admin

ห้างสรรพสินค้า The Celestial ห้างนี้ไม่ใช่ห้างที่คนเดินดินกินข้าวแกงอย่างผมจะกล้าเฉียดใกล้ มันคือศูนย์รวมความหรูหราที่แค่หายใจก็เสียตังค์แล้ว พื้นปูด้วยหินอ่อนนำเข้า แชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าทุกทางเดิน และร้านค้าแบรนด์เนมที่พนักงานใส่สูทต้อนรับ "พี่ไต้ฝุ่นครับ... เสื้อยืดตัวละแปดพัน! มันทอจากขนยูนิคอร์นเหรอครับ?" ผมกระซิบเสียงสั่นขณะพลิกป้ายราคาเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ "เนื้อผ้าดี ใส่สบาย ระบายอากาศ เหมาะกับคนเหงื่อเยอะอย่างนาย" ไต้ฝุ่นตอบหน้าตาย แล้วหันไปพยักหน้ากับพนักงาน "เอาแบบนี้ 5 ตัว คละสี แล้วก็กางเกงรุ่นนั้นอีก 3 ตัว... รูดการ์ดครับ" "เดี๋ยวววว!" ผมห้ามไม่ทัน...

สถานการณ์ในเพนท์เฮาส์ตอนนี้เรียกได้ว่า... 'นรกแตก' หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสผ้าไหมหรูหรา ผู้มีใบหน้าคล้ายไต้ฝุ่นราวกับพิมพ์เดียวกันแต่แฝงความดุร้ายกว่าสิบเท่า กำลังใช้สายตาคมกริบกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า 'คุณหญิงรำภา' แม่ของไต้ฝุ่น และเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของสมาคมฮีโร่ "แม่ถามว่า... เด็กกะโปโลคนนี้เป็นใคร?" คุณหญิงรำภาถามเสียงเย็น เอียงคอมองผมที่ยืนตัวลีบอยู่ในชุดนอนลายเป็ดเหลือง (ที่ดูยังไงก็ไม่เข้ากับห้องหรูๆ นี่) ไต้ฝุ่นขยับตัวมาบังผมไว้ "เขาชื่อนาวี เป็น..." "เป็นพ่อบ้านครับ!" ผมโพล่งออกไปก่อนที่พี่ไต้ฝุ่นจะพูดความจริง (ขืนบอกว่าเป็น 'ยาแก้ปวด' หรือ 'รูมเมต' มีหวังโดนแม่เขาสั่งเก็บแน่) "พ่อบ้าน?" คุณหญิงเลิกคิ้วสูง "พ่อบ้านใส่ชุดนอนลายเป็ดตอนแปดโมงเช้าเนี่ยนะ?" "คะ... คือผมเพิ่งตื่นมาทำความสะอาดครับ!" ผมรีบคว้าไม้ขนไก่ที่วางอยู่แถวนั้นมาถือแก้เก้อ "ช่วงนี้ท่านไต้ฝุ่นงานยุ่ง...

เสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือดังกระหึ่มจนหอประชุมแทบแตก แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องไปทั่วเวที บรรยากาศของการประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด หลังเวที... วินเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนช่างแต่งหน้าต้องตามซับหน้าไม่หยุด "ตายแน่... ตายแน่กู ขึ้นไปต้องลืมบทแน่ๆ มือสั่นขนาดนี้จะวาดรูปได้ไงวะเนี่ย" "หยุดเดิน... ข้าเวียนหัว" ข้านั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บมาพอดีตัว (ซึ่งจริงๆ แล้วเขาเสกขึ้นมาให้เหมือนชุดยมทูตเวอร์ชั่นทางการ) ผมเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ทำเอาสาวๆ หลังเวทีแอบมองตาเยิ้ม "นายไม่ตื่นเต้นหรือไงเล่า! คนดูเป็นพันนะ!" วินโวยวายเสียงกระซิบ ข้าลุกขึ้นเดินเข้ามาหาวิน สองมือจับไหล่เล็กนั่นไว้แน่นเพื่อให้หยุดสั่น "วิน... ฟังข้า" เขาก้มลงสบตา "คนพวกนั้น... เป็นเพียงฝุ่นผงแห่งกาลเวลา อีกร้อยปีพวกเขาก็ไม่อยู่แล้ว......

"ไม่เอา! ไม่ลง! พี่จะบ้าเหรอ ผมเนี่ยนะเดือนคณะ? สภาพดูไม่ได้เลยเนี่ย!" เสียงวินโวยวายดังลั่นห้องสโมสรนักศึกษา รุ่นพี่ปี 2-3 ยืนล้อมหน้าล้อมหลัง พยายามเกลี้ยกล่อม (แกมบังคับ) ให้วินลงสมัครประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัย "เอาน่าไอ้วิน! มึงหล่อแบบธรรมชาติ! หล่อแบบไม่ต้องพยายาม! (หล่อแบบซกมกนิดๆ แต่อภัยได้)" เจ เพื่อนสนิทช่วยเชียร์ "แถมปีนี้ธีมงานคือ 'Timeless Beauty' ความงามเหนือกาลเวลา กูว่ามึงเหมาะ!" "เหมาะกับผีน่ะสิ!" วินส่ายหน้าดิก "เดินแบบก็ไม่เป็น...

