เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซู่ซ่า แสงแดดเจิดจ้าสะท้อนผืนน้ำทะเลสีครามระยิบระยับ บรรยากาศชวนให้ปูเสื่อนอนจิบน้ำมะพร้าว… แต่ไม่ใช่สำหรับสมาชิกชมรมซอฟต์บอลมหาวิทยาลัย
“วิ่ง! วิ่งเข้าไป! ขาอย่าตาย! ทรายมันดูดก็ต้องยกขาสูง!”
เสียงนกหวีดและเสียงตะโกนของโค้ชดังแข่งกับเสียงคลื่น นักกีฬาทุกคนกำลังวิ่งสปรินต์ระยะสั้นบนหาดทรายที่ยวบยาบ ทุกย่างก้าวเหมือนมีลูกตุ้มเหล็กถ่วงขา เหนื่อยกว่าวิ่งบนพื้นดินสิบเท่า
น้ำเหนือหอบจนตัวโยน เหงื่อไหลเข้าตาจนแสบไปหมด แต่เขาก็ยังกัดฟันวิ่งตามกลุ่มผู้นำให้ทัน
“ไหวมั้ยเหนือ?” แมง (ที่วิ่งอยู่ข้างๆ แบบไม่แสดงอาการเหนื่อยสักนิด) ถามเสียงเรียบ
“ว…ไหว! สบายมาก!” น้ำเหนือโกหกคำโต ทั้งที่ปอดแทบฉีก
“ดี” แมงยิ้มมุมปาก “เพราะนี่แค่น้ำจิ้ม ของจริงคือช่วงบ่าย”
…
ช่วงพักเที่ยง : โรงอาหารค่ายพักแรม
ทุกคนนั่งทานข้าวกันอย่างหมดสภาพ ยกเว้นพี่ซันที่ยังดูดีและมีพลังเหลือเฟือ เขาเดินถือไมโครโฟนมากลางห้องอาหาร
“เอาล่ะครับน้องๆ ช่วงบ่ายเราจะซ้อมรับลูก Ground Ball บนพื้นทราย เพื่อฝึกปฏิกิริยาและการทรงตัว” พี่ซันประกาศ “แต่ก่อนอื่น… พี่ขอประกาศเรื่องห้องพักสำหรับคืนนี้”
น้ำเหนือหูผึ่งทันที เขากับแมงนัดกันไว้ดิบดีว่าจะนอนห้องเดียวกัน (เตรียมเกม เตรียมขนมมาเพียบ)
“เพื่อให้เกิดความสามัคคีและกระชับความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง…” พี่ซันยิ้มหวาน สายตาจ้องมาที่โต๊ะของแมงกับน้ำเหนือ “…พี่จะใช้วิธี ‘จับฉลาก’ คละชั้นปีและคละตำแหน่งครับ”
“โห่…” เสียงโอดครวญดังระงม (ส่วนใหญ่จากพวกมีแฟนหรือมีแก๊งเพื่อน)
“ไม่มีโห่ครับ นี่คือกฎ!” พี่ซันสั่งเสียงเข้ม “และพี่ได้จับไว้ให้แล้ว…”
พี่ซันเริ่มไล่รายชื่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง…
“ห้อง A3… น้องน้ำเหนือ นอนกับ น้องบิว ปี 1 และ พี่ต้น ปี 3 ครับ”
“ห๊ะ!?” น้ำเหนือสะดุ้งสุดตัว
ไอ้พี่ต้น! คู่ปรับเก่าที่เคยโดนแมงไล่ตะเพิดออกจากสนาม! ให้ไปนอนห้องเดียวกับมันเนี่ยนะ!?
“ส่วน แมง…” พี่ซันเว้นจังหวะ หันมายิ้มเยาะเย้ยให้แมง “…นอนห้อง VIP A1 กับ พี่ ครับ”
แมงกำหมัดแน่น ตะเกียบในมือแทบหัก
“ผมขอคัดค้าน” แมงลุกขึ้นยืน “ผมนอนยาก ผมขอนอนกับบัดดี้ผม”
“ไม่ได้ครับ” พี่ซันตอบทันควัน “เราต้องละลายพฤติกรรม แมงแยกตัวมานานแล้ว คืนนี้ต้องมาคุยแผนการทำทีมกับพี่ในฐานะเอซ… หรือว่าไม่กล้านอนกับพี่ครับ?”
