บรรยากาศของงานเลี้ยงฉลองรับน้องใหม่และประกาศรายชื่อตัวจริงของชมรมซอฟต์บอลเต็มไปด้วยความครึกครื้น ร้านหมูกระทะเจ้าดังหลังมหาวิทยาลัยถูกเหมาโซนด้านในจนแน่นขนัด เสียงชนแก้วและเสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่
“ฉลองให้ไอ้เหนือ! ตัวจริงคนใหม่โว้ยยย!” จี้ชูแก้วน้ำอัดลมขึ้นฟ้า (เพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้า) ตะโกนลั่นร้าน
“พอได้แล้วมึง อายเขา!” น้ำเหนือหน้าแดงระเรื่อ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จางๆ จากเบียร์แก้วเดียวที่รุ่นพี่คะยั้นคะยอให้ดื่ม
น้ำเหนือนั่งอยู่หัวโต๊ะ ขนาบข้างด้วยจี้กับโป้ง ส่วนอีกข้าง… ว่างเปล่า
“ไอ้แมงไปไหนวะ?” โป้งถาม “เห็นไปเข้าห้องน้ำนานละ”
“ช่างหัวมันดิ มันบอกไม่ชอบคนเยอะ เดี๋ยวคงกลับไปนอนมั้ง” น้ำเหนือตอบปัดๆ แต่สายตากลับคอยมองไปทางประตูร้านตลอดเวลา
ทันใดนั้น เก้าอี้ข้างตัวน้ำเหนือก็ถูกดึงออก แต่คนที่มานั่งไม่ใช่หนุ่มผมยาวหน้าดุ แต่เป็นหนุ่มหล่อหน้าใสเจ้าของรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“ขอนั่งด้วยคนนะครับน้องเหนือ”
“พ…พี่ซัน!” น้ำเหนือสะดุ้ง “เชิญครับๆ”
พี่ซันในชุดลำลองดูสบายๆ แต่ยังคงดูดีทุกองศา เขาขยับเก้าอี้เข้ามาจนชิดน้ำเหนือ วางมือบนพนักเก้าอี้ด้านหลังเหมือนกำลังโอบกลายๆ
“เก่งมากเลยนะวันนี้ พี่ภูมิใจในตัวเรามาก” พี่ซันยิ้มหวาน สายตาแพรวพราว “ไม่คิดเลยว่าตัวเล็กๆ แบบนี้จะไวขนาดนี้… สงสัยพี่ต้องดูแลเป็นพิเศษซะแล้วสิ”
“แหะๆ… ขอบคุณครับพี่ซัน” น้ำเหนือยิ้มเจื่อนๆ พยายามขยับตัวออกห่างนิดนึง แต่ติดที่จี้นั่งเบียดอยู่อีกฝั่ง
“ดื่มหน่อยมั้ย? เดี๋ยวพี่รินให้” พี่ซันคว้าเหยือกเบียร์มาทำท่าจะเติมให้
ปึก!
แก้วน้ำเปล่าใบใสถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น คั่นกลางระหว่างแก้วเบียร์ของพี่ซันกับมือน้ำเหนือ
“มันไม่ดื่มครับ”
เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเหนือหันขวับไปเจอแมงยืนค้ำหัวอยู่ ผมยาวถูกรวบตึงเปิดใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้เรียบตึงจนน่ากลัว ในมือถือกล่องป๊อกกี้รสสตรอว์เบอร์รี (ที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์สุดๆ)
“อ้าว แมง…” พี่ซันชะงัก รอยยิ้มกระตุกเล็กน้อย “แค่นิดหน่อยเอง ฉลองความสำเร็จน้องมัน”
“ขามันเพิ่งหาย ข้อเท้ายังไม่เต็มร้อย แอลกอฮอล์จะทำให้แผลหายช้า” แมงร่ายยาวด้วยหลักการแพทย์ (หรือมั่วก็ไม่รู้) “และพรุ่งนี้มีซ้อมเช้า”
“แหม เข้มงวดจังนะพ่อโค้ช” พี่ซันหัวเราะแห้งๆ “แต่นี่มันเวลาส่วนตัวนะ น้องเหนือเขาอาจจะอยากผ่อนคลายบ้าง… จริงมั้ยครับเหนือ?”
พี่ซันหันมาขอความเห็นน้ำเหนือ มือข้างที่วางบนพนักเก้าอี้เลื่อนลงมาจับที่ไหล่น้ำเหนือเบาๆ
พริบตานั้น… แมงโยนกล่องป๊อกกี้ลงบนโต๊ะ
มือหนาคว้าข้อมือพี่ซันที่จับไหล่น้ำเหนืออยู่ออกทันที แรงบีบไม่เบานักทำเอาพี่ซันหน้าเปลี่ยนสี
“ปล่อย” แมงพูดเสียงต่ำ นัยน์ตาสีดำสนิทลุกวาว
บรรยากาศในโต๊ะเงียบกริบลงทันที เพื่อนๆ รอบข้างเริ่มหันมามอง
“อะไรของมึงเนี่ยแมง?” พี่ซันเริ่มเสียงแข็ง สะบัดมือออก “กูแค่จับไหล่น้องมัน มึงเป็นบ้าอะไร?”
