กลางดึกสงัด คืนเดือนมืดที่ไร้แสงจันทร์ส่องถึง ในคอกม้าเก่าท้ายวังเดชาบดินทร์ กลิ่นฟางแห้งและความชื้นอับโชยแตะจมูก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ พรานเข้ม สะดุ้งตื่นจากภวังค์
มันคือกลิ่นฉุนกึกของสารเคมีบางอย่าง… กลิ่นน้ำมันเบนซิน
“นลิน! ตื่น!” เข้มกระซิบเสียงเครียด เขย่าตัวคนรักที่นอนหนุนตักอยู่ “ตื่นเร็ว! เราต้องออกไปจากที่นี่!”
นลินงัวเงียตื่นขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นพี่เข้ม?”
พรึ่บ!
ยังไม่ทันสิ้นคำถาม เปลวไฟสีส้มแดงก็ลุกพริบขึ้นรอบทิศทาง ราวกับมีใครราดน้ำมันล้อมคอกม้าไว้แล้วจุดไฟพร้อมกัน ไฟลามเลียไปตามกองฟางและผนังไม้เก่าอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษแลบลิ้น
“ไฟไหม้!” นลินร้องลั่น สำลักควันไฟที่เริ่มโขมง
เข้มรีบถอดเสื้อนอกมาชุบน้ำในรางน้ำม้าแล้วปิดจมูกให้นลิน “พวกมันกะจะย่างสดเรา… ไปที่ประตู!”
เข้มวิ่งไปกระแทกประตูไม้บานใหญ่ แต่มันถูกลงกลอนแน่นหนาจากด้านนอก แถมยังมีการตอกตะปูปิดตาย เข้มใช้ไหล่กระแทกสุดแรง ตึง! ตึง! แต่ประตูไม้สักหนาหนักไม่ขยับเขยื้อน
“พังไม่ออก!” เข้มสบถ มองไปรอบๆ ไฟเริ่มลามขึ้นหลังคา ความร้อนระอุพุ่งสูงจนแสบผิว “หน้าต่างระบายลมข้างบน! นลิน บินขึ้นไปพังมัน!”
“ไม่ได้!” นลินแย้ง “ถ้าข้าบินขึ้นไป ปีกข้าจะติดไฟ! หลังคามันเตี้ยเกินไป!”
โครม!!
คานไม้ขนาดใหญ่ที่ติดไฟร่วงหล่นลงมาขวางกั้นระหว่างเข้มกับนลิน เปลวไฟโหมกระหน่ำกั้นกลาง
“นลิน!” เข้มตะโกนเรียกผ่านกำแพงไฟ “ถอยไปชิดกำแพงด้านหลัง! ข้าจะหาทางไปหาเจ้า!”
“พี่เข้ม! ข้างหลังท่าน!” นลินกรีดร้อง
เข้มหันขวับไปมอง เสาหลักของคอกม้าที่ถูกไฟเผาจนกร่อนกำลังจะหักโค่นลงมาทับร่างเขา เข้มไม่มีทางหนีเพราะติดกองไฟล้อมหน้าหลัง
“ระวัง!!”
ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย นลินตัดสินใจเด็ดขาด เขาไม่สนใจคำเตือนเรื่องความลับอีกต่อไป กินนรหนุ่มกระชากผ้าคลุมไหล่ทิ้ง เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนและปีกสีทองสลับดำที่ซ่อนอยู่
พึ่บ!!
ปีกคู่งามกางสยายออกเต็มวงกว้าง นลินรวบรวมลมปราณแล้วกระพือปีกอย่างแรง ตูม!!
เกิดพายุหมุนขนาดย่อมภายในคอกม้า แรงลมมหาศาลพัดกระแทกเปลวไฟให้แหวกออกเป็นทาง และพัดเสาที่กำลังจะล้มใส่เข้มให้กระเด็นไปอีกทาง
“นลิน…” เข้มตะลึงมองร่างที่ลอยตัวอยู่เหนือพื้นดิน ท่ามกลางทะเลเพลิง
“เกาะข้าไว้พี่เข้ม!” นลินบินโฉบลงมาคว้าเอวสอบของพรานหนุ่ม “เราจะออกไปทางหลังคา!”