พี่ซันใช้ไม้ตาย ‘เรื่องงาน’ และ ‘การท้าทาย’ มาบีบ
แมงกัดฟันกรอด รู้ดีว่าถ้าโวยวายไปจะทำให้บรรยากาศทีมเสีย และน้ำเหนือจะลำบากใจ
“ก็ได้ครับ…” แมงนั่งลงกระแทกเก้าอี้เสียงดัง “แต่ถ้าน้องผมเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ… พี่ต้นคงรู้นะครับว่าจะเจออะไร”
แมงส่งสายตาพิฆาตไปที่ ‘พี่ต้น’ (ที่บังเอิญโดนลากมาเข้าค่ายด้วย) จนพี่ต้นสะดุ้งโหยง รีบก้มหน้ากินข้าวไม่สบตา
…
การซ้อมภาคบ่าย : นรกบนผืนทราย
ความหงุดหงิดของแมงถูกระบายออกมาในสนามซ้อม
“รับให้ดีกว่านี้! บอลมาแค่นี้รับไม่ได้เหรอ!”
แมงหวดลูกบอล (Fungo) ใส่รุ่นน้องอย่างดุดัน รุนแรง และแม่นยำจนน่ากลัว ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้ ‘ปีศาจ’ กำลังอารมณ์บ่อจอยสุดขีด
ส่วนน้ำเหนือถูกแยกไปซ้อมอีกกลุ่มกับพี่ซัน
“เหนือครับ ย่อต่ำๆ สิครับ” พี่ซันเดินเข้ามาสอนใกล้ๆ มือไม้เริ่มป้วนเปี้ยน “หลังต้องตรง… แบบนี้…”
มือของพี่ซันแตะที่เอวน้ำเหนือ ลูบไล้เบาๆ เหมือนจะจัดท่า แต่เจตนาชัดเจนว่าฉวยโอกาส
น้ำเหนือขยับตัวหนีอย่างสุภาพ “ผมทำเองได้ครับพี่ซัน”
“แหม ไม่ต้องเกรงใจ พี่เต็มใจสอน”
ฟึ่บ!
ลูกซอฟต์บอลลูกหนึ่งลอยละลิ่วมาจากอีกฟากของสนาม พุ่งเฉียดหัวพี่ซันไปเพียงคืบเดียว ก่อนจะตกปุเลงๆ ลงพื้นทราย
“อุ้ย! ขอโทษครับ! มือลื่น!”
เสียงตะโกนหน้าตายมาจากแมง ที่ยืนถือไม้ตีอยู่อีกฝั่ง ระยะห่างเกือบ 50 เมตร แต่แม่นราวจับวาง
พี่ซันหน้าซีด หันไปมองแมงที่กำลังเดาะลูกบอลอีกลูกในมือเหมือนจะบอกว่า ‘ลูกหน้าไม่พลาดแน่’
“อะ… โอเคครับ เหนือซ้อมต่อไปนะ พี่ไปดูทางนู้นก่อน” พี่ซันรีบถอยทัพทันที
น้ำเหนือแอบยกนิ้วโป้งให้แมงไกลๆ แมงยักคิ้วกลับมาให้ทีหนึ่ง
…
ตกดึก : ห้องพัก A3
บรรยากาศในห้องพักอึดอัดใช้ได้ พี่ต้นนอนกรนสนั่นหวั่นไหวอยู่เตียงบน ส่วนเพื่อนชื่อบิวหลับไปแล้ว น้ำเหนือนอนอยู่เตียงล่าง พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ
‘คิดถึงไอ้แมงว่ะ… ป่านนี้จะโดนพี่ซันทำไรปะวะ หรือมันจะฆ่าพี่ซันหมกห้องไปแล้ว?’
