เสียงไวโอลินจากวงมโหรีบรรเลงเพลงหวานซึ้ง แขกเหรื่อจับคู่กันเต้นรำกลางฟลอร์อย่างมีความสุข แต่สำหรับ พี่กล้า ทุกจังหวะดนตรีคือเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา
เขายืนตัวเกร็งอยู่ข้างเสา ตามประกบ คุณพุ่ม ไม่ห่าง สายตาสีอำพันกวาดมองไปในความมืดรอบนอกศาลา จมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่น ‘ดินปืน’ และ ‘กำมะถัน’ ที่เริ่มเข้มข้นขึ้นจนกลบกลิ่นน้ำหอม
“พี่กล้า… มือพี่เย็นเฉียบเลย” พุ่มกระซิบ พลางยื่นแก้วน้ำพั้นช์ให้ “ดื่มหน่อยแก้กระหาย”
“ข้าดื่มไม่ลง…” กล้าตอบเสียงเครียด “คุณพุ่ม… ข้าว่าเราควรพาคุณพ่อคุณออกไปจากตรงนี้… เดี๋ยวนี้”
ยังไม่ทันขาดคำ
พรึ่บ!
ไฟทุกดวงในงานเลี้ยงดับวูบลงพร้อมกัน! ไม่ใช่แค่ในตัวเรือน แต่รวมถึงไฟในสวนและไฟถนน ราวกับถูกใครบางคนสับสวิตช์ตัดขาดจากโลกภายนอก ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านเมฆดำลงมา
“กรี๊ดดดดด!” “เกิดอะไรขึ้น!” “ไฟดับ! ใครก็ได้จุดเทียนที!”
เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจดังระงม แขกเหรื่อแตกตื่นวิ่งชนกันล้มระเนระนาด ท่ามกลางความโกลาหล… เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่คุ้นหูดังแว่วมา “เริ่มการแสดงได้!”
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
เสียงวัตถุบางอย่างถูกขว้างเข้ามากลางวงล้อม ควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาจากวัตถุเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นของมันฉุนกึก… กลิ่นสมุนไพรหลอนประสาทผสมกับยาสั่ง!
“ปิดจมูก! ทุกคนปิดจมูก!” หลวงเทพ ตะโกนลั่น ชักปืนออกมา ยิงขึ้นฟ้าหนึ่งนัด ปัง! เพื่อเรียกสติและขู่ศัตรู
แต่ควันนี้ไม่ได้ทำแค่บดบังทัศนวิสัย… มันทำให้คนเห็นภาพหลอน! “งู! งูยักษ์!” คุณหญิงคนหนึ่งกรีดร้อง ชี้ไปที่เชือกผ้าม่าน “ผี! มีผีเต็มไปหมดเลย!” ขุนนางอีกคนวิ่งชนเสาจนหัวแตก
“คุณพุ่ม!” กล้าควานหาตัวคนรักในความมืดและควันพิษ “ข้าอยู่นี่!” เสียงพุ่มตอบกลับมา สำลักควันแค่อกๆ
กล้าพุ่งเข้าไปคว้าตัวพุ่มมากอดไว้แน่น ใช้ตัวบัง “กลั้นหายใจไว้! อย่าสูดควัน!”
ทันใดนั้น… เคร้ง!
ดาบคมกริบฟันวูบลงมาจากด้านหลัง เฉียดไหล่กล้าไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เสื้อราชปะแตนขาดเป็นรอยยาว เงาดำร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา… ไม่ใช่คน แต่เป็น ‘หุ่นพยนต์’ ที่สานจากไม้ไผ่ รูปร่างเหมือนลิงลม เคลื่อนไหวรวดเร็วและถือมีดสั้น
“เล่นของต่ำ!” กล้าคำราม เขาไม่รอช้า สวนหมัดเข้าที่กลางลำตัวหุ่นพยนต์ ผัวะ! ไม้ไผ่แตกกระจาย แต่หุ่นตัวนั้นไม่เจ็บปวด มันยังพยายามจะแทงพุ่มที่อยู่ในอ้อมกอดกล้า
“อย่าแตะต้องเขา!” กล้าระเบิดโทสะ เล็บมืองอกยาวออกมาทะลุถุงมือผ้า ฉับ! เขาตวัดกรงเล็บตัดคอหุ่นพยนต์จนหัวหลุดกระเด็น!
แต่ศัตรูไม่ได้มีแค่หนึ่ง… หุ่นพยนต์นับสิบตัว กระโดดลงมาจากเพดานและหน้าต่าง ล้อมกรอบพวกเขาทุกทิศทาง และที่มุมห้อง… ไอ้สอน ยืนแสยะยิ้มอยู่บนโต๊ะอาหาร ในมือถือหุ่นปั้นคอยบงการ
“ฆ่ามัน… ฆ่าไอ้สัตว์ร้ายนั่น!” สอนสั่งเสียงเหี้ยม “ทำให้มันคลั่ง! ให้ทุกคนเห็นธาตุแท้ของมัน!”
หุ่นพยนต์สามตัวพุ่งเข้าใส่กล้าพร้อมกัน กล้าไม่มีทางเลือก เขาต้องสู้! เขาผลักพุ่มไปให้หลวงเทพรับช่วงต่อ “ฝากคุณพุ่มด้วย!”
