บรรยากาศในห้องนั่งเล่นคอนโดหรูตอนนี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าขั้วโลกเหนือ ทั้งที่แอร์เปิดอยู่ที่ 25 องศา
พี่ซันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวแพง จิบน้ำเปล่าด้วยท่วงท่าผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ส่วนแมงยืนกอดอกพิงผนังห้อง (ด้วยแขนข้างเดียว) จ้องมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่พร้อมจะเตะคนออกจากห้องได้ทุกเมื่อ
น้ำเหนือนั่งตัวลีบอยู่บนพรมหน้าทีวี รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเชลยศึกที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิ
“ห้องสวยดีนะแมง” พี่ซันวางแก้วน้ำลง “เสียดายดูมืดมนไปหน่อย น่าจะหาอะไรสดใสๆ มาประดับบ้าง”
“ผมชอบแบบนี้” แมงตอบเสียงแข็ง “แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามของในห้องด้วย”
“แหม พี่แค่แนะนำ” พี่ซันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมาหาน้ำเหนือ สายตาไล่มองเสื้อยืดตัวโคร่งที่น้ำเหนือใส่อยู่ “ว่าแต่น้องเหนือ… ใส่ชุดนี้แล้วดูตัวเล็กไปเลยนะครับ ของไอ้แมงมันเหรอ?”
“ค…ครับพี่ซัน พอดีชุดนักศึกษาผมเหม็นเหงื่อ เลยขอยืมมันใส่” น้ำเหนือตอบอึกอัก
“อืม…” พี่ซันพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มบนหน้าเริ่มจางลง “ดึกแล้วนะ พี่ว่าเหนือกลับหอดีกว่า เดี๋ยวแม่จะเป็นห่วง มาครับ ไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่ง”
พี่ซันลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินนำออกไป
น้ำเหนือชะงัก หันไปมองแมงแวบหนึ่ง แมงยังคงยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร ไม่ห้าม ไม่รั้ง แต่สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่น้ำเหนือ… รอคอยคำตอบ
“เอ่อ… คือ…” น้ำเหนือลังเล
“ไปสิครับ” พี่ซันเร่ง “แมงมันเจ็บอยู่ ให้มันพักผ่อนเถอะ เราอยู่ไปก็จะไปกวนมันเปล่าๆ นะ”
คำพูดของพี่ซันฟังดูมีเหตุผล แต่ในใจของน้ำเหนือกลับแย้งขึ้นมาทันที
‘กวนเหรอ? ใครกันแน่ที่กวน? ก็ไอ้แมงมันบอกเองว่าให้กูอยู่ช่วย’
ภาพตอนที่แมงเอาตัวเข้ารับลูกบอลแทนเขายังติดตา ภาพตอนที่แมงสระผมเองไม่ได้ ภาพตอนที่แมงกินป๊อกกี้ด้วยมือซ้ายอย่างทุลักทุเล…
ความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบตีตื้นขึ้นมาในอก
“ขอโทษครับพี่ซัน” น้ำเหนือพูดเสียงดังฟังชัด เงยหน้าขึ้นสบตารุ่นพี่ “ผมกลับไม่ได้ครับ”
พี่ซันชะงัก “ทำไมล่ะครับ?”
“ผมรับปากแมงไว้แล้วว่าจะดูแลมันจนกว่าแขนจะหายดี” น้ำเหนืออธิบายอย่างจริงจัง “มันเจ็บเพราะช่วยผม แขนขวาก็ใช้งานไม่ได้ สระผมก็ไม่ได้ กินข้าวก็ลำบาก ถ้าผมทิ้งมันไปตอนนี้… ผมก็เลวเกินคนแล้วครับ”
แมงที่ยืนพิงผนังอยู่ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาทันที เป็นรอยยิ้มที่ดูสะใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา
“แต่มันดึกแล้วนะ เหนือจะนอนที่นี่เหรอ? มันดูไม่ค่อยดีนะ” พี่ซันเริ่มเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย
“ผมนอนพื้นได้ครับ! สบายมาก!” น้ำเหนือยืนยัน “อีกอย่าง แมงมันก็เพื่อนผม เพื่อนดูแลเพื่อน เรื่องปกติครับพี่”
คำว่า ‘เพื่อน’ อาจจะแทงใจแมงนิดหน่อย แต่การที่น้ำเหนือเลือกจะอยู่กับเขาแทนที่จะไปกับ ‘คนที่ชอบ’ อย่างพี่ซัน… แค่นี้ก็ชนะขาดลอยแล้ว
แมงขยับตัว เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ น้ำเหนือ ใช้มือซ้ายวางบนไหล่น้ำเหนือเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ
“ได้ยินแล้วนะครับพี่ซัน” แมงพูดเสียงเรียบ แต่แววตาเย้ยหยันชัดเจน “คนพยาบาลเขาไม่ยอมกลับ คนป่วยอย่างผมก็ปฏิเสธไม่ได้ซะด้วย… พี่เชิญกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง”
พี่ซันกำหมัดแน่น พยายามรักษารอยยิ้มการค้าไว้บนหน้า แต่ดูบิดเบี้ยวเต็มที
“งั้นเหรอครับ… โอเค ถ้าน้องเหนือตัดสินใจแล้ว พี่ก็คงไม่ขัด” พี่ซันหันมามองน้ำเหนือเป็นครั้งสุดท้าย “งั้นดูแลตัวเองดีๆ นะครับ มีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดนะ”
“ครับพี่ซัน ขอบคุณครับ!” น้ำเหนือยกมือไหว้
พี่ซันปรายตามองแมงด้วยสายตาอาฆาตแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป
ปัง!
