๑ สิงหาคม ๒๕๖๓
ความเงียบเป็นคำตอบที่เสียงดังที่สุดจริง ๆ ครับ หลังจากพายุอารมณ์ที่ลานหน้าคณะวันนั้น จิณณ์ก็หายไปจากโลกโซเชียลของผมโดยสมบูรณ์ ไม่มีสตอรี่ซ้อมบาส ไม่มีข้อความทิ้งท้ายก่อนนอน และไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าเขายังเปิดอ่านข้อความขอโทษนับสิบที่ผมรัวส่งไป
✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๖: เมื่อ ‘พื้นที่ส่วนตัว’ กลายเป็น ‘เหวาลึก’
“มึงจะนั่งจ้องมือถือจนมันไหม้เลยไหมพีท?” ก้อยที่แวะมาหาที่หอพักถามพลางโยนถุงขนมลงบนเตียง “น้องมันคงอยากใช้เวลาทบทวนแหละ อีกอย่างปีนี้จิณณ์ต้องสอบเข้ามหา’ลัยแล้วนะ มึงจำไม่ได้เหรอว่าตอนมึงอยู่ ม.๖ มึงสติแตกขนาดไหน”
“กูจำได้… แต่กูแค่กลัวว่าถ้ากูปล่อยมือตอนนี้ จิณณ์จะหายไปจริงๆ” ผมสารภาพพลางซุกหน้าลงกับหมอน “กูเพิ่งรู้ว่าโลกที่ไม่มีเสียงไลน์น้องมันดัง กูนอนไม่หลับเลยว่ะมึง”
ก้อยถอนหายใจยาว “พีท… มึงฟังนะ บางครั้งการ ‘รัก’ คือการให้พื้นที่กันไปเติบโต มึงไปง้อน้องตอนนี้ น้องก็ยิ่งฟุ้งซ่าน ปล่อยให้น้องได้สู้เพื่ออนาคตตัวเองเถอะ เหมือนที่มึงเคยสู้เพื่อที่จะมายืนตรงนี้ไง”
[จดหมายในกล่องไปรษณีย์]
กลางเดือนสิงหาคม ผมได้รับพัสดุกล่องเล็ก ๆ ส่งมาที่หอพัก ข้างในไม่มีของขวัญราคาแพง มีเพียงเสื้อวอร์มสีน้ำเงินตัวเดิมที่ผมเคยใส่ในวันกีฬาสี และซองจดหมายสีขาวลายมือยุกยิกที่ผมจำได้ขึ้นใจ
💌 “ถึงพี่พีท…” “ช่วงนี้ผมขออนุญาตหายไปสู้กับหนังสือหน่อยนะพี่ พ่อบอกว่าถ้าผมเข้ามหา’ลัยเดียวกับพี่ไม่ได้ พ่อจะส่งผมไปเรียนต่างประเทศทันที… ผมโกรธพี่นะที่พี่ทำเหมือนผมเป็นเด็ก แต่ผมโกรธตัวเองมากกว่าที่ดูแลพี่ไม่ได้อย่างที่รุ่นพี่คนนั้นทำ
ผมจะกลับมาหาพี่ในวันที่ผม ‘โตพอ’ ที่จะยืนข้างพี่โดยไม่ทำให้พี่เหนื่อยนะ… รักษาตัวด้วยนะพี่แว่นของผม”
อ่านจบ น้ำตาผมหยดลงบนกระดาษจนหมึกเริ่มเบลอ จิณณ์ไม่ได้ทิ้งผม… แต่เขากำลัง “สู้” ในแบบของเขา เพื่อให้เราได้กลับมาเดินเส้นทางเดียวกันอีกครั้ง
[การเติบโตที่ขมขื่น]
หนึ่งภาคเรียนผ่านไป ผมเลิกเที่ยวเล่น เลิกไปดื่มกาแฟกับพี่แทนบ่อย ๆ และเอาเวลาทั้งหมดมาทุ่มเทให้กับงานศิลปะ ผมพบว่าความเหงาเป็นแรงขับเคลื่อนชั้นดีในการสร้างงาน ผมวาดรูป ‘สนามบาสในฤดูหนาว’ ส่งประกวดและได้รับรางวัลระดับคณะ
ทุกครั้งที่มีคนถามว่าแรงบันดาลใจมาจากไหน ผมจะยิ้มแล้วตอบเบา ๆ ว่า “มาจากคนที่สอนให้ผมรู้จักคำว่าพยายามครับ”
ผมกลับมาคั้นน้ำส้มดื่มเองทุกเช้า รสชาติของมันเตือนใจให้ผมรู้ว่า… ต่อให้เราจะอยู่ห่างกันแค่ไหน แต่ “เป้าหมาย” ของเรายังอยู่ที่จุดเดิม
✍️ บันทึกหน้าที่ ๓๗: แต้มที่รอการกลับมา
วันนี้ผมปิดแจ้งเตือนแอปฯ ทั้งหมด แล้วนั่งวาดรูปจิณณ์ลงในสมุดสเก็ตช์ จิณณ์สู้เพื่อที่จะมาหาพี่… พี่ก็จะสู้เพื่อที่จะเป็น ‘พี่พีทที่น่าภูมิใจ’ ของจิณณ์เหมือนกัน เราต่างคนต่างเติบโตในที่ของตัวเอง เพื่อที่จะกลับมาเจอกันในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิมนะ
ปล. พี่แทนมาขอโทษเรื่องวันนั้นแล้ว เขาบอกว่าไม่คิดว่าน้องชายพี่จะ ‘หวง’ ดุขนาดนี้… ผมเลยตอบไปว่า “ไม่ใช่แค่น้องหรอกครับ แต่คนนั้นคือเจ้าของชีวิตผมเลยล่ะ” (พูดเองก็เขินเองอีกแล้ว!) 🧡🎨🏀
