกับกรี๊ดแตกลืมเหนื่อย วิ่งกรูเข้าไปมุงดูกันยกใหญ่
ไทเกอร์ถอดแว่นกันแดดออก ส่งยิ้มกระชากใจให้ทุกคน ก่อนจะหันไปจับมือทักทายกับอาจารย์
“สวัสดีครับอาจารย์ พอดีทางแบรนด์เสื้อผ้าที่ผมเป็นพรีเซนเตอร์อยู่ เขามีโครงการมอบอุปกรณ์กีฬาและทุนการศึกษาให้โรงเรียนบนดอยน่ะครับ ผมเลยขออาสาเป็นตัวแทนมามอบของให้ด้วยตัวเอง ได้ยินว่ามีน้องๆ วิศวะมาทำค่ายพอดี เลยแวะมาให้กำลังใจครับ”
คำแก้ตัวที่ฟังดูมีหลักการและหล่อเหลาไร้ที่ติทำเอาทุกคนเคลิบเคลิ้ม มีเพียงกราฟคนเดียวที่รู้ว่า ‘แบรนด์เสื้อผ้า’ อะไรนั่นมันข้ออ้างชัดๆ! แผนการทะลวงระบบมาถึงที่ของแฮ็กเกอร์ตัวร้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ไทเกอร์กวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาเบิกโพลงหลังเลนส์แว่นหนาของกราฟ ดาราหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาที เป็นรอยยิ้มที่ส่งสัญญาณว่า ‘เซอร์ไพรส์ไหมครับคุณวิศวกร’ ก่อนจะเดินตามอาจารย์ไปที่กองอำนวยการ
“ไอ้กราฟ กูว่ามันชักจะแปลกๆ แล้วนะเว้ย” ต้นเดินมาสะกิดแขนเพื่อนสนิท สายตาหรี่มองดาราหนุ่มอย่างจับผิดสุดๆ “ทำไมเขาต้องบังเอิญมามอบของที่เดียวกับค่ายเราเป๊ะๆ แถมวันนั้นเขาก็บังเอิญมาเดินชนมึงที่หลังตึกอีก กูว่าเขาตามมึงมาแน่ๆ มึงไปก่อหนี้สินอะไรเขาไว้หรือเปล่าวะ!”
“หนี้บ้าอะไร! โลกมันกลมน่ะมึง! สปอนเซอร์เขาก็หาที่บริจาคไปเรื่อยแหละน่า มึงอย่าคิดมาก รีบทาสีให้เสร็จเถอะ!” กราฟรีบก้มหน้าก้มตาทาสีต่อ แต่ใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก
ตกเย็น หลังจากทำงานกันจนเหนื่อยล้า นักศึกษาทุกคนก็มารวมตัวกันที่ลานกว้างรอบกองไฟ ไทเกอร์ในฐานะ ‘แขก VIP’ ได้รับเชิญให้นั่งร่วมวงด้วย ดาราหนุ่มทำตัวเป็นกันเองสุดๆ ช่วยย่างหมู แจกน้ำ และพูดคุยกับทุกคนจนกลายเป็นขวัญใจของค่ายไปในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
กราฟพยายามหลบมุมนั่งอยู่หลังสุดกับไอ้ต้น แต่เหมือนยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ ไทเกอร์เดินถือจานหมูย่างตรงดิ่งมาหาพวกเขา
“น้องต้น น้องปอนด์ เหนื่อยไหมครับ กินหมูย่างหน่อยไหม พี่ตั้งใจย่างเองเลยนะ” ไทเกอร์ยื่นจานให้เพื่อนของกราฟ ก่อนจะหันมาหากราฟและยื่นไม้หมูย่างที่ดูน่ากินที่สุดให้ “ส่วนอันนี้ของกราฟครับ ดูผอมลงนะ กินเยอะๆ หน่อย”
กราฟรับไม้หมูย่างมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ จังหวะที่ส่งของให้กัน นิ้วก้อยของไทเกอร์จงใจเกี่ยวเข้ากับนิ้วของกราฟเบาๆ สัมผัสสากๆ จากมือใหญ่นั้นทำให้กราฟสะดุ้งรีบชักมือกลับ หน้าแดงซ่านท่ามกลางแสงสลัวของกองไฟ
“ขะ… ขอบคุณครับ”
“เพื่อนบ้านกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ… คืนนี้อากาศหนาวนะ ห่มผ้าหนาๆ ล่ะ ถ้าเต็นท์นอนไม่สบาย… ไปนอนเต็นท์ VIP ของพี่ก็ได้นะ พี่มีถุงนอนกว้างมาก” ไทเกอร์พูดด้วยน้ำเสียงปกติที่คนอื่นฟังดูเหมือนการแสดงน้ำใจ แต่สำหรับกราฟ มันคือคำเชิญชวนที่แฝงความหื่นกามไว้เต็มเปี่ยม!