เสียงประตูปิดลง ความเงียบกลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง
น้ำเหนือถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง
“เฮ้อ… กดดันชะมัด ทำไมพี่ซันต้องดูน่ากลัวแปลกๆ ด้วยวะ”
“เพิ่งรู้ตัวเหรอ” แมงเดินมานั่งลงข้างๆ หยิบรีโมทมาเปิดทีวีต่อ “ตาถั่ว”
“ด่ากูอีกละ!” น้ำเหนือหันมาค้อน “กูอุตส่าห์เลือกอยู่ดูแลมึงนะ! ปฏิเสธพี่ซันผู้เป็นดั่งดวงใจไปเลยนะเว้ย! สำนึกบุญคุณซะบ้าง!”
แมงหันมามองคนตัวเล็กที่กำลังโวยวาย แววตาของเขาอ่อนเชื่อมลงอย่างปิดไม่มิด
“เออ สำนึกแล้ว”
“แค่นี้?”
“แล้วจะให้ทำไง? กราบเบญจางคประดิษฐ์เหรอ?” แมงกวนประสาท
“เลี้ยงปิ้งย่าง! หลังมึงหายดี!” น้ำเหนือยื่นคำขาด
“ได้” แมงตอบรับง่ายๆ “จะเลี้ยงให้พุงแตกตายไปเลย”
น้ำเหนือยิ้มพอใจ เตรียมจะลุกไปหยิบน้ำมาดื่มบ้าง แต่จู่ๆ แมงก็เรียกไว้
“เหนือ”
“อะไร?”
“ทำไมเมื่อกี้… ถึงไม่กลับไปกับมัน?”
น้ำเหนือชะงัก มองหน้าแมงที่ถามด้วยสีหน้าจริงจังกว่าปกติ
“ก็บอกไปแล้วไง… ว่ารับปากไว้แล้ว” น้ำเหนือเกาแก้มแก้เขิน “กูเป็นลูกผู้ชาย พูดคำไหนคำนั้น อีกอย่าง… ปล่อยคนแขนเดี้ยงให้อยู่คนเดียว มันน่าสมเพชออก กลัวมึงร้องไห้ขี้มูกโป่ง”
แมงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาขยับตัวเข้าไปใกล้น้ำเหนือ ใช้มือซ้ายจับปลายคางคนตัวเล็กให้หันมาสบตา
“ปากดี…”
ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ น้ำเหนือตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก
“มึงรู้ตัวไหม…” แมงกระซิบเสียงพร่า “…ว่าเวลาทำตัวดื้อๆ แบบนี้… มันน่ารัก“
ตู้ม!
เหมือนมีระเบิดนิวเคลียร์ลงกลางหัวใจน้ำเหนือ หน้าแดงแปร๊ดลามไปถึงคอ หูอื้อตาลายไปหมด
“อะ… ไอ้… ไอ้บ้า!” น้ำเหนือผลักอกแมงออกสุดแรงแล้วกระโดดหนีไปตั้งหลักที่อีกฝั่งของห้อง “พูดบ้าอะไรของมึง! ขนลุก! ไปนอนเลยไป๊!”
แมงมองท่าทางลุกลี้ลุกลนนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ หยิบป๊อกกี้รสสตรอว์เบอร์รีขึ้นมากินต่อ
คืนนี้… ป๊อกกี้ดูจะหวานกว่าปกติหลายเท่าตัวเลยแฮะ