ครืด…
เสียงสั่นของโทรศัพท์ใต้หมอนดังขึ้น น้ำเหนือรีบหยิบมาดู
Maeng: นอนยัง? Namnuea: ยัง นอนไม่หลับ เสียงกรนพี่ต้นดังกว่าเรือหางยาว Maeng: ออกมาข้างนอกหน่อย Maeng: รอที่โขดหินริมหาด
น้ำเหนือเด้งตัวลุกขึ้นทันที คว้าเสื้อคลุมแล้วค่อยๆ ย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ
…
ริมหาดทรายใต้แสงจันทร์
ลมทะเลกลางคืนพัดเย็นสบาย เสียงคลื่นกล่อมเกลาให้ใจสงบ น้ำเหนือเดินย่ำทรายนุ่มๆ ไปยังโขดหินใหญ่ที่ห่างไกลจากบ้านพัก
ร่างสูงของแมงนั่งอยู่บนโขดหิน ทอดสายตามองออกไปในทะเลกว้าง ผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามลม แผ่นหลังกว้างดูโดดเดี่ยวแต่ก็มั่นคง
“แมง!” น้ำเหนือเรียกเบาๆ
แมงหันมา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีที่เห็นน้ำเหนือ เขากระโดดลงจากโขดหิน เดินเข้ามาหา
“นึกว่าจะหลับไปแล้ว”
“ใครจะไปหลับลง” น้ำเหนือเบะปาก “เป็นห่วงคนแถวนี้แหละ กลัวจะไปวางมวยกับพี่ซัน”
“เกือบละ” แมงหัวเราะในลำคอ “พี่แกพูดมากชิบหาย พล่ามเรื่องแผนการเล่นบ้าบอไรไม่รู้ กูเลยแกล้งหลับหนีออกมา”
แมงจับมือน้ำเหนือ จูงให้เดินไปนั่งลงบนผืนทรายข้างๆ โขดหินที่บังลมได้
“เหนื่อยมั้ยวันนี้?” แมงถาม พลางนวดมือให้น้ำเหนือเบาๆ
“เหนื่อยดิ ขาจะหลุด” น้ำเหนือซบหัวลงกับไหล่แมง “แต่ก็สนุกดี… สะใจตอนมึงหวดบอลใส่หัวพี่ซันด้วย”
“บอกแล้วว่ามือลื่น” แมงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
ทั้งคู่นั่งเงียบๆ ฟังเสียงคลื่นซัดฝั่ง ซึมซับไออุ่นจากร่างกายของกันและกันท่ามกลางอากาศเย็น
“เหนือ…”
“หือ?”
แมงล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบอะไรบางอย่างออกมา… มันคือ เปลือกหอยสีขาว ตัวเล็กๆ ที่มีรูปร่างสมบูรณ์สวยงาม
“กูเดินเก็บเมื่อตอนเย็น… เห็นมันสวยดี” แมงยื่นให้น้ำเหนือ “ให้”
น้ำเหนือรับมาดู ยิ้มแก้มปริ “เก็บเปลือกหอยมาจีบสาวเหรอวะ? โบราณชะมัด”
“ไม่ได้จีบสาว… จีบมึง” แมงพูดตรงๆ “แล้วเปลือกหอยนี่… มันเหมือนมึง”
“เหมือนยังไง?”
“ข้างนอกดูแข็งๆ ทนทาน… แต่ข้างในซ่อนสิ่งที่สวยงามไว้” แมงมองตาน้ำเหนือสื่อความหมาย “และที่สำคัญ… มันมีแค่ตัวเดียวในหาดนี้ที่กูถูกใจ”
น้ำเหนือหน้าร้อนวูบ เขินจนอยากจะมุดทรายหนี
“โว้ยยย! เลิกหยอดสักที! หัวใจกูทำงานหนักนะเว้ย!”
น้ำเหนือโวยวายแก้เขิน แต่ก็กำเปลือกหอยตัวนั้นไว้แน่น
“เก็บไว้ดีๆ นะ” แมงก้มลงกระซิบ แล้วฉวยโอกาสหอมหัวน้ำเหนือฟอดใหญ่ “ถือว่าเป็น ‘แหวนมัดจำ’ ไปก่อน… ไว้ได้เหรียญทองเมื่อไหร่ จะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นให้”
“เปลี่ยนเป็นไร?”
“ความลับ” แมงยิ้มเจ้าเล่ห์ “รีบกลับไปนอนเถอะ เดี๋ยวไอ้ต้นตื่นมาไม่เจอ จะเป็นเรื่อง”
แมงลุกขึ้น ฉุดน้ำเหนือให้ยืนตาม แล้วเดินไปส่งน้ำเหนือจนถึงหน้าบ้านพัก แอบมองจนแน่ใจว่าน้ำเหนือเข้าห้องปลอดภัยแล้ว ถึงค่อยเดินกลับห้องตัวเอง
น้ำเหนือนอนกอดเปลือกหอยอยู่บนเตียง ฟังเสียงกรนของพี่ต้นที่กลายเป็นเสียงดนตรีประกอบฉากรักหวานซึ้งไปซะงั้น
พรุ่งนี้จะโดนแกล้งอะไรอีกก็มาเลย… พลังใจเต็มร้อยแล้วเว้ย!