“ผมไม่ชอบ…” แมงจ้องตาพี่ซันเขม็ง “…ให้ใครมาแตะต้อง ‘ของของผม’“
คำประกาศสั้นๆ แต่ชัดเจนก้องกังวานไปทั่วร้าน ทุกคนอ้าปากค้าง จี้กับโป้งแทบจะสำลักหมู
“ของของมึง?” พี่ซันเลิกคิ้ว ยิ้มเยาะ “น้องเหนือเป็นสิ่งของเหรอ? หรือมึงคิดไปเอง? ถามน้องมันรึยังว่าอยากเป็นของมึงหรือเปล่า?”
พี่ซันหันมาหาน้ำเหนือ มั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง “ว่าไงครับเหนือ? พี่จะไปส่งเราที่หอ ไปกับพี่ดีกว่ามั้ย? อยู่กับคนอารมณ์รุนแรงแบบนี้อันตรายนะ”
น้ำเหนือมองพี่ซัน… คนที่เขาเคยปลื้ม เคยกรี๊ด เคยอยากได้เป็นแฟน แต่ตอนนี้… ภาพตรงหน้ากลับดูจืดชืดเมื่อเทียบกับผู้ชายอีกคนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างๆ
ผู้ชายที่ปากร้ายแต่คอยผูกเชือกรองเท้าให้… ผู้ชายที่ยอมแขนหักเพื่อรับลูกบอลแทน… ผู้ชายที่กินป๊อกกี้สีชมพูเพราะแค่อยากกิน…
คำตอบมันชัดเจนในใจมาตั้งนานแล้ว
น้ำเหนือสูดหายใจลึก ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้หันไปหาพี่ซัน แต่หันไปหาแมง แล้วเอื้อมมือไปจับมือหนาของแมงที่กำแน่นอยู่ข้างตัว
“พี่ซันครับ…” น้ำเหนือพูดโดยไม่มองหน้ารุ่นพี่ “ขอบคุณที่ชวนนะครับ แต่…”
น้ำเหนือกระชับมือแมงแน่นขึ้น
“แมงมันไม่ได้อารมณ์รุนแรงหรอกครับ… มันแค่ ‘ขี้หวง’…” น้ำเหนือหันไปยิ้มให้แมง “และผมก็ชอบที่มันหวงด้วย… ขอตัวนะครับ”
พูดจบ น้ำเหนือก็กระตุกมือแมง “ไปกันเถอะ หิวป๊อกกี้”
แมงยืนอึ้งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มกว้าง… รอยยิ้มของผู้ชนะที่แท้ทรู
“อืม… ไปซื้อให้”
แมงก้มลงคว้ากล่องป๊อกกี้บนโต๊ะ แล้วเดินจูงมือน้ำเหนือเดินฝ่าฝูงชนออกจากร้านไปท่ามกลางเสียงโห่ฮาปาจิงโกะของเพื่อนๆ
“วิ้วววว! เปิดตัวว่ะ!” “พี่ซันหน้าแหกหมอไม่รับเย็บแล้วจ้า!”
พี่ซันนั่งกำหมัดแน่น มองตามหลังคนทั้งคู่ไปด้วยสายตาอาฆาตแค้น… ศึกครั้งนี้เขาแพ้ยับเยิน แต่สงครามมันยังไม่จบง่ายๆ หรอก!
…
หน้าร้านหมูกระทะ
พอพ้นสายตาคน แมงก็หยุดเดิน แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือน้ำเหนือ
“เมื่อกี้…” แมงพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง “พูดจริงเหรอ?”
“พูดอะไร?” น้ำเหนือแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“ที่บอกว่า… ชอบที่กูหวง”
น้ำเหนือหน้าร้อนผ่าว ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง
“ก็… ก็เออไง! พูดแล้วไม่คืนคำเว้ย!”
แมงหันกลับมามองคนตัวเล็กที่เขินจนตัวบิด เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วดึงมือน้ำเหนือเข้าหาตัว จนร่างบางเซมาปะทะอกแกร่ง
“ถ้างั้น…” แมงก้มลงกระซิบข้างหู “เตรียมตัวไว้เลยนะ…”
“…”
“ต่อจากนี้กูจะหวงหนักกว่าเดิมอีก… ห้ามบ่นรำคาญล่ะ”
น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นสบตา เห็นแววตาพราวระยับของแมงภายใต้แสงไฟถนน หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
“เออ! ไม่บ่นหรอกน่า! ไอ้คนขี้หวง!”
แมงยิ้ม แล้วเปลี่ยนจากจับมือมาเป็นโอบไหล่น้ำเหนือเดินกลับหอไปด้วยกัน ท่ามกลางค่ำคืนที่แม้จะไม่มีดาว แต่ก็สว่างไสวที่สุดในความรู้สึกของคนทั้งคู่
สถานะอาจจะยังไม่ได้ระบุว่าเป็น ‘แฟน’… แต่คำว่า ‘ของของกู’ ที่แมงประกาศไปเมื่อกี้ มันศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าทะเบียนสมรสซะอีก!