หลังจากหนีตายออกมาจากห้อง 402 กราฟก็นอนเอาหน้าซุกหมอนอยู่เกือบชั่วโมง ความร้อนบนใบหน้ายังไม่จางหายไปง่ายๆ เขารู้สึกเหมือนระบบประมวลผลถูกไวรัสที่ชื่อว่า 'ไทเกอร์' โจมตีจนทำงานผิดปกติไปหมด แต่ในฐานะนักศึกษาปีสุดท้าย สิ่งเดียวที่สำคัญกว่าหัวใจคือ "โปรเจกต์จบ" กราฟฝืนตัวลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เขาตัดสินใจเปิดโปรแกรมจัดการไฟล์เพื่อเคลียร์พื้นที่ฮาร์ดดิสก์ เตรียมรันโค้ดจำลองชุดใหญ่ มือหนาคลิกไปที่โฟลเดอร์ที่ซ่อนไว้ลึกที่สุดซึ่งมีชื่อว่า System_Root_DoNotOpen ภายในนั้นคือคลังสมบัติ... วิดีโอเกือบทุกชิ้นที่ไทเกอร์เคยถ่าย ทั้งงานเดินแบบ โฆษณา และคลิปหลุดเบื้องหลังที่หาดูยาก "แค่ดูให้หายเครียดเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น" กราฟปลอบใจตัวเองพลางคลิกเปิดคลิปหนึ่งเพื่อเช็กความเรียบร้อย ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง กราฟสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาพยายามจะคลิกปิดหน้าจอ แต่ด้วยความลนลาน...

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง 402 อยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหัวใจของกราฟที่เต้นรัวเป็นจังหวะกลองเพล ไทเกอร์ยังคงไม่ยอมปล่อยร่างของหนุ่มเนิร์ดลงพื้น แถมยังจงใจขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดริมฝีปากของกราฟ "วะ... วิธีระบายความร้อนตามหลักวิศวกรรม คือการเพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัสเพื่อถ่ายเทประจุครับ" กราฟโพล่งทฤษฎีออกมาแก้เก้อ แต่พอพูดจบเขาก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย เพราะการ 'เพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัส' ในสถานการณ์นี้มันช่างล่อแหลมเหลือเกิน "หึ... ทฤษฎีของคุณน่าสนใจดีนะ" ไทเกอร์กระตุกยิ้ม "งั้นเรามาลอง 'ถ่ายเทประจุ' กันดูไหม?" นายแบบหนุ่มค่อยๆ วางกราฟลงบนเคาน์เตอร์ครัวที่อยู่ใกล้ที่สุดแทนที่จะเป็นพื้นห้อง กราฟตัวสั่นเทา แผ่นหลังสัมผัสกับหินอ่อนเย็นเฉียบแต่ข้างหน้ากลับถูกความร้อนจากร่างกายกำยำของไทเกอร์กดทับเข้ามาจนไร้ทางหนี มือหนาของไทเกอร์เชยคางหนุ่มแว่นขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหลังเลนส์หนา "คุณกราฟ......

หลังจากเหตุการณ์พาสต้าทำพิษจนหัวใจเกือบวาย กราฟพยายามขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อปั่นโปรเจกต์ส่งอาจารย์ตามกำหนดการ เขาตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่า "จะไม่เปิดประตูให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" ต่อให้เป็นคนหล่อระดับสมบัติชาติมาเคาะก็ตาม แต่แล้ว... "พรึ่บ!" หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอดับวูบพร้อมกัน ไฟเพดานดับสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากตึกข้างๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กราฟถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เซฟเวอร์ไม่ทำงานเหรอวะ หรือว่าเบรกเกอร์ทริป?" เขากำลังจะลุกไปเช็คแผงไฟ แต่เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นเสียก่อน คราวนี้มันรัวเร็วกว่าทุกครั้ง "คุณกราฟ! อยู่ไหมครับ? ห้องผมไฟดับน่ะ" กราฟยืนนิ่งสนิทในความมืด เขาอยากจะแกล้งตายใจจะขาด แต่ความชำนาญทางวิศวกรรมมันค้ำคอ เขาจำใจเปิดประตูออกไปพบกับไทเกอร์ที่ยืนหน้าเครียด ในมือถือสมาร์ทโฟนที่เปิดแฟลชส่องสว่างไว้ "ห้องคุณก็ดับเหมือนกันเหรอ?" ไทเกอร์ถาม "ครับ น่าจะไฟตกทั้งชั้น" "คือ... ผมกำลังอาบน้ำอยู่แล้วไฟมันก็ดับพรึ่บไปเลย ผมเลยรีบคว้ากางเกงมาใส่แล้วออกมาดู" พอกราฟปรับสายตาให้ชินกับแสงแฟลชจากมือถือได้...