“ไอ้กราฟมันนอนเบียดกับพวกผมได้ครับพี่ ขอบคุณมากครับ” ต้นตอบแทนด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ปกป้องเพื่อนเต็มที่
ไทเกอร์ยิ้มบางๆ ไม่ว่าอะไร ก่อนจะเดินกลับไปที่เต็นท์ของตัวเอง ทิ้งให้กราฟนั่งกุมขมับกับสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้
…
กลางดึก ค่ายอาสากำลังหลับสนิท มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและเสียงลมพัดใบไม้ กราฟนอนขดตัวอยู่ในเต็นท์แคบๆ ที่ต้องนอนเบียดกับต้นและปอนด์ อากาศข้างนอกหนาวจัด แต่ในเต็นท์กลับอึดอัดและร้อนอบอ้าว กราฟพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ
ครืด… ครืด…
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือน กราฟหยิบขึ้นมาดูหน้าจอที่สว่างวาบ
[Tiger_Official]: ออกมาหาพี่หน่อย พี่อยู่หลังแท็งก์น้ำหลังโรงเรียน [Tiger_Official]: ถ้ากราฟไม่ออกมาภายในห้านาที พี่จะเดินไปรูดซิปเต็นท์กราฟ แล้วมุดเข้าไปนอนเบียดด้วยจริงๆ นะ
กราฟเบิกตาโพลง ไอ้ดาราบ้า! ขู่กันชัดๆ! เขารู้ดีว่าไทเกอร์ทำจริงแน่ๆ ถ้าปล่อยให้หมอนั่นเดินมาที่เต็นท์ ความลับแตกกระจายแน่นอน
กราฟค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ข้ามร่างไอ้ปอนด์ที่นอนกรนเสียงดังอย่างระมัดระวังที่สุด เขาแง้มซิปเต็นท์ออกแล้วแทรกตัวออกมาสู่อากาศหนาวเหน็บยามค่ำคืน กราฟกอดอกเดินตัวสั่นไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าไปที่แท็งก์น้ำหลังโรงเรียน ซึ่งเป็นมุมอับที่มืดและเงียบสงบที่สุด
ทันทีที่ก้าวพ้นหัวมุมแท็งก์น้ำ วงแขนแข็งแรงก็รวบเอวเขาเข้าหาตัวจากความมืด กราฟเกือบจะร้องลั่นแต่ถูกมือใหญ่ปิดปากไว้เสียก่อน กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมกับกลิ่นไอเย็นของน้ำค้างทำให้กราฟรู้ทันทีว่าเป็นใคร
“ชู่ว… พี่เองครับ” ไทเกอร์กระซิบชิดใบหู ดันร่างของหนุ่มเนิร์ดไปชิดกับผนังปูนเย็นเฉียบของแท็งก์น้ำ
“พี่มาทำบ้าอะไรตรงนี้! เกิดใครตื่นมาเห็นเข้าจะทำยังไง!” กราฟดึงมืออีกฝ่ายออกแล้วกระซิบดุเสียงเขียว
“ก็บอกแล้วไงว่าขาดกราฟแล้วพี่จะขาดใจตาย พี่อุตส่าห์ลงทุนขับรถข้ามเขามาตั้งหลายลูกเพื่อมาดูหน้าเมียตัวเองนะ ไม่คิดจะให้รางวัลความพยายามหน่อยเหรอ?” ไทเกอร์ไม่พูดเปล่า ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอที่เย็นเฉียบของกราฟ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวจนกราฟขนลุกซู่
“อื้อ… หยุดนะพี่ไทเกอร์ นี่มันในค่ายอาสานะ!” กราฟพยายามดันอกแกร่งออก แต่ร่างกายกลับทรยศ มันโหยหาสัมผัสอบอุ่นนี้มาทั้งวัน
“ค่ายอาสาแล้วไงครับ ตอนนี้เขาหลับกันหมดแล้ว… ตรงนี้มืดมาก ไม่มีใครเห็นหรอก” ไทเกอร์เลื่อนมือเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางของกราฟ ลูบไล้แผ่นหลังที่เย็นเยียบเพื่อมอบความอบอุ่นให้ “ตัวสั่นเชียว หนาวใช่ไหมครับ… เดี๋ยวพี่จะทำให้ ‘ร้อน’ จนลืมหนาวเลย”
“พะ… พี่อย่าบ้า… อ๊ะ!”
คำห้ามปรามถูกกลืนหายไปเมื่อไทเกอร์ประกบริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงและโหยหา ท่ามกลางความมืดมิดและอากาศหนาวเหน็บบนดอยสูง อุณหภูมิระหว่างคนสองคนกลับพุ่งทะลุจุดเดือด กราฟเผลอจิกเล็บลงบนหลังคอของอีกฝ่าย ตอบรับจูบที่ร้อนแรงนั้นอย่างลืมตัว
บทเรียนเรื่องโครงสร้างความทนทานของวัสดุกำลังจะถูกนำมาทดสอบในสถานการณ์จริง โดยมีผนังปูนแท็งก์น้ำเป็นจุดรับน้ำหนัก และดาราหนุ่มห้องข้างๆ เป็นผู้ประเมินแรงกระแทกทั้งหมดด้วยตัวเอง คืนนี้… ระบบปฏิบัติการของวิศวกรหนุ่มคงได้ Error ไปจนถึงเช้าแน่นอน
