ฤทธิ์ของค็อกเทลสีเลือดและรสจูบที่สูบวิญญาณเมื่อครู่ ทำให้ขาของริวอ่อนเปลี้ยจนแทบยืนไม่อยู่
กานต์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่โอบเอวสอบของริวเอาไว้แน่น พยุงร่างที่โงนเงนให้เดินลึกเข้าไปด้านในสุดของร้าน ผ่านโถงทางเดินมืดสลัวที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้ม ราวกับกำลังเดินย่ำอยู่บนทางเดินที่อาบด้วยเลือดแห้งกรัง
“เรา… จะไปไหน?” ริวถามเสียงอู้อี้ ใบหน้าซบลงกับไหล่กว้างที่เย็นเยียบของกานต์ กลิ่นกายหอมเย็นๆ นั้นช่วยประคองสติเขาไว้ไม่ให้ดับวูบ
“พื้นที่ส่วนตัว…” กานต์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องสะท้อนในโถงทางเดินเงียบสงัด “ที่ที่ผมจะ ‘รับค่าจ้าง’ ได้ถนัดหน่อย”
กานต์หยุดที่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง สลักหมายเลข ‘000’ ด้วยตัวอักษรสีทอง เขาผลักประตูเข้าไป ภายในห้อง VIP นั้นกว้างขวางแต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด ผนังห้องบุด้วยหนังสีดำด้าน ตัดกับเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มสไตล์มินิมอลที่ดูเรียบง่ายแต่หรูหรา กลางห้องมีเตียงคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม เรียบตึงไร้รอยยับ แสงไฟในห้องมาจากโคมไฟตั้งพื้นที่มุมห้องเพียงดวงเดียว ให้แสงสีส้มสลัวที่แทบจะมองไม่เห็นอะไร
กริ๊ก…
เสียงล็อกประตูดังขึ้นชัดเจนในความเงียบ ริวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั้น สัญชาตญาณบอกว่าเขาเพิ่งเดินเข้ากรงขังด้วยตัวเอง แต่เมื่อหันไปมองกานต์ ความกลัวกลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง
กานต์ถอดเสื้อสูทของตัวเองออก โยนมันพาดไว้ที่พนักโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นเชิ้ตสีขาวพอดีตัวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกขาวซีดและรอยสักรูปปีกนกสีดำสนิทที่โผล่พ้นคอเสื้อขึ้นมาวูบหนึ่ง
“มานี่สิครับ…” กานต์นั่งลงที่ปลายเตียง ตบที่ว่างข้างตัวเบาๆ
ริวเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ราวกับตุ๊กตาไขลาน เขาหยุดยืนตรงหน้ากานต์ มือไม้เกะกะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน กานต์เงยหน้าขึ้นมองริว สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ใบหน้า ลงมาที่ลำคอ แผ่นอก และหยุดที่เป้ากางเกง
“คุณตัวร้อน…” กานต์พึมพำ เอื้อมมือมาปลดเข็มขัดของริวออกอย่างช้าๆ “ร้อนจนผมนึกอิจฉา”
“คุณ… จะทำอะไร?” ริวถามเสียงสั่น เมื่อมือเย็นเฉียบสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงยีนส์ สัมผัสโดนผิวเนื้อบริเวณหน้าท้องน้อย
“ผมบอกแล้วไงว่าผมหนาว…” กานต์กระตุกยิ้มมุมปาก แววตาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาวชั่วขณะ “ผมต้องการไออุ่นจากคุณ… ริว”
สิ้นเสียงนั้น กานต์ก็กระชากกางเกงของริวลงมากองที่ข้อเท้าอย่างรวดเร็ว ริวหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ขัดขืน กานต์ก็ซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบของเขา ลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดผิวเนื้อที่ร้อนรุ่ม ริวเกร็งหน้าท้องจนขึ้นเป็นลอนสวย ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อปลายลิ้นเย็นชื้นของกานต์ลากไล้ผ่านสะดือ ลงต่ำไปยังส่วนที่ตื่นตัวภายใต้ชั้นในสีขาว
“อึก… กานต์… มันเย็น…” ริวครางเสียงหลง มือขยุ้มกลุ่มผมสีดำนุ่มของกานต์แน่น
“ทนหน่อย…” กานต์เงยหน้าขึ้นมาสบตา ปลายจมูกโด่งกดลงบนเป้ากางเกงชั้นใน สูดดมกลิ่นกายของริวอย่างหิวกระหาย “เดี๋ยวคุณก็จะชิน… หรือไม่ก็หนาวตายไปพร้อมกับผม”
กานต์ใช้ปากงับขอบชั้นใน ดึงรั้งมันลงช้าๆ จนแก่นกายที่แข็งขึงของริวดีดผึงออกมา ภาพที่เห็นทำให้กานต์เลียริมฝีปาก… แท่งเนื้อสีชมพูระเรื่อที่มีเส้นเลือดปูดโปนด้วยแรงอารมณ์ ตัดกับมือขาวซีดของกานต์ราวกับสีของชีวิตและความตาย โฮสต์หนุ่มไม่รอช้า เขาอ้าปากครอบครองส่วนอ่อนไหวนั้นทันที
“อ๊า!!!”