นลินกระพือปีกอีกครั้ง ส่งร่างของทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดาน แรงลมจากปีกกินนรบวกกับความร้อนของไฟ ทำให้เกิดแรงยกมหาศาล โครม!!
หลังคาสังกะสีเก่าๆ ทนแรงกระแทกไม่ไหว ฉีกขาดออกเป็นรูโหว่ ร่างของคนและกินนรพุ่งทะลุกลุ่มควันและเปลวไฟออกมาสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน
…
ณ สวนหย่อมกลางคฤหาสน์ (งานวันเกิดดนัย)
งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน วงดนตรีแจ๊สบรรเลงเพลงไพเราะ แขกเหรื่อในชุดราตรียืนถือแก้วแชมเปญพูดคุยกันอย่างออกรส โดยไม่มีใครสนใจกลุ่มควันที่พวยพุ่งมาจากหลังบ้าน เพราะคิดว่าเป็นควันจากการเผาขยะ
ทันใดนั้น…
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านหลังคฤหาสน์ เศษไม้และสังกะสีติดไฟร่วงกราวลงมาใส่สนามหญ้า แขกเหรื่อกรีดร้องด้วยความตกใจ วงดนตรีหยุดเล่นกะทันหัน
ทุกสายตาจับจ้องไปที่เหนือยอดไม้… ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่อง ปรากฏร่างของชายหนุ่มรูปร่างบอบบาง ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ปีกขนนกขนาดมหึมาที่แผ่นหลังสะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับราวกับทองคำ ขนปีกบางส่วนมีรอยไหม้เล็กน้อย แต่ยังคงความงดงามและน่าเกรงขามดั่งเทพนิยาย
ในอ้อมแขนของเขา… อุ้มชายหนุ่มร่างกำยำที่เนื้อตัวมอมแมมเอาไว้
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งงาน ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ ไม่มีใครกล้าขยับตัว ไม่มีใครกล้าหายใจ ทุกคนตกตะลึงกับภาพ “กินนร” ตัวเป็นๆ ที่ปรากฏกายอยู่เหนือคฤหาสน์กลางกรุง
นลินค่อยๆ ร่อนลงจอดที่กลางลานน้ำพุอย่างนุ่มนวล เขาหุบปีกเก็บไว้ด้านหลัง ประคองเข้มให้ยืนขึ้น ดวงตาสีนิลของนลินกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง… มนุษย์นับร้อยกำลังจ้องมองเขาเหมือนตัวประหลาด
“นั่นมันตัวอะไร…” คุณหญิงคนหนึ่งอุทานเสียงสั่น เป็นลมล้มพับไป “ปีก… คนมีปีก!” ชายอีกคนชี้มือสั่นระริก “ถ่ายรูปเร็ว! ถ่ายรูป!” วัยรุ่นหลายคนรีบควักโทรศัพท์มือถือ (ยุคเริ่มแรก) ขึ้นมาถ่ายภาพรัวๆ แสงแฟลชวูบวาบจนนลินตาพร่า
“นลิน… เจ้าไม่น่าทำแบบนี้” เข้มกระซิบ ดึงนลินมาหลบหลัง “ความลับแตกหมดแล้ว”
“ข้าเลือกชีวิตท่าน มากกว่าความลับ” นลินตอบเสียงแข็ง แววตาเด็ดเดี่ยว
“จับมัน!!”
เสียงตะโกนของ ดนัย ดังแทรกความตื่นตะลึงขึ้นมา เขาเดินแหวกฝูงชนออกมาด้วยความโกรธจัดที่แผนเผาฆ่าล้มเหลว แต่เมื่อเห็นปีกของนลิน ความโกรธก็เปลี่ยนเป็นความโลภมหาศาล
“นั่นมัน… กินนร! ของจริงนี่หว่า!” ดนัยตาลุกวาว “จับมันให้ได้! อย่าให้มันหนี! ค่าตัวมันประเมินค่าไม่ได้เลยนะเว้ย!”
บอดี้การ์ดนับสิบคนได้สติ ชักปืนออกมาวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมวงที่ลานน้ำพุ
“หนี!” เข้มตะโกน
เขาคว้าเก้าอี้เหล็กดัดแถวนั้น ขว้างใส่กลุ่มการ์ดเพื่อเปิดทาง แล้วฉุดนลินวิ่งฝ่าวงล้อม “ไปทางกำแพง!”