กล้ากระโจนเข้ากลางวงล้อมหุ่นพยนต์ ความมืดและควันพิษไม่มีผลต่อดวงตาเสือสมิง นัยน์ตาสีอำพันสว่างวาบราวกับดวงไฟปีศาจ เขาฉีกกระชากหุ่นไม้ด้วยมือเปล่า หักแขนหักขาพวกมันราวกับหักกิ่งไม้แห้ง เสียงไม้ลั่นกร๊อบแกร๊บดังสนั่น ผสมกับเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอ กรรรรรร…
แขกเหรื่อที่เริ่มสร่างจากภาพหลอนบางคน หันมาเห็นภาพนั้นพอดี ภาพชายหนุ่มในชุดเปื้อนเลือด ที่มีดวงตาเรืองแสง และกรงเล็บยาวเฟื้อย กำลังฉีกร่างศัตรูอย่างบ้าคลั่ง
“ปีศาจ…” “นั่นมันตัวอะไร!?” “ไอ้หนุ่มนั่น… มันเป็นปีศาจ!”
เสียงซุบซิบเริ่มกลายเป็นเสียงตะโกนไล่ล่า
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟฉายกระบอกใหญ่ที่ส่องกราดเข้ามา
ไฟสปอตไลท์สว่างจ้าส่องตรงมาที่ตัว พี่กล้า เขายืนหอบหายใจอยู่กลางซากหุ่นพยนต์ มือทั้งสองข้างชุ่มโชกไปด้วยน้ำมันยางสีแดง (เลือดเทียมที่ใส่ไว้ในหุ่น) ดูเหมือนเลือดสดๆ ไม่มีผิด เล็บยาวยังไม่ทันหดกลับ… ดวงตายังวาวโรจน์
ที่ปลายแสงไฟ… พระยาไกรสีห์ ยืนเด่นเป็นสง่า ล้อมรอบด้วยทหารองครักษ์นับสิบคนที่ถือปืนยาว “จับมัน!” พระยาไกรสีห์ชี้หน้ากล้า “มันคือ ‘เสือสมิง’ ที่แฝงตัวมาทำร้ายท่านเจ้าคุณ! ข้าเห็นกับตาว่ามันอาละวาดฆ่าคน!”
“ไม่จริง!” พุ่มวิ่งออกมาขวางหน้ากล้า กางแขนปกป้อง “เขาช่วยทุกคนต่างหาก! ไอ้หุ่นพวกนี้มัน…”
“หลบไปพ่อพุ่ม!” ท่านเจ้าคุณกรมท่า (พ่อของพุ่ม) ที่เพิ่งได้สติ ตะโกนเรียกด้วยความตกใจ “ออกมาจากมัน! มันเป็นตัวอันตราย!”
“พ่อ! ฟังพุ่มก่อน!”
“ทหาร! ยิงมัน!” พระยาไกรสีห์ออกคำสั่งเด็ดขาด ไม่รอฟังความ “ก่อนที่มันจะกินเลือดใคร!”
แกร๊ก! ทหารนับสิบประทับปืนเล็งที่หัวใจกล้า
“หนีไป…” กล้ากระซิบที่ข้างหูพุ่ม “คุณพุ่ม… หลบไป”
“ไม่!” พุ่มน้ำตาไหลพราก “ข้าไม่ทิ้งพี่!”
กล้ามองสบตาคนรักด้วยความเจ็บปวด… เขาตัดสินใจแล้ว ถ้าเขาไม่หนี… พุ่มจะโดนลูกหลงไปด้วย
“ขอโทษ…” กล้าผลักพุ่มกระเด็นออกไปทางหลวงเทพ แล้วเขาก็คำรามลั่น โฮกกกกกก!!! เสียงคำรามของเสือแท้จริง ดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างแตกเพล้ง! ผู้คนหวีดร้องก้มหมอบลงกับพื้น
กล้ากระโจนตัวลอยข้ามวงล้อมทหาร พุ่งทะลุหน้าต่างกระจกออกไปสู่ความมืดด้านนอก เพล้ง!
“ตามล่ามัน!” พระยาไกรสีห์ตะโกน “จับตายเท่านั้น! ใครเอาหัวมันมาได้ ข้าให้รางวัลหมื่นชั่ง!”
ทหารและไอ้สอนวิ่งกรูตามออกไปทันที
ทิ้งให้ พุ่ม ทรุดนั่งร้องไห้อยู่กลางกองเศษกระจก โดยมี หลวงเทพ เข้ามาโอบไหล่ปลอบประโลม “ใจเย็นพุ่ม… มันรอดแน่… มันเก่ง”
ท่านเจ้าคุณกรมท่าเดินเข้ามาดูลูกชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มองตามรอยเลือดและรอยกระจกแตกที่กล้าทิ้งไว้ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน… พุ่ม… บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้ ว่าเอ็งไปพาตัวอะไรเข้าบ้าน?”
พุ่มเงยหน้ามองบิดา ทั้งน้ำตาและความแค้น เขาหันไปมอง พระยาไกรสีห์ ที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่อย่างผู้ชนะ… รอยยิ้มที่บอกว่า ‘ข้าเตือนเจ้าแล้ว’
พุ่มกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซึม “ผมจะเล่าทุกอย่างครับคุณพ่อ… แต่ไม่ใช่ที่นี่” สายตาของพุ่มเปลี่ยนไป… จากคุณชายผู้อ่อนโยน กลายเป็นสายตาของคนที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างเพื่อทวงคนรักคืน
“และคนที่ทำเรื่องนี้… จะต้องชดใช้”