ริวร้องลั่น เชิดหน้าขึ้นมองเพดาน ความรู้สึกแรกคือความเย็นจัดเหมือนถูกน้ำแข็งนาบ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ความเสียวซ่านรุนแรงก็แล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง โพรงปากของกานต์เย็นเฉียบ แต่ลิ้นที่ตวัดรัวนั้นพลิ้วไหวและชำนาญเกินมนุษย์ กานต์ดูดดึงเน้นย้ำที่ส่วนปลายอย่างตะกละตะกลาม ราวกับกำลังสูบกินพลังชีวิตผ่านของเหลวที่ยังไม่ออกมา แก้มตอบของเขาบุ๋มลงทุกครั้งที่ออกแรงดูด
“ซี้ด… กานต์… พอ… มันเสียว… ไม่ไหว…”
ริวขาสั่นพับ ร่างกายทรุดลงไปกองกับพื้นพรม แต่กานต์ไม่ยอมปล่อยปาก เขาตามลงไปคร่อมทับร่างของริวไว้ ทั้งที่ปากยังคงปรนเปรอส่วนล่างไม่หยุด ในมุมมองของริว… ภาพตรงหน้ามันทั้งสยองและสุขสม กานต์ที่อยู่เหนือร่างเขา ผิวขาวซีดเริ่มมีสีเลือดฝาดเจือจางขึ้นมาบ้างแล้ว ดวงตาที่เคยว่างเปล่ากลับมามีประกายวาวโรจน์ ยิ่งริวครางเสียงดังเท่าไหร่ ผิวของกานต์ก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวาขึ้นเท่านั้น
นี่สินะ… การแลกเปลี่ยน
กานต์ถอนริมฝีปากออก น้ำใสยืดเป็นสายยาวเชื่อมระหว่างปลายกายของริวกับปากของเขา กานต์ใช้นิ้วปาดมันขึ้นมาดูดเลียอย่างเสียดาย ก่อนจะเลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับริว
“รสชาติดี…” กานต์กระซิบชิดริมฝีปากริว “แต่ยังไม่พอ”
“จะเอา… อะไรอีก…” ริวหอบหายใจหนัก หน้าอกกระเพื่อมรัวเร็ว
“ทั้งหมด…”
กานต์จูบริวอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม มือข้างหนึ่งกระชากเสื้อยืดของริวขาดติดมืออย่างง่ายดายเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ จากแรงบีบเมื่อครู่ กานต์ก้มลงกัดที่ซอกคอริว ไม่ใช่การขบเม้มเบาๆ แต่เป็นการ กัด ฝังเขี้ยวลงไปจนเลือดซึม ความเจ็บปวดแล่นริ้ว แต่ริวกลับไม่ผลักไส เขาแอ่นอกรับความเจ็บปวดนั้นอย่างเต็มใจ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ตัดกับริมฝีปากซีดของกานต์
กานต์ดูดเลียเลือดหยดนั้นช้าๆ ราวกับลิ้มรสไวน์ชั้นเลิศ พลังงานชีวิตจากเลือดสดๆ ไหลเวียนเข้าสู่ร่างวิญญาณ ทำให้ร่างกายของกานต์เริ่ม “อุ่น” ขึ้นมาทีละน้อย… อุ่นจนเกือบเหมือนมนุษย์
“คุณเป็นของผมแล้ว ริว…” กานต์คำรามในลำคอ เสียงนั้นฟังดูดุดันและเปี่ยมอำนาจ “รอยเขี้ยวนี้… จะกันพวกมันออกไป ถ้าผีตัวไหนหรือใครหน้าไหนกล้าแตะต้องคุณ… มันต้องเจอผม”
ริวมองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาด้วยความรู้สึกสับสน ความเจ็บปวดที่คอ ความเสียวซ่านที่ช่วงล่าง และความอบอุ่นวาบหวามในหัวใจที่ตีกันมั่วไปหมด เขาเป็นเหยื่อ… ใช่ แต่เขาเป็นเหยื่อที่เต็มใจจะถูกกลืนกิน
กานต์จับขาเรียวของริวแยกออกกว้าง แทรกตัวเข้าไปตรงกลาง สัมผัสเย็นวาบจากนิ้วมือของกานต์แตะลงที่ช่องทางด้านหลังที่ปิดสนิท
“ผมจะเข้าไปแล้วนะ…”
ริวพยักหน้าทั้งน้ำตา แขนสองข้างโอบรอบคอของปีศาจหนุ่มแน่น “เข้ามา… เข้ามาเลย… อย่าให้ผมต้องอยู่คนเดียว”