“ยิงมัน! แต่อย่าให้โดนปีก!” ดนัยสั่ง
ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนเจาะพื้นหินอ่อนแตกกระจายเฉียดเท้าพวกเขาไปมา นลินสะบัดปีกสร้างลมพัดแก้วแชมเปญและจานชามบนโต๊ะให้ปลิวว่อนใส่หน้าพวกการ์ดเพื่อถ่วงเวลา
ทั้งสองวิ่งมาถึงกำแพงสูงสามเมตร เข้มประสานมือให้นลินเหยียบ “ขึ้นไป!”
นลินกระโดดเหยียบมือเข้ม ดีดตัวขึ้นไปยืนบนขอบกำแพง แล้วก้มลงส่งมือให้เข้ม “ส่งมือมา!”
เข้มกระโดดคว้าข้อมือนลิน นลินใช้แรงจากปีกดึงร่างหนาของเข้มขึ้นมาบนกำแพงได้อย่างรวดเร็ว
“หยุดนะโว้ย!” การ์ดคนหนึ่งวิ่งตามมาทัน เล็งปืนจะยิง
เข้มหันกลับไป ปามีดหมอ (เล่มสำรองเล็กๆ) ปักเข้าที่มือการ์ดคนนั้นจนปืนหลุดมือ “บอกเจ้านายเอ็ง… ว่าสงครามมันเพิ่งเริ่ม!”
เข้มและนลินกระโดดลงจากกำแพง หายลับไปในความมืดของตรอกซอยข้างคฤหาสน์ ทิ้งความโกลาหลวุ่นวายและตำนานบทใหม่ของ “มนุษย์มีปีก” ไว้เบื้องหลัง
…
เช้าวันรุ่งขึ้น
พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ และรายการโทรทัศน์ทุกช่อง ต่างรายงานข่าวเดียวกัน
“ตะลึง! มนุษย์นกโผล่กลางงานไฮโซ วังเดชาบดินทร์แตกตื่น!” “ภาพถ่ายติดวิญญาณหรือของจริง? นักวิชาการถกเครียด!” “เศรษฐีดังประกาศตั้งค่าหัว 10 ล้านบาท! ตามล่าชายปริศนาและสัตว์ประหลาด!”
ในห้องเช่ารูหนูย่านสลัมคลองเตย เข้มนั่งมองหนังสือพิมพ์ในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ข้างกายคือนลินที่นั่งกอดเข่าซ่อนปีกไว้ใต้ผ้าห่มเก่าๆ เนื้อตัวสั่นเทา
“เรากลายเป็นคนดังไปแล้วนลิน…” เข้มถอนหายใจ วางหนังสือพิมพ์ลง “ทั่วประเทศกำลังตามล่าเรา… ทั้งตำรวจ นักข่าว และนักล่าเงินรางวัล”
“ข้าขอโทษ…” นลินน้ำตาคลอ “ข้าทำให้ท่านเดือดร้อน”
เข้มขยับเข้าไปกอดนลินไว้ ลูบหัวปลอบโยน “ไม่… เจ้าช่วยชีวิตข้า เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว… ต่อให้ต้องสู้กับคนทั้งโลก ข้าก็จะปกป้องเจ้า”
เข้มหยิบขวดน้ำทิพย์ที่ยังเหลืออยู่ออกมาดู “เรากลับบ้านนอกไม่ได้แล้ว… มันดักทางไว้หมดแน่ เราต้องซ่อนตัวในเมืองนี้… และหาทางเอาคืนไอ้ดนัย”
“เอาคืน?” นลินเงยหน้ามอง
“ใช่…” แววตาของพรานป่าลุกโชนด้วยไฟแค้น “มันเผาคอกม้ากะฆ่าเรา มันอยากได้ตัวเจ้า… มันต้องชดใช้ แต่เราจะสู้แบบพรานป่าไม่ได้แล้ว… เราต้องสู้แบบ ‘หมาจนตรอก’ ในป่าคอนกรีต”
การผจญภัยบทใหม่ ในฐานะ ‘อาชญากรข้ามเผ่าพันธุ์’ ที่ถูกไล่ล่าที่สุดในประเทศ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